Oczyszczanie organizmu z toksyn metali ciężkich

przez aleeko . 0 Komentarzy

 

Co to są metale ciężkie?

 

Chociaż metale ciężkie nie posiadają jednoznacznej i precyzyjnej definicji, przyjmuje się, że termin ten jest używany w odniesieniu do pierwiastków używanych w przemyśle i jednocześnie odznaczających się toksycznością dla człowieka lub środowiska. Do metali ciężkich zaliczane bywają metale (np. rtęć, ołów, kadm, chrom, nikiel, miedź, cynk, bizmut), półmetale (np. arsen, tellur), a nawet niemetale (selen). Ich szkodliwość jest związana przede wszystkim ze zdolnością do kumulacji w organizmie – w kościach, nerkach i mózgu. Sole oraz tlenki tych pierwiastków mogą być przyczyną groźnych zatruć ostrych i przewlekłych, chorób układu krążenia, układu nerwowego, nerek, chorób nowotworowych. Część metali ciężkich nie wchłania się do organizmu w postaci pierwiastkowej.

Zatrucia ostre powodują takie pierwiastki, jak: arsen, cynk, kadm, miedź i rtęć. Najczęściej są spowodowane narażeniem organizmu na duże dawki tych pierwiastków. Zatrucie przewlekłe jest wynikiem powtarzalnego lub ciągłego kontaktu z niskimi stężeniami  metali ciężkich, prowadzącego do gromadzenia się toksycznej substancji w organizmie człowieka. Powodują je takie pierwiastki, jak: chrom, ołów, cyna, kobalt, nikiel, mangan, selen, żelazo, srebro.

Kto jest szczególnie narażony na zatrucia? W jaki sposób możemy się zatruć?

 

Przyczyną zatrucia toksycznymi metalami ciężkimi jest zawodowy kontakt z tymi związkami. Narażeni są pracownicy przemysłu chemicznego  (garbarstwo,  produkcja  chemii  gospodarczej,  preparatów  ochrony roślin,  tworzyw sztucznych oraz wyrobów gumowych), nawozów sztucznych, celulozowo-papierniczego, elektrotechnicznego, a także pracownicy rafinerii ropy naftowej, elektrowni węglowych i przemysłu koksowniczego, hutnictwa i metalurgia żelaza, przemysłu szklarskiego, ceramicznego, cementowego i azbestowego. W grupie ryzyka znajdują się również osoby zajmujące się produkcją farb, rozpuszczalników i lakierów, lamp i urządzeń pomiarowych. Inną możliwością zatruć jest zanieczyszczenie środowiska (gleby, wody, powietrza), z którego przez układ oddechowy, pokarmowy i skórę toksyczne pierwiastki dostają się do naszego organizmu. Z zanieczyszczonego środowiska toksyczne związki dostają się do żywności – głównie ryb, grzybów i roślin. Wśród warzyw najbardziej narażone na zanieczyszczenia metalami ciężkimi są warzywa liściowe i korzeniowe (np. ziemniaki). Mniej szkodliwych dla zdrowia pierwiastków znajduje się w warzywach, których części użytkową są owoce, np. w pomidorach, warzywach strączkowych i dyniowatych. W warzywach takich jak kapusta czy kalafior, występuje naturalna ochrona przed pyłami w postaci osłaniających liści. Wśród ryb szczególnie zanieczyszczone metalami ciężkimi (zwłaszcza rtęcią) są marlin, miecznik, rekin i tuńczyk. Grzyby rosnące w miastach, np. pieczarki posiadają dużą zdolność kumulacji metali ciężkich, dlatego nie powinny być zbierane w takich miejscach. Jesteśmy narażeni na kontakt z metalami ciężkimi w życiu codziennym – występują w wodzie z kranu, pożywieniu, plombach dentystycznych (amalgamatowych), w starej farbie, szczepionkach, lekach, sprzęcie kuchennym, kosmetykach i przyborach toaletowych.

Już jednorazowa ekspozycja na metale ciężkie w dużej ilości może spowodować wystąpienie objawów toksyczności – mdłości, wymioty, bóle głowy i drgawki. Niektóre objawy zatrucia są niespecyficzne i trudne do stwierdzenia.

Objawy zatrucia

 


źródło: poradnikzdrowie.pl

Metale ciężkie nie podlegają degradacji biologicznej. Organizmy radzą sobie z nimi przez „ukrywanie” aktywnych jonów metali w obrębie białek, takich jak metalotioneiny, albo przez odkładanie ich w formie nierozpuszczalnej w granulach międzykomórkowych w celu długotrwałego składowania lub wydalenia wraz z odchodami. Pierwiastki te gromadzą się w organizmie, zwłaszcza w wątrobie i nerkach, doprowadzając do ich uszkodzenia. Mają też toksyczny wpływ na mózg, stąd często objawy ze strony układu nerwowego, takie jak, np. zaburzenia snu, upośledzenie koncentracji i pamięci, niedowłady, a nawet objawy przypominające choroby psychiczne. Mogą też doprowadzić do odwapnienia kości zmiany w układzie kostnym, niepłodności, niekorzystnych zmian w układzie sercowo-naczyniowym, uszkodzenia płodu, a także do rozwoju nowotworów, np. kadm zwiększa ryzyko rozwoju zwłaszcza raka nerek i gruczołu  krokowego, a arsen – skóry, płuc i wątroby.

Jakimi metalami ciężkimi najczęściej się zatruwamy?

 

Najczęściej dochodzi do zatrucia takimi metalami ciężkimi jak kadm, ołów, rtęć, aluminium i arsen.

Kadm występuje w wodzie, glebie, powietrzu, tkankach roślin i zwierząt, produktach zbożowych, warzywach, owocach oraz nawozach sztucznych (superfosfatach), a także w rybach hodowlanych i papierosach. Pierwiastek ten powoduje: zaburzenia cykli metabolicznych, zaburzenia metabolizmu białek, zakłóca przemianę witaminy B1, wpływa na metabolizm związków wapnia i fosforu, upośledza prawidłową mineralizację kości, a tym samym zwiększa ich łamliwość. Kadm został zaliczony do pierwiastków o działaniu rakotwórczym, potwierdzone jest również działanie embriotoksyczne i teratogenne. Prowadzi do uszkodzenia: wątroby, nerek, trzustki, jelit, różnych gruczołów i płuc. W moczu pojawia się dopiero po uszkodzeniu nerek.

Ołów wchłaniany jest przez drogi oddechowe i skórę, w niższym stopniu przez układ pokarmowy, zatrucia występują u pracowników drukarń, fabryk akumulatorów i fabryk farb ołowiowych. Zatrucia przewlekłe tym pierwiastkiem dotyczą przede wszystkim układu pokarmowego i nerwowego, a także układu krwionośnego, sercowo-naczyniowego i  oddechowego, a także nerek i wątroby. Powoduje zaburzenia funkcji rozrodczych i metabolizmu wapnia, przez co jego nadmiar w organizmie jest przyczyną deformacji kości.

Rtęć jest substancją, która nie wchłania się z przewodu pokarmowego. Najsilniejsze działanie trujące wśród soli nieorganicznych mają: sublimat (chlorek rtęciowy), oksycyjanek, azotan rtęciowy, cyjanek. Działanie toksycznych związków rtęci polega na wiązaniu się jonów rtęci z białkami i blokowaniu ważnych dla życia enzymów. Mechanizm ten dotyczy wszystkich tkanek i narządów. Organiczne związki rtęci prowadzą do zmian zwyrodnieniowych, zwłaszcza w ośrodkowym układzie nerwowym. U małych dzieci może dojść do przypadkowego zatrucia rtęcią, np. w wyniku uszkodzenia termometru rtęciowego. Duże ilości oparów rtęci pochodzą z plomb amalgamatowych. Ważny jest sposób usuwania plomb – wiertła wysokoobrotowe uwalniają rtęć, co prowadzi do zatrucia. Do innych źródeł zatrucia rtęcią możemy również zaliczyć: owoce morza; ryby (łosoś, tuńczyk, miecznik); dym z fabryk, które spalają węgiel; wybrane rodzaje farb; przedmioty służące do mierzenia ciśnienia krwi; żarówki fluorescencyjne; rtęć znajdują się w organizmie matki może przechodzić na dziecko przez łożysko; również kobiety karmiące piersią, które mają w organizmie rtęć mogą ją przekazać dziecku przez pokarm. Rtęć występowała kiedyś w szczepionkach podawanych niemowlętom, która w swoim składzie zawierała dawkę rtęci przekraczającą normy bezpieczeństwa (organiczny związek rtęci i thimerosal).

Aluminium (glin) nie jest metalem ciężkim, ale zalicza się do pierwiastków groźnych dla zdrowia. Znajduje się w garnkach kuchennych, folii aluminiowej, napojach i żywności puszkowanej, proszku do pieczenia, soli warzonej, wybielanej mące, serach procesowanych, wodzie kranowej, preparatach na nadkwasotę, szczepionkach, niektórych lekach, spalarniach śmieci, dezodorantach i szamponach. Powszechnie jego występowanie sprawia, że oczyszczanie organizmu z aluminium nie jest łatwe.  Objawami nadmiaru aluminium są: anemia, schorzenia krwi, chroniczne zmęczenie, próchnica zębów, zaburzenia pracy: tarczycy, wątroby, nerek, problemy neurologiczne, krzywica, skolioza, zanik pamięci, choroba Parkinsona i Alzheimera, ALS, leukocytoza, osteomalacja i wrzody.

Arsen do organizmu może przedostać się poprzez układ pokarmowy, oddechowy oraz bezpośrednio przez skórę. Pierwiastek ten występuje w owocach morza, drobiu i grzybach. Nieorganiczne formy arsenu są obecne w winach. Nieorganiczny związek arsenu to arszenik – dawka śmiertelna to 0,1-0,3 g. Ostre zatrucie występuje u osób, które spożyły związek w celu popełnienia samobójstwa lub chcących kogoś śmiertelnie otruć. Działanie arszeniku polega na uszkadzaniu naczyń włosowatych oraz enzymów tkankowych. W dalszej kolejności dochodzi do uszkodzenia wątroby i nerek. Przewlekłe zatrucie arsenem najczęściej występuje u osób, które pracują np. w odlewni, przemyśle chemicznym, ceramicznym lub szklanym.

Diagnostyka i leczenie

 

Jednym ze sposobów zbadania ilości metali ciężkich w naszym organizmie jest analiza pierwiastkowa włosa, która pozwala na ocenę stężenia pierwiastków i ich wzajemne proporcje. Stan mineralny organizmu jest odzwierciedleniem nie tylko stanu odżywienia, ale także kondycji neuroendokrynnej organizmu ludzkiego. Wykonuje się również test poziomu pierwiastków w moczu (badanie Toxic). Test ten mierzy poziom 18 pierwiastków odżywczych i 20 pierwiastków toksycznych. Pełny test poziomu pierwiastków w moczu oraz test klirensu pierwiastków toksycznych określa stopień wydalania pierwiastków z moczem, zaabsorbowanych podczas długotrwałej bądź ostrej ekspozycji. Jest to idealny test dla pacjentów, u których podejrzewa się ekspozycję na metale ciężkie oraz niedobory minerałów. Badanie to można wykonać również z prowokacją przyjmując wcześniej np. EDTA, DMSA, DMP. Dla niektórych pierwiastków wykonuje się także badanie stężenia we krwi, np. dla rtęci.

Leczenie zatrucia metalami ciężkimi nie jest łatwe i zależy od rodzaju metalu ciężkiego. W przypadku zatrucia ołowiem stosuje się doustną lub dożylną chelację przy użyciu EDTA. EDTA to związek, który “wychwytuje” i usuwa z organizmu szkodliwe metale. Metoda ta, choć niedoskonała, stała się standardem w detoksykacji. Można wykonać płukanie żołądka 3% siarczanem sodowym z dużą  ilością węgla aktywowanego. Aby pomóc osobie, u której doszło do zatrucia solami rtęciowymi, należy podać jej jak najszybciej do wypicia mleko z białkiem kurzym, sprowokować wymioty i przewieźć do szpitala. Odtrutką w zatruciu rtęcią metaliczną oraz solami rtęci stosowany jest BAL, czyli dimerkaptopropanol, który podaje się domięśniowo. Rtęć odkłada się w tkankach tłuszczowych i ciężko ją z nich uwolnić. Jest najtrudniejszym do usunięcia z organizmu metalem ciężkim. Amalgamatowe wypełnienia zębów odpowiadają za większość zatruć.

Co usuwa toksyny z organizmu? Naturalne sposoby

 

Dużą skuteczność mają naturalne substancje chelatujące: chlorella (alga), czosnek, kolendra, N-acetylocysteina (pochodna białka), glutation (antyoksydant wytwarzany przez nasz organizm), kwas alfa-liponowy (jak glutation), selen (pierwiastek śladowy), glinka bentonitowa i produkty pszczele.

Chlorella jest jednokomórkowym, słodkowodnym glonem bogatym w chlorofil, który ma zdolność wiązania metali ciężkich (kadmu, ołowiu i rtęci). Zawiera też glutation, ważny dla naturalnej detoksykacji naszego organizmu. Bardzo ważne, aby chlorella pochodziła z ekologicznej hodowli. Alga ta już w ciągu 3 tygodni może obniżyć poziom metylortęci w mózgu i w nerkach. Chlorofil wiąże się z metalami ciężkimi w jelitach i zapobiega ich rozprzestrzenianiu się do innych części ciała. Jednocześnie wprowadza ponownie do obiegu metalotioneinę – białko produkowane przez wątrobę, które przenosi metale ciężkie z głębi narządów wewnętrznych do układu wydalniczego. Sugerowana dawka dzienna: 0,25-1 g z posiłkami (dla związania metali ciężkich w żywności), dawka mobilizująca: 3-9 g jednorazowo lub w dawkach podzielonych z posiłkami, dawka chelatacyjna: dwu- lub trzykrotna dawka mobilizująca. Temat chlorelli i innych glonów był poruszany na naszym blogu.

Czosnek działa jak naturalny antybiotyk. Z powodzeniem był stosowany do usuwania u dzieci ołowiu znajdującego się w farbach. Usuwa też inne metale ciężkie z organizmu.

Świeża kolendra ma znane od dawna właściwości usuwania toksyn z narządów. Jest niezawodnym naturalnym lekiem, skuteczniejszym niż najdroższe leki chelatujące. Najlepsza jest organiczna, świeżo posiekana. Dobry będzie również sok lub pesto, albo koktajle. Nie wolno dopuścić do kontaktu kolendry z metalowymi naczyniami i przyborami kuchennymi. Kolendra wyciąga z przestrzeni międzykomórkowej i komórek, więcej toksyn niż jest możliwe do usunięcia z organizmu, dlatego może się zdarzyć, że tkanka łączna zostanie zalana metalami, które znajdowały się wcześniej w bezpieczniejszych miejscach w naszym organizmie. Dlatego należy ją stosować z czynnikiem wchłaniającym metale ciężkie, np. z chlorellą.

N-acetylocysteina jest to syntetyczna forma aminokwasu cysteiny. Uważa się, że skuteczniej podnosi glutation aniżeli suplementacja glutationu doustnie. Stosowana przez dłuższy czas eliminuje z organizmu metale ciężkie, takie jak ołów, rtęć, kadm.

Glutation jest naturalnym przeciwutleniaczem, występującym w naszym organizmie, który wiąże się z metalami ciężkimi i pomaga wypłukiwać je z ustroju. Występuje wewnątrz komórek i jest zbudowany z trzech kluczowych aminokwasów: kwasu glutaminowego, cysteiny i glicyny. Jego zadaniem jest ochrona komórek i mitochondriów przed uszkodzeniem oksydacyjnym. Zawiera siarkę, która działa jak lep na wolne rodnik, a także rtęć i inne metale ciężkie.

Kwas alfa-liponowy (ALA) jest przeciwutleniaczem, który koordynuje inne antyoksydanty, takie jak witamina C czy glutation. Jego funkcją jest wspieranie metabolizmu, przekształcanie pokarmu w energię. Nadwyżka tego związku jest odpowiedzialna za procesy antyoksydacyjne, umożliwia regenerację uszkodzonych struktur DNA, lipidów i protein oraz wiąże toksyczne związki. Usuwa ołów, rtęć, kadm i zmniejsza poziom żelaza w mózgu. Wspomaga działanie innych przeciwutleniaczy.

Selen przyspiesza eliminację rtęci i redukuje stres oksydacyjny. Przy silnym zatruciu zaleca się dawkę rzędu 200 mikrogramów.

Glinka bentonitowa i zeolity (mikroporowate minerały glinokrzemianowe), mają ładunek ujemny, dzięki czemu łatwo wiążą się z metalami ciężkimi i toksynami.

Za działanie usuwania metali ciężkich w produktach pszczelich (miodzie, propolisie i pyłku kwiatowym) odpowiedzialne są przede wszystkim związki flawonoidowe występujące w tych produktach, które tworzą z metalami połączenia rozpuszczalne w wodzie (chelaty) i w ten sposób usuwają je z organizmu.

Usuwanie metali ciężkich przez skórę mogą wspomóc także kąpiele w soli gorzkiej (siarczan magnezu, sól angielska, sól z Epsom). Dawka zalecana to kubeczek na wannę, w razy w tygodniu. Pozytywny wpływ w odtruwaniu ma także sauna, należy jednak zachować ostrożność u osób z Hashimoto, problemami z sercem. Nie każdy może z niej korzystać.

 

 

Bibliografia:

Brodowiak A. Naturalne techniki detoksykacji wielonarządowej z metali ciężkich. Oczyszczanie mózgu, płuc, nerek, jelit i trzustki. Materiały z III Narodowego Kongresu Naturoterapii – Warszawa, 18 listopada 2018.

Czeczot H., Majewska M. Kadm – zagrożenie i skutki zdrowotne, „Farmacja Polska” 66(2).

Duffus J.H. „Heavy metals” a meaningless term? (IUPAC Technical Report). „Pure Applied Chemistry”. 74 (5), s. 793-807, 2002. DOI: doi:10.1351/pac200274050793 (ang.).

Kłys M., Z rtęcią (i …) przez stulecia, Archiwum Medycyny Sądowej i Kryminologii 2010.

Kondej D., Metale ciężkie – korzyści i zagrożenia dla zdrowia i środowiska, „Bezpieczeństwo Pracy” 2007, nr 2.

poradnikzdrowie.pl

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *