Archive for Listopad, 2018

Oczyszczanie organizmu z toksyn metali ciężkich

przez aleeko . 0 Komentarzy

Co to są metale ciężkie?

Chociaż metale ciężkie nie posiadają jednoznacznej i precyzyjnej definicji, przyjmuje się, że termin ten jest używany w odniesieniu do pierwiastków używanych w przemyśle i jednocześnie odznaczających się toksycznością dla człowieka lub środowiska. Do metali ciężkich zaliczane bywają metale (np. rtęć, ołów, kadm, chrom, nikiel, miedź, cynk, bizmut), półmetale (np. arsen, tellur), a nawet niemetale (selen). Ich szkodliwość jest związana przede wszystkim ze zdolnością do kumulacji w organizmie – w kościach, nerkach i mózgu. Sole oraz tlenki tych pierwiastków mogą być przyczyną groźnych zatruć ostrych i przewlekłych, chorób układu krążenia, układu nerwowego, nerek, chorób nowotworowych. Część metali ciężkich nie wchłania się do organizmu w postaci pierwiastkowej.

Zatrucia ostre powodują takie pierwiastki, jak: arsen, cynk, kadm, miedź i rtęć. Najczęściej są spowodowane narażeniem organizmu na duże dawki tych pierwiastków. Zatrucie przewlekłe jest wynikiem powtarzalnego lub ciągłego kontaktu z niskimi stężeniami  metali ciężkich, prowadzącego do gromadzenia się toksycznej substancji w organizmie człowieka. Powodują je takie pierwiastki, jak: chrom, ołów, cyna, kobalt, nikiel, mangan, selen, żelazo, srebro.

Kto jest szczególnie narażony na zatrucia? W jaki sposób możemy się zatruć?

Przyczyną zatrucia toksycznymi metalami ciężkimi jest zawodowy kontakt z tymi związkami. Narażeni są pracownicy przemysłu chemicznego  (garbarstwo,  produkcja  chemii  gospodarczej,  preparatów  ochrony roślin,  tworzyw sztucznych oraz wyrobów gumowych), nawozów sztucznych, celulozowo-papierniczego, elektrotechnicznego, a także pracownicy rafinerii ropy naftowej, elektrowni węglowych i przemysłu koksowniczego, hutnictwa i metalurgia żelaza, przemysłu szklarskiego, ceramicznego, cementowego i azbestowego. W grupie ryzyka znajdują się również osoby zajmujące się produkcją farb, rozpuszczalników i lakierów, lamp i urządzeń pomiarowych. Inną możliwością zatruć jest zanieczyszczenie środowiska (gleby, wody, powietrza), z którego przez układ oddechowy, pokarmowy i skórę toksyczne pierwiastki dostają się do naszego organizmu. Z zanieczyszczonego środowiska toksyczne związki dostają się do żywności – głównie ryb, grzybów i roślin. Wśród warzyw najbardziej narażone na zanieczyszczenia metalami ciężkimi są warzywa liściowe i korzeniowe (np. ziemniaki). Mniej szkodliwych dla zdrowia pierwiastków znajduje się w warzywach, których części użytkową są owoce, np. w pomidorach, warzywach strączkowych i dyniowatych. W warzywach takich jak kapusta czy kalafior, występuje naturalna ochrona przed pyłami w postaci osłaniających liści. Wśród ryb szczególnie zanieczyszczone metalami ciężkimi (zwłaszcza rtęcią) są marlin, miecznik, rekin i tuńczyk. Grzyby rosnące w miastach, np. pieczarki posiadają dużą zdolność kumulacji metali ciężkich, dlatego nie powinny być zbierane w takich miejscach. Jesteśmy narażeni na kontakt z metalami ciężkimi w życiu codziennym – występują w wodzie z kranu, pożywieniu, plombach dentystycznych (amalgamatowych), w starej farbie, szczepionkach, lekach, sprzęcie kuchennym, kosmetykach i przyborach toaletowych.

Już jednorazowa ekspozycja na metale ciężkie w dużej ilości może spowodować wystąpienie objawów toksyczności – mdłości, wymioty, bóle głowy i drgawki. Niektóre objawy zatrucia są niespecyficzne i trudne do stwierdzenia.

Objawy zatrucia


źródło: poradnikzdrowie.pl

Metale ciężkie nie podlegają degradacji biologicznej. Organizmy radzą sobie z nimi przez „ukrywanie” aktywnych jonów metali w obrębie białek, takich jak metalotioneiny, albo przez odkładanie ich w formie nierozpuszczalnej w granulach międzykomórkowych w celu długotrwałego składowania lub wydalenia wraz z odchodami. Pierwiastki te gromadzą się w organizmie, zwłaszcza w wątrobie i nerkach, doprowadzając do ich uszkodzenia. Mają też toksyczny wpływ na mózg, stąd często objawy ze strony układu nerwowego, takie jak, np. zaburzenia snu, upośledzenie koncentracji i pamięci, niedowłady, a nawet objawy przypominające choroby psychiczne. Mogą też doprowadzić do odwapnienia kości zmiany w układzie kostnym, niepłodności, niekorzystnych zmian w układzie sercowo-naczyniowym, uszkodzenia płodu, a także do rozwoju nowotworów, np. kadm zwiększa ryzyko rozwoju zwłaszcza raka nerek i gruczołu  krokowego, a arsen – skóry, płuc i wątroby.

Jakimi metalami ciężkimi najczęściej się zatruwamy?

Najczęściej dochodzi do zatrucia takimi metalami ciężkimi jak kadm, ołów, rtęć, aluminium i arsen.

Kadm

Kadm występuje w wodzie, glebie, powietrzu, tkankach roślin i zwierząt, produktach zbożowych, warzywach, owocach oraz nawozach sztucznych (superfosfatach), a także w rybach hodowlanych i papierosach. Pierwiastek ten powoduje: zaburzenia cykli metabolicznych, zaburzenia metabolizmu białek, zakłóca przemianę witaminy B1, wpływa na metabolizm związków wapnia i fosforu, upośledza prawidłową mineralizację kości, a tym samym zwiększa ich łamliwość. Kadm został zaliczony do pierwiastków o działaniu rakotwórczym, potwierdzone jest również działanie embriotoksyczne i teratogenne. Prowadzi do uszkodzenia: wątroby, nerek, trzustki, jelit, różnych gruczołów i płuc. W moczu pojawia się dopiero po uszkodzeniu nerek.

Ołów

Ołów wchłaniany jest przez drogi oddechowe i skórę, w niższym stopniu przez układ pokarmowy, zatrucia występują u pracowników drukarń, fabryk akumulatorów i fabryk farb ołowiowych. Zatrucia przewlekłe tym pierwiastkiem dotyczą przede wszystkim układu pokarmowego i nerwowego, a także układu krwionośnego, sercowo-naczyniowego i  oddechowego, a także nerek i wątroby. Powoduje zaburzenia funkcji rozrodczych i metabolizmu wapnia, przez co jego nadmiar w organizmie jest przyczyną deformacji kości.

Rtęć

Rtęć jest substancją, która nie wchłania się z przewodu pokarmowego. Najsilniejsze działanie trujące wśród soli nieorganicznych mają: sublimat (chlorek rtęciowy), oksycyjanek, azotan rtęciowy, cyjanek. Działanie toksycznych związków rtęci polega na wiązaniu się jonów rtęci z białkami i blokowaniu ważnych dla życia enzymów. Mechanizm ten dotyczy wszystkich tkanek i narządów. Organiczne związki rtęci prowadzą do zmian zwyrodnieniowych, zwłaszcza w ośrodkowym układzie nerwowym. U małych dzieci może dojść do przypadkowego zatrucia rtęcią, np. w wyniku uszkodzenia termometru rtęciowego. Duże ilości oparów rtęci pochodzą z plomb amalgamatowych. Ważny jest sposób usuwania plomb – wiertła wysokoobrotowe uwalniają rtęć, co prowadzi do zatrucia. Do innych źródeł zatrucia rtęcią możemy również zaliczyć: owoce morza; ryby (łosoś, tuńczyk, miecznik); dym z fabryk, które spalają węgiel; wybrane rodzaje farb; przedmioty służące do mierzenia ciśnienia krwi; żarówki fluorescencyjne; rtęć znajdują się w organizmie matki może przechodzić na dziecko przez łożysko; również kobiety karmiące piersią, które mają w organizmie rtęć mogą ją przekazać dziecku przez pokarm. Rtęć występowała kiedyś w szczepionkach podawanych niemowlętom, która w swoim składzie zawierała dawkę rtęci przekraczającą normy bezpieczeństwa (organiczny związek rtęci i thimerosal).

Aluminium

Aluminium (glin) nie jest metalem ciężkim, ale zalicza się do pierwiastków groźnych dla zdrowia. Znajduje się w garnkach kuchennych, folii aluminiowej, napojach i żywności puszkowanej, proszku do pieczenia, soli warzonej, wybielanej mące, serach procesowanych, wodzie kranowej, preparatach na nadkwasotę, szczepionkach, niektórych lekach, spalarniach śmieci, dezodorantach i szamponach. Powszechnie jego występowanie sprawia, że oczyszczanie organizmu z aluminium nie jest łatwe.  Objawami nadmiaru aluminium są: anemia, schorzenia krwi, chroniczne zmęczenie, próchnica zębów, zaburzenia pracy: tarczycy, wątroby, nerek, problemy neurologiczne, krzywica, skolioza, zanik pamięci, choroba Parkinsona i Alzheimera, ALS, leukocytoza, osteomalacja i wrzody.

Arsen

Arsen do organizmu może przedostać się poprzez układ pokarmowy, oddechowy oraz bezpośrednio przez skórę. Pierwiastek ten występuje w owocach morza, drobiu i grzybach. Nieorganiczne formy arsenu są obecne w winach. Nieorganiczny związek arsenu to arszenik – dawka śmiertelna to 0,1-0,3 g. Ostre zatrucie występuje u osób, które spożyły związek w celu popełnienia samobójstwa lub chcących kogoś śmiertelnie otruć. Działanie arszeniku polega na uszkadzaniu naczyń włosowatych oraz enzymów tkankowych. W dalszej kolejności dochodzi do uszkodzenia wątroby i nerek. Przewlekłe zatrucie arsenem najczęściej występuje u osób, które pracują np. w odlewni, przemyśle chemicznym, ceramicznym lub szklanym.

Diagnostyka

Jednym ze sposobów zbadania ilości metali ciężkich w naszym organizmie jest analiza pierwiastkowa włosa, która pozwala na ocenę stężenia pierwiastków i ich wzajemne proporcje. Stan mineralny organizmu jest odzwierciedleniem nie tylko stanu odżywienia, ale także kondycji neuroendokrynnej organizmu ludzkiego. Wykonuje się również test poziomu pierwiastków w moczu (badanie Toxic). Test ten mierzy poziom 18 pierwiastków odżywczych i 20 pierwiastków toksycznych. Pełny test poziomu pierwiastków w moczu oraz test klirensu pierwiastków toksycznych określa stopień wydalania pierwiastków z moczem, zaabsorbowanych podczas długotrwałej bądź ostrej ekspozycji. Jest to idealny test dla pacjentów, u których podejrzewa się ekspozycję na metale ciężkie oraz niedobory minerałów. Badanie to można wykonać również z prowokacją przyjmując wcześniej np. EDTA, DMSA, DMP. Dla niektórych pierwiastków wykonuje się także badanie stężenia we krwi, np. dla rtęci.

Leczenie

Leczenie zatrucia metalami ciężkimi nie jest łatwe i zależy od rodzaju metalu ciężkiego. W przypadku zatrucia ołowiem stosuje się doustną lub dożylną chelację przy użyciu EDTA. EDTA to związek, który “wychwytuje” i usuwa z organizmu szkodliwe metale. Metoda ta, choć niedoskonała, stała się standardem w detoksykacji. Można wykonać płukanie żołądka 3% siarczanem sodowym z dużą  ilością węgla aktywowanego. Aby pomóc osobie, u której doszło do zatrucia solami rtęciowymi, należy podać jej jak najszybciej do wypicia mleko z białkiem kurzym, sprowokować wymioty i przewieźć do szpitala. Odtrutką w zatruciu rtęcią metaliczną oraz solami rtęci stosowany jest BAL, czyli dimerkaptopropanol, który podaje się domięśniowo. Rtęć odkłada się w tkankach tłuszczowych i ciężko ją z nich uwolnić. Jest najtrudniejszym do usunięcia z organizmu metalem ciężkim. Amalgamatowe wypełnienia zębów odpowiadają za większość zatruć.

Co usuwa toksyny z organizmu? Naturalne sposoby

Dużą skuteczność mają naturalne substancje chelatujące: chlorella (alga), czosnek, kolendra, N-acetylocysteina (pochodna białka), glutation (antyoksydant wytwarzany przez nasz organizm), kwas alfa-liponowy (jak glutation), selen (pierwiastek śladowy), glinka bentonitowa i produkty pszczele.

Chlorella

Chlorella jest jednokomórkowym, słodkowodnym glonem bogatym w chlorofil, który ma zdolność wiązania metali ciężkich (kadmu, ołowiu i rtęci). Zawiera też glutation, ważny dla naturalnej detoksykacji naszego organizmu. Bardzo ważne, aby chlorella pochodziła z ekologicznej hodowli. Alga ta już w ciągu 3 tygodni może obniżyć poziom metylortęci w mózgu i w nerkach. Chlorofil wiąże się z metalami ciężkimi w jelitach i zapobiega ich rozprzestrzenianiu się do innych części ciała. Jednocześnie wprowadza ponownie do obiegu metalotioneinę – białko produkowane przez wątrobę, które przenosi metale ciężkie z głębi narządów wewnętrznych do układu wydalniczego. Sugerowana dawka dzienna: 0,25-1 g z posiłkami (dla związania metali ciężkich w żywności), dawka mobilizująca: 3-9 g jednorazowo lub w dawkach podzielonych z posiłkami, dawka chelatacyjna: dwu- lub trzykrotna dawka mobilizująca. Temat chlorelli i innych glonów był poruszany na naszym blogu.

Czosnek

Czosnek działa jak naturalny antybiotyk. Z powodzeniem był stosowany do usuwania u dzieci ołowiu znajdującego się w farbach. Usuwa też inne metale ciężkie z organizmu.

Kolendra

Świeża kolendra ma znane od dawna właściwości usuwania toksyn z narządów. Jest niezawodnym naturalnym lekiem, skuteczniejszym niż najdroższe leki chelatujące. Najlepsza jest organiczna, świeżo posiekana. Dobry będzie również sok lub pesto, albo koktajle. Nie wolno dopuścić do kontaktu kolendry z metalowymi naczyniami i przyborami kuchennymi. Kolendra wyciąga z przestrzeni międzykomórkowej i komórek, więcej toksyn niż jest możliwe do usunięcia z organizmu, dlatego może się zdarzyć, że tkanka łączna zostanie zalana metalami, które znajdowały się wcześniej w bezpieczniejszych miejscach w naszym organizmie. Dlatego należy ją stosować z czynnikiem wchłaniającym metale ciężkie, np. z chlorellą.

N-acetylocysteina

N-acetylocysteina jest to syntetyczna forma aminokwasu cysteiny. Uważa się, że skuteczniej podnosi glutation aniżeli suplementacja glutationu doustnie. Stosowana przez dłuższy czas eliminuje z organizmu metale ciężkie, takie jak ołów, rtęć, kadm.

Glutation

Glutation jest naturalnym przeciwutleniaczem, występującym w naszym organizmie, który wiąże się z metalami ciężkimi i pomaga wypłukiwać je z ustroju. Występuje wewnątrz komórek i jest zbudowany z trzech kluczowych aminokwasów: kwasu glutaminowego, cysteiny i glicyny. Jego zadaniem jest ochrona komórek i mitochondriów przed uszkodzeniem oksydacyjnym. Zawiera siarkę, która działa jak lep na wolne rodnik, a także rtęć i inne metale ciężkie.

Kwas alfa-liponowy

Kwas alfa-liponowy (ALA) jest przeciwutleniaczem, który koordynuje inne antyoksydanty, takie jak witamina C czy glutation. Jego funkcją jest wspieranie metabolizmu, przekształcanie pokarmu w energię. Nadwyżka tego związku jest odpowiedzialna za procesy antyoksydacyjne, umożliwia regenerację uszkodzonych struktur DNA, lipidów i protein oraz wiąże toksyczne związki. Usuwa ołów, rtęć, kadm i zmniejsza poziom żelaza w mózgu. Wspomaga działanie innych przeciwutleniaczy.

Selen

Selen przyspiesza eliminację rtęci i redukuje stres oksydacyjny. Przy silnym zatruciu zaleca się dawkę rzędu 200 mikrogramów.

Zeolit

Glinka bentonitowa i zeolity (mikroporowate minerały glinokrzemianowe), mają ładunek ujemny, dzięki czemu łatwo wiążą się z metalami ciężkimi i toksynami.

Za działanie usuwania metali ciężkich w produktach pszczelich (miodzie, propolisie i pyłku kwiatowym) odpowiedzialne są przede wszystkim związki flawonoidowe występujące w tych produktach, które tworzą z metalami połączenia rozpuszczalne w wodzie (chelaty) i w ten sposób usuwają je z organizmu.

Usuwanie metali ciężkich przez skórę mogą wspomóc także kąpiele w soli gorzkiej (siarczan magnezu, sól angielska, sól z Epsom). Dawka zalecana to kubeczek na wannę, w razy w tygodniu. Pozytywny wpływ w odtruwaniu ma także sauna, należy jednak zachować ostrożność u osób z Hashimoto, problemami z sercem. Nie każdy może z niej korzystać.

Bibliografia:

Brodowiak A. Naturalne techniki detoksykacji wielonarządowej z metali ciężkich. Oczyszczanie mózgu, płuc, nerek, jelit i trzustki. Materiały z III Narodowego Kongresu Naturoterapii – Warszawa, 18 listopada 2018.

Czeczot H., Majewska M. Kadm – zagrożenie i skutki zdrowotne, „Farmacja Polska” 66(2).

Duffus J.H. „Heavy metals” a meaningless term? (IUPAC Technical Report). „Pure Applied Chemistry”. 74 (5), s. 793-807, 2002. DOI: doi:10.1351/pac200274050793 (ang.).

Kłys M., Z rtęcią (i …) przez stulecia, Archiwum Medycyny Sądowej i Kryminologii 2010.

Kondej D., Metale ciężkie – korzyści i zagrożenia dla zdrowia i środowiska, „Bezpieczeństwo Pracy” 2007, nr 2.

poradnikzdrowie.pl

Jod-symptomy niedoboru. Jak sobie z tym radzić?

przez aleeko . 0 Komentarzy

Jod

Czujesz się ciągle zmęczony? Przybierasz na wadze pomimo, że jesz tak jak zawsze? Wypadają Ci włosy? Masz suchą, łuszczącą skórę i jest Ci ciągle zimno? Pamiętasz aby uzupełniać dietę o jod?

Oto 9 oznak niedoborów tego pierwiastka:

1) rosnące wole w obrębie szyi;

2) nagły przyrost masy ciała, mimo utrzymania tego samego trybu życia;

3) zmęczenie, osłabienie, brak energii, szczególnie rano;

4) wypadanie włosów;

5) sucha i łuszcząca się skóra, słabe pocenie się;

6) uczucie zimna, zwłaszcza rano po przebudzeniu;

7) spowolnienie rytmu serca, skłonność do omdleń;

8) problemy z uczeniem się i pamięcią;

9) obfite i nieregularne miesiączki.

Jod to składnik mineralny niezbędny do syntezy hormonów tarczycy – trójjodotyroniny i tyroksyny. Przy prawidłowej podaży jodu, jego pula zgromadzona w tarczycy w postaci zmagazynowanych hormonów oraz jodowanych tyrozyn wynosi 8-10 g, a w postaci pierwiastka stabilnego 10-20 mg. Pula ta jest zabezpieczeniem organizmu na wypadek niedoboru jodu w diecie. Jest niezbędnym do życia pierwiastkiem śladowym, którego rozpowszechnienie w środowisku jest nierównomierne. Największe jego stężenie znajdziemy w oceanach, dlatego cennym jego źródłem są produkty pochodzenia morskiego – ryby, owoce morza i algi. Produktami, które dostarczają ten pierwiastek są też mleko i jego przetwory, a także warzywa i owoce. Jodki obecne w morzach i oceanach po utlenieniu przechodzą do atmosfery i wraz z opadami trafiają ponownie do wód i gleby. Stąd czerpane są przez rośliny i stają się pokarmem dla ludzi i zwierząt. Tereny oddalone od wybrzeży są ubogie w jod. Europa należy do kontynentów umiarkowanego i lekkiego niedoboru jodu, ale największy odsetek mieszkańców, spośród wszystkich kontynentów jest nim dotkniętych – 52% ogólnej populacji i 52,4% dzieci w wieku szkolnym. Obecnie w rejonach Europy zlokalizowanych daleko od morza zmniejszyło się spożycie ryb i soli jodowanej, dlatego wiele osób cierpi na niedobory tego pierwiastka. Według oceny Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) z 2007 r. współcześnie ok. 2 biliony ludzi ma niedobory jodu w diecie, w tym ok. 30% dzieci w wieku szkolnym.

Zapotrzebowanie dobowe na jod zgodnie z rekomendacjami WHO:

– dzieci do 5 roku życia – 90 μg,

– dzieci w wieku 6-12 lat – 120 μg,

– dzieci powyżej 12 lat i dorośli – 150 μg,

– kobiety ciężarne i karmiące – 250 μg.

Podwyższone zapotrzebowanie na jod kobiet w ciąży wynika ze zwiększonej o 50% produkcji hormonów tarczycowych, przechodzenia jodu do jednostki płodowo-łożyskowej i zwiększonego klirensu nerkowego (współczynnik oczyszczania osocza krwi) tego pierwiastka.

Skutki niedoboru jodu są następujące:

  1. U dorosłych i młodzieży:

– wole, czyli powiększenie tarczycy,

– niedoczynność tarczycy,

– zwiększone ryzyko zachorowania na schorzenia tarczycy i raka żołądka,

– zaburzenia funkcji mózgu – osłabienie zdolności zapamiętywania i kojarzenia, znaczne obniżenie inteligencji,

– opóźnienie rozwoju fizycznego (u dzieci i młodzieży)

  1. W okresie ciąży może być przyczyną:

– poronienia,

– obumarcia płodu,

– wad rozwojowych płodu,

– kretynizmu endemicznego, czyli upośledzenia umysłowego (wrodzony zespół niedoboru jodu dawniej nazywano kretynizmem, na kretynizm chorowali głównie mieszkańcy obszarów górskich – nie mieli dostępu do soli, ryb, alg i owoców morza, więc brakowało im jodu).

Niedoczynność tarczycy

Jest skutkiem przewlekłego niedoboru jodu. Częściej występuje u kobiet niż u mężczyzn i zwiększa się wraz z wiekiem. Następuje spadek wydzielania hormonów (tyroksyny i trójjodotyroniny), które są konieczne do prawidłowego funkcjonowania organizmu człowieka, wzrostu oraz rozwoju.

U małych dzieci objawami niedoczynności tego gruczołu są: przedłużająca się żółtaczka, opóźnienia w rozwoju psychicznym, mniejsza ruchliwość, spadek napięcia mięśniowego, zaparcia, trudności w przyjmowaniu leków. U dzieci w wieku szkolnym występuje senność, spowolniona mowa, bóle głowy, szorstka skóra, cienkie i łamliwe włosy, trudności w nauce, opóźnione dojrzewanie. U osób chorych spowalnia podstawowa przemiana materii, co w konsekwencji może prowadzić do nadwagi i otyłości, występuje uczucie chłodu.

Profilaktyka jodowa

Rekomendowaną przez UNICEF i WHO metodą zapewniającą prawidłową podaż jodu jest jodowanie soli kuchennej, przemysłowej i przeznaczonej dla zwierząt gospodarskich. Wzbogacanie soli kuchennej w jodek potasu prowadzą takie kraje, jak: USA, Kanada i wiele państw Europy Zachodniej. Na terenach, gdzie szybkie wprowadzenie jodowanej soli kuchennej nie jest możliwe, podaje się doustnie lub domięśniowo preparaty wolno resorbującego się oleju jodowanego. Podanie doustne pokrywa zapotrzebowanie na ten pierwiastek na okres 6012 miesięcy, a domięśniowo na 2-3 lata. Prowadzono również biofortyfikację jodem warzyw poprzez bezglebową uprawę roślin na wzbogaconych pożywkach wodnych lub nawożenie dolistne.

W Polsce przed II wojną światową na terenie endemii karpackiej występowały przypadki kretynizmu. Obowiązek jodowania soli w naszym kraju wprowadzono w 1997 roku, by zapobiec negatywnym skutkom niedoboru tego pierwiastka. Obecnie Polski model profilaktyki jodowej polega na obowiązkowemu jodowaniu soli kuchennej przeznaczonej do użytku domowego i odżywek dla niemowląt oraz zaleca stosowanie dodatkowej suplementacji kobiet ciężarnych i karmiących o 150-200 μg jodu w postaci tabletek.

W dniu 17 kwietnia 2018 r. w czasie konferencji zorganizowanej na Uniwersytecie Jagiellońskim, europejscy naukowcy z 27 krajów zaprezentowali wyniki projektu EUthyroid – badania nad zaburzeniami z niedoboru jodu (IDD) prowadzonego w ramach programu badawczo-innowacyjnego UE „Horyzont 2020” (nr projektu: 634453). Aby zapobiegać niedoborom jodu (IDD) zainicjowali wielokierunkowe działania, apelując do decydentów politycznych, urzędników ds. zdrowia publicznego i naukowców o zapewnienie wdrożenia skutecznych strategii zapobiegania IDD w całej Europie. Ich postulaty to:

  • Skuteczne metody zapobiegania IDD: Osoby nadzorujące i decydenci powinni skoordynować obowiązkowe jodowanie soli aby umożliwić wolny handel wzbogacanymi w jod artykułami spożywczymi w Europie. Podobnie jodowanie paszy dla zwierząt wymaga zgody organów regulacyjnych w celu zapewnienia wolnego handlu w UE.
  • Kontroli zapobiegania IDD: Rządy państw i instytucje zdrowia publicznego muszą regularnie przeprowadzać skoordynowane monitorowanie spożycia jodu i ocenę programów fortyfikacji, aby zapewnić optymalne zaopatrzenie ludności w jod.
  • Wsparcia w zakresie zapobiegania IDD: Naukowcy wraz z pracownikami opieki zdrowotnej, organizacjami pacjentów, przemysłem i społeczeństwem powinni wspierać działania niezbędne do utrzymania skuteczności programów zapobiegania niedoborowi jodu (IDD), dostosowując je do szybko zmieniających się warunków życia i świadomości społecznej istniejącego problemu.

Skutkiem tego spotkania była Krakowska Deklaracja o Jodzie.

Naszym obowiązkiem jest zadbać o to, aby dzieci miały odpowiedni poziom jodu. Taki punkt został nawet wpisany do Konwencji o prawach dziecka z 1989 r. (Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych):

„Każde dziecko ma prawo do odpowiedniej ilości jodu, zapewniającej mu prawidłowy rozwój. Każda matka ma prawo do odpowiedniej ilości jodu, aby zapewnić swojemu przyszłemu dziecku prawidłowy rozwój umysłowy.”

Dieta i suplementacja

Bardzo ważne jest spożywanie produktów bogatych w jod, zwłaszcza ryb morskich. Wśród ryb największą zawartość tego pierwiastka ma dorsz. Pół łyżeczki soli jodowanej dziennie (3 g) powinno wystarczyć, aby uniknąć niedoborów. Okazuje się jednak, że jod może się słabo wchłaniać. W przypadku stwierdzenia niedoboru we krwi (poniżej 10 mikrogramów na decylitr krwi), należy rozważyć suplementację jodku potasu lub przyjmowanie suplementów diety zawierających jod, np. Jodavit, Silor, Dr Jacobswodorosty Kombu, woda mineralna Java. Dla przyszłych mam dobrym rozwiązaniem będzie kąpiel w solance jodowo-bromowej Ekomama. O roli jodu dowiemy się również z książki, którą możecie Państwo zamówić w naszym sklepie.

Zawartość jodu w różnych produktach spożywczych:

produkt zawartość jodu w 100 g
sól kuchenna, jodowana 2293,0
dorsz świeży 110,0
mintaj świeży 103,0
makrela wędzona 40,0
ser edamski tłusty 30,0
tuńczyk w oleju 25,0
orzechy laskowe 17,0
brokuły 15,0
jaja kurze całe 9,5
mleko 0,5% tł. 3,4

Źródło: Kunachowicz H., Nadolna I., Przygoda B., Iwanow K., Tabele składu i wartości odżywczej żywności, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2005.

Bibliografia:

Gietka-Czernel M. Profilaktyka niedoboru jodu. Postepy Nauk Medycznych, t. XXVIII, nr 12, 2015: 839-845.

Kunachowicz H., Nadolna I., Przygoda B., Iwanow K., Tabele składu i wartości odżywczej żywności, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2005.

Szwajkosz K., Wawryniuk A., Sawicka K., Łuczyk R., Tomaszewski A. Hypothyroidism being caused by chronic autoimmune inflammation of the thyroid gland. Journal of Education, Health and Sport. 2017; 7(5): 41-54. http://dx.doi.org/10.5281/zenodo.569840, http://ojs.ukw.edu.pl/index.php/johs/article/view/4431.

Źródła elektroniczne:

http://euthyroid.eu/press/EUthyroid_Declaration_PR_POLISH.pdf

https://www.pocztazdrowia.pl/

Jakich witamin i składników mineralnych szczególnie potrzebujemy zimą?

przez aleeko . 0 Komentarzy

 

Zima to czas kiedy brakuje nam składników odżywczych. Warzywa i owoce nie mają już tak wiele wartości odżywczych jak w sezonie, brakuje słońca, jesteśmy szczególnie narażenie na infekcje… Aby nasz organizm mógł działać na pełnych obrotach, musimy wziąć zdrowie w swoje ręce, zadbać o pełen zestaw witamin i minerałów oraz wzmocnić odporność. Poniżej przedstawiamy listę najbardziej niezbędnych w tym okresie witamin i minerałów. Warto skorzystać z kompleksów witamin, np. Dr. Ratha, które zostały poddane badaniom naukowym. Wiele popularnych suplementów diety, które można kupić na przykład w supermarkecie czy stacji benzynowej, nie tylko nie jest skuteczna, ale może nam zaszkodzić. Dlatego wybierajmy tylko te zaufane marki produktów firm cieszących się dobrą renomą. Jeśli zechcecie Państwo poszerzyć swoją wiedzę, to w naszym sklepie znajdziecie Państwo również książki na temat funkcji witamin w naszym organizmie i sposobu ich dostarczania.

Witamina C

O niedoborach witaminy C może świadczyć blada cera, zmęczenie, skłonność do siniaków, zła krzepliwość krwi, anemia, częste infekcje. Witamina ta jest bardzo silnym przeciwutleniaczem, wpływa na odporność, wspomaga przyswajanie żelaza, uszczelnia ściany naczyń krwionośnych, bierze udział w produkcji kolagenu, dobrze wpływa na kondycję skóry, włosów i paznokci. Występuje w cytrusach, kiszonej i surowej kapuście, natce pietruszki, żurawinie, czarnej porzeczce, kiwi, pod skórką ziemniaków, herbatce z dzikiej róży, sokach, truskawkach, w szpinaku i papryce. W Delikatesach Ekologicznych „Aleeko” znajdziecie Państwo szeroki wybór preparatów z witaminą C. Warto zwrócić uwagę na te z liposomalną witaminą C, ponieważ są one bardzo dobrze wchłanialne. W postaci naturalnej spożywajmy ją wraz z posiłkami bogatymi w żelazo, np. wątróbkę czy danie ze szpinakiem popijajmy świeżo wyciskanym sokiem z grejpfrutów czy pomarańczy. Witamina C rozkłada się pod wpływem światła i wysokiej temperatury, dlatego powinniśmy na to zwrócić uwagę przy przygotowaniu posiłków i przechowywaniu preparatów. Zalecana dzienna dawka witaminy C to 70 mg, zimą możemy ją trochę zwiększyć. Należy jednak uważać, aby dawka ta nie była zbyt duża, bo może się to przyczynić do powstawania kamieni nerkowych.

Witamina D

Nazywana jest witaminą słońca, ponieważ jest produkowana w organizmie pod jego wpływem. W okresie jesienno-zimowym mamy jej niedobór, dlatego warto dostarczyć tę witaminę z zewnątrz w postaci żywności lub suplementu. Wspomaga pracę układu odpornościowego, wchłanianie fosforu i wapnia, które są budulcem kości i zębów. Znajdziemy ją w tranie, tłustych rybach morskich, żółtkach jaj, wątrobie, nabiale. Jej niedobory prowadzą do osłabienia kości, osteoporozy i próchnicy zębów, gorzej funkcjonuje układ nerwowy, czujemy się ciągle zmęczeni. Zalecana dzienna dawka to 400-1000 IU. Witaminę D3 muszą zażywać osoby chore na osteoporozę, niemowlęta, dzieci w wieku od dwóch tygodni do drugiego roku życia. Więcej o witaminie D3 przeczytasz na naszym blogu.

Witamina E

Nazywana witaminą młodości. Jest silnym antyoksydantem chroniącym błony komórkowe przed uszkodzeniem. Odpowiada za kondycję i wygląd naszej skóry, szczególnie ważna zimą kiedy jesteśmy narażeni na wysuszenie skóry. Poprawia odporność organizmu. Występuje w oleju rzepakowym i słonecznikowym, oliwie z oliwek, awokado, orzechach, brokułach, szpinaku, kapuście, produktach zbożowych, pestkach słonecznika. W formie suplementu dorosły organizm powinien otrzymać 10 mg dziennie.

Witaminy z grupy B

Chronią przed stresem, dobrze wpływają na układ nerwowy, B1 poprawia kondycję psychiczną i umysłową, B2 wspomaga pracę układu odpornościowego, dba o dobrą kondycję skóry, przeciwdziała chorobom jamy ustnej, B5 bierze udział w regeneracji tkanek, B6 działa krwiotwórczo, poprawia wchłanianie magnezu, wzmacnia odporność, B12 utrzymuje w dobrej kondycji układ nerwowy, dodaje energii, bierze udział w tworzeniu krwi i regeneracji komórek organizmu. Ich źródłem są: fasola, pieczywo pełnoziarniste i inne produkty pełnoziarniste, mięso, jaja, ryby, drożdże, sezam, morele. Witaminy z tej grupy trzeba chronić przed światłem. Najlepiej spożywać je w formie kompleksu witamin. Niedobory tych witamin mają osoby, które stosują dietę wegetariańską i wegańską, osoby nadużywające kawy i alkoholu, stosujące przewlekle leki i żyjące w stresie. Objawem niedoboru są wypryski, zajady, nerwowość, złe wyniki analiz krwi.

Magnez

Objawami niedoboru magnezu są: drżenie powiek, zaburzenie rytmu serca, skurcze, niska odporność na stres, częste infekcje. Jest bardzo ważny dla serca, naczyń krwionośnych, układu nerwowego, zdrowych kości, zębów, mięśni i metabolizmu niezbędnych dla zdrowia substancji. Magnez występuje w bananach, orzechach, zielonych warzywach, pokrzywie, roślinach strączkowych, kaszach, orzechach, gorzkiej czekoladzie, kakao, wodzie mineralnej. Niektóre napoje przyspieszają wypłukiwanie go z organizmu, szczególnie kawa i herbata oraz napoje gazowane. Magnez można zażywać w formie suplementów samodzielnie, albo wraz z witaminą B6 ułatwiającą jego wchłanianie. Nie przyjmujemy go tuż po posiłku. Zalecana dzienna dawka to 250-300 mg.

Selen

Jest silnym przeciwutleniaczem, który współdziała z witaminą E i cynkiem, zachowując młodość tkanek i chroniąc przed nowotworami. Wzmacnia odporność, pobudza proces tworzenia się przeciwciał, pomaga w zwalczaniu wirusów i bakterii, łagodzi stany zapalne. Od niego zależy męska płodność. Niedobory selenu przejawiają się problemami ze wzwodem u mężczyzn, osłabieniem, zmęczeniem, podatnością na infekcje wirusowe i bakteryjne. Dobrym źródłem selenu są: pełne ziarna zbóż, wątróbka, owoce morza, mięso, jaja, brokuły, kiełki pszenicy, otręby, cebula, mięso tuńczyka. Dzienna dawka wynosi 40 mg. W formie suplementu spożywa się go łącznie z witaminą E, C i cynkiem.

Cynk

Cynk zapobiega chorobom skóry, wypadaniu włosów, łamliwości paznokci. Jego rola to także wzmacnianie odporności, regulacja układu immunologicznego, pomaga w walce z przeziębieniem. Wspomaga gojenie się ran i jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania wątroby i nerek. Poprawia sprawność intelektualną i zwiększa odporność na stres. W połączniu z witaminą C doskonale działa przeciwko wirusom. Skraca czas trwania przeziębienia, przeciwdziała osadzaniu się drobnoustrojów na błonie śluzowej układu oddechowego. Jego niedobory objawiają się łysieniem, brakiem apetytu, upośledzeniem węchu i smaku, osłabieniem odporności. Najbogatszymi źródłami cynku są owoce morza (zwłaszcza ostrygi i kraby), mięso, ziarna słonecznika, dyni i sezamu, jaja i zielone warzywa liściaste. Pozbywamy się cynku jedząc dużo słodyczy. W suplementach występuje razem z witaminą C, rutyną, selenem i magnezem. Dzienna dawka wynosi 10 μg, nie wolno przekraczać dawki 40 μg.

 

Bibliografia:

Monika Zielińska-Pisklak, Łukasz Szeleszczuk, Marzena Kuras. Rola witaminy C i cynku

we wspomaganiu układu odpornościowego. Farmakoterapia 23, nr 11-12/13 (271/272): 64-71.

Krzysztof Abramek. Witaminy, minerały i suplementy. Wydawnictwo Złote Myśli, 2007, Gliwice.

Adam Kwieciński. Witaminy – ich znaczenie w profilaktyce i leczeniu różnych schorzeń. Farmaceutyczny Przegląd Naukowy Nr 7-8/2007: 49-55.

www.poradnikzdrowie.pl