Porady

Algi w kuchni

przez aleeko . 0 Komentarzy

Poprawiają samopoczucie, stymulują układ odpornościowy, oczyszczają z toksyn, zawierają cenne składniki odżywcze….mowa o algach – glonach, zaliczanych do tzw. superfoods, czyli żywności przyszłości.

Superżywność to zarówno żywność, jak i lekarstwo. Są to bardzo skoncentrowane i odżywcze produkty – zapewniają nam o wiele więcej korzyści niż jedzenie, które spożywamy na co dzień.

Jest kilka gatunków glonów, które mają te cenne właściwości. Przy wyborze należy zwrócić uwagę by produkcja odbywała się pod kontrolą, aby zachować najwyższe standardy. Algi mają zdolność do pochłaniania metali ciężkich i innych zanieczyszczeń, dlatego do celów spożywczych nie można jej pozyskiwać z naturalnych zbiorników. Upewnijmy się, że sięgamy po takie, które nie zawierają zbędnych dodatków. Niektóre firmy oszukują klientów wypełniaczami. Warto wybrać glony, które posiadają certyfikat ekologicznego rolnictwa i mają na opakowaniu tzw. euroliść.

Spirulina

Nazwy łacińskie: Spirulina pacifica, S. platensis, S. maxima, S. fusiformis

Nazwy zwyczajowe: spirulina, Tecuitlatl (aztecka), Dihe (afrykańska)

Postać: proszek, płatki, kostki, ekstarkty z niebieskiego pigmentu spiruliny, batony czekoladowe i energetyczne z surową spiruliną

Jest jednokomórkową, niebieskozieloną algą. Zielony pigment pochodzi od chlorofilu, a niebieski od fikocyjaniny. Na świecie występuje około 35 gatunków tego glonu, żyjących w wodach słodkowodnych o odczynie zasadowym. Są źródłem pożywienia dla wszelkich form życia, jako plankton. Spirulina jest tak wytrzymała, że niektóre gatunki są w stanie przeżyć w uśpieniu, nawet po odparowaniu wody i utrzymać się przy życiu, wegetując na rozgrzanych kamieniach o temperaturze dochodzącej do 70 stopni Celsjusza. Dlatego zachowują swoje właściwości nawet podczas transportu.

Glon ten był spożywany przez ludność Meksyku w Ameryce Środkowej oraz plemiona z obszarów wokół afrykańskiego jeziora Czad. Współcześnie pozyskiwanie spiruliny na skalę przemysłową rozpoczęło się w latach 70. XX wieku. Pierwsze zbiory dochodziły do stu ton rocznie, a szacuje się, że w roku 2020 roczna produkcja spiruliny wyniesie 220 tysięcy ton.

Korzyści zdrowotne:

W glonach tych znajdują się ogromne ilości składników odżywczych, w tym chlorofil, białko, witaminy, główne minerały, pierwiastki śladowe, niezbędne kwasy tłuszczowe, kwasy nukleinowe (RNA i DNA), polisacharydy oraz szerokie spektrum przeciwutleniaczy. Zawierają najwyższą ilość białka spośród wszystkich pokarmów (składają się w 65-71% z białka), w tym osiemnaście aminokwasów, w tym osiem niezbędnych do życia. Jest bogata w witaminy A (beta-karoten), B1, B2, B6, E oraz K. Zawiera w sobie tyle żelaza, co czerwone mięso. Jest najlepszym źródłem kwasu gamma-linolenowego (GLA), niezbędnego kwasu o działaniu przeciwzapalnym, który jest potrzebny do prawidłowego funkcjonowania układu nerwowego. Fikocyjanina zawarta w spirulinie wzmacnia odporność i wspomaga produkcję komórek macierzystych w szpiku kostnym.

Na co zwrócić uwagę…

Spirulina w smaku przypomina połączenie chlorofilu i ryby, z lekką domieszką siarki. Kupując suszoną spirulinę, zwróć uwagę czy ma certyfikat organicznej żywności. Wybieraj spirulinę o świeżym zapachu – psująca się spirulina wydziela kwaśną, zjełczałą woń. Unikaj produktów, w których wykorzystano substancje wiążące, zapobiegającą rozpadaniu się tabletek. Spirulina klei się w sposób naturalny i można z niej zrobić tabletki bez domieszki dodatków wiążących.

Sposób spożywania:

Spirulinę można spożywać na sucho, lub w postaci napoju. Można dodawać ją do koktajli z superżywnością, łączyć ze świeżymi sokami, miksturami z kakaowcem, sosami do sałatek, jako posypkę do sałatek.

Rekomendowane dawki:

– osoba początkująca lub dziecko (wiek 2-9 lat): 3-5 g dziennie

– dawka normalna lub dziecięca (wiek 10-18 lat): 6-10 g dziennie

– dawka terapeutyczna: 11-20 g dziennie

– dawka dla sportowców: do 30 g dziennie

Niebieskozielone algi AFA

Nazwa łacińska: Aphanizomenon flos-aquae

Nazwy zwyczajowe: niebieskozielone algi z jeziora Klamath, niebieskozielone algi AFA, algi, algi niebieskozielone, AFA

Postać: proszek, świeże algi w płynnej postaci, batony czekoladowe i energetyczne, koncentraty z fikocyjaniny i PEA, probiotyki z niebieskozielonych alg AFA

 

Niebieskowzielone algi z jeziora Klamath mają postać fitoplanktonu żyjącego w wodach słodkich, od brachicznych do słonych. Mają strukturę przypominającą bakterie z chlorofilem, fikocyjaniną i innymi pigmentami. Podobnie jak bakterie, są prokariontami – nie posiadają jądra komórkowego. Informacje genetyczne w algach niebieskozielonych (DNA i RNA) są łatwo wchłanialne przez naszą florę jelitową. Ułatwia to strawienie bytującym tam pożytecznym bakteriom strawienie alg i uzyskanie dostępu do zawartych tam informacji. Dzięki temu możemy wzmocnić nasz układ odpornościowy i lepiej dostosować się do zmieniających się warunków środowiskowych. AFA to szczególny typ dzikich glonów, które żyją w naturalnym środowisku – jeziorze Klamath w stanie Oregon. Pobierają z atmosfery azot, tworząc najlepszej jakości białko.

Korzyści dla organizmu:

Zawierają białka i polisacharydy łatwo trawione przez nasze bakterie jelitowe, które następnie odżywiają krew i komórki. AFA są bogate w chlorofil i fikocyjaninę oraz składają się z czterdziestu pierwiastków głównych i śladowych. Są doskonałym źródłem witamin z grupy B, takich jak B1, B2, B3, B5, B6, B9 i B12, które zwalczają stres, ułatwiają skuteczną przemianę polisacharydów i innych węglowodanów w glukozę, co przynosi korzyści w postaci natychmiast dostępnej energii, wytrzymałości i odporności. Są bogatym źródłem witaminy C i kwasów omega-3, co korzystnie wpływa na mózg i układ nerwowy. Przyczyniają się do detoksykacji organizmu wiążąc jony toksycznych metali ciężkich, takich jak kadm, ołów i rtęć. W glonach tych można znaleźć duże stężenie fenyloetyloetyloaminy (PEA), substancji zwiększającej aktywność neuroprzekaźników, pomagającej odczuwać pożądanie, ekscytację i euforię. Algi są zasobne w biodostępne żelazo i surowe DNA i RNA, które mają właściwości antywirusowe, antybakteryjne i przeciwgrzybicze. Pomagają w odtwarzaniu uszkodzonych nowych, genetycznie zdrowych komórek i naprawiania uszkodzonych.

Na co zwrócić uwagę…

Najlepsze artykuły z algami AFA są produkowane za pomocą metody tzw. okna refrakcyjnego (Refractance Window) i takiego oznaczenia warto szukać na produktach. Choć wydawać by się mogło, że algi te są o wiele lepsze od spiruliny (mają więcej minerałów, chlorofilu, fikocyjaniny, witaminy C i kwasów tłuszczowych), to spirulina jest bardziej przyjazna dla ludzkiego metabolizmu i układu trawienia. Warto spróbować obu produktów i wybrać lepszy dla siebie.

Sposób spożywania:

Trzeba je spożywać zaczynając od małych dawek, bo mogą wywoływać reakcję detoksyfikacyjną. Tak jak spirulinę i inne glony, można dodawać je do wody, koktajli, shake’ów i innych napojów.

Rekomendowane dawki:

– dawka normalna lub dziecięca (2-9 lat): 1-2 g dziennie (1-2 łyżeczki)

– dawka normalna (10-18 lat): 2-4 g dziennie (2-4 łyżeczki)

– dawka terapeutyczna: 8-10 g dziennie (8-10 łyżeczek)

– dawka dla sportowców: nawet 8-12 g dziennie (8-12 łyżeczek)

Fitoplankton morski

Nazwa łacińska: Nannochloropsis

Nazwy zwyczajowe: fitoplankton morski, fitoplanton, plankton, mikroalgi, Worfuhlun

Postać: płyn, proszek lub pasta

 

Fitoplankton morski, którego składnikiem są mikroalgi wytwarza więcej tlenu niż wszystkie lasy na Ziemi. Morski fitoplanton zawiera niepowtarzalną kombinację składników odżywczych, w tym niezbędnych kwasów omega-3, nukleotydów. DNA, RNA, białka, chlorofilu, witamin, głównych minerałów, pierwiastków śladowych i polisacharydów. Obecnie glony te uprawiane są w ogromnych bioreaktorach.

Korzyści dla zdrowia:

W składzie fitoplanktonu morskiego jest dokładnie to, czego potrzeba ludzkiej błonie komórkowej do przeprowadzenia reakcji metabolicznych. Zawarte są tam wszystkie składniki niezbędne do produkcji i konserwacji nowych komórek. Jest najlepszym źródłem długołańcuchowych kwasów tłuszczowych (DHA, EPA), naturalnym źródłem witamin, minerałów, przeciwutleniaczy, polisacharydów i białka. Jest w 100% biodostępny dla ludzkiego organizmu. Spożywając fitoplankton odnosimy następujące korzyści:

– energię bez stymulacji – dostarcza nam energię na poziomie mitochondrialnym, chociaż nie zawiera żadnych środków pobudzających

– wzmocniony układ odpornościowy

– łagodzenie bólu

– poprawa tempa i bezpieczeństwa procesu detoksykacji – wpływa na to wysoka zawartość pierwiastków zasadowych i zasób energii w morskim fitoplanktonie

– utrata wagi – ze względu na zawarte tam minerały i składniki odżywcze

– poprawa pamięci – fosfolipidy i kwasy tłuszczowe omega-3 potrafią przeniknąć przez barierę krew-mózg odżywiając mózg i obecne w nim gruczoły

– siły i wysportowanie – duża zawartość chlorofilu zwiększa ilość tlenu pobieranego przez nasz organizm, oznacza to też więcej paliwa dla naszych mięśni

– likwidowanie zaburzeń poziomu cukru we krwi

– mniej zachcianek żywieniowych

– poprawa koncentracji – ze względu na lepsze odżywienie mózgu

– szybsza rekonwalescencja

– regeneracja układu nerwowego

– spokój i dobre samopoczucie, lepszy sen

– poprawa wzroku – dzięki obecności długołańcuchowych kwasów tłuszczowych omega-3 oraz przeciwutleniaczy

– poprawa jakości skóry

Na co zwrócić uwagę…

W Polsce fitoplankton morski jest raczej trudno dostępny. Uważa się, że najlepszą jego marką jest produkt Ocean’s Alive, który w trakcie procesu przygotowania nie jest podgrzewany, pieczony, pasteryzowany czy suszony, co powoduje, że jest całkowicie wchłanialny.

Sposób spożywania:

Płynny lub suszony fitoplanton można dodawać do źródlanej wody, koktajli z superżywnością, świeżych soków, eliksirów i wywarów z kakaowca.

Uwaga: morski fitoplankton zawiera znaczne ilości witaminy K. Niektóre badania wykazały, ze witamina ta niweluje działanie leków rozrzedzających krew.

Najlepiej przechowywać otwarte opakowanie w lodówce.

Rekomendowane dawki:

W przypadku płynnego fitoplanktonu zaczynamy od jednej kropli, a u osób stosujących ten produkt przez 3 miesiące – po 1 pipecie. W przypadku stosowania artykułu sproszkowanego – dawki podobnie jak w przypadku innych glonów.

Chlorella

Nazwa łacińska: Chlorella

Nazwa zwyczajowa: chlorella

Postać: proszek, tabletki, batony czekoladowe

 

Chlorella to jednokomórkowe glony składające się głównie z jądra i dużych ilości chlorofilu. Zawiera bardzo duże ilości witamin, minerałów, aminokwasów, niezbędnych kwasów tłuszczowych, polisacharydów i białka. Wpływa korzystnie na czynności mózgu i wątroby, wspomaga trawienie i wydalanie, pomaga zregenerować nasz organizm, ma działanie detoksykacyjne, chroni przed promieniowaniem, łagodzi stany zapalne, pomaga zdrowo schudnąć, wspiera układ odpornościowy i efektywnie przyspiesza proces leczenia.

Chlorella zawdzięcza swoją nazwę wysokiej zawartości chlorofilu, który ułatwia regenerację krwi, oczyszczanie jelit i innych narządów, wspomaga proces detoksykacji. Skutecznie usuwa z wątroby alkohol (udowodniono, że spożycie 4-6 g chlorelli przed spożyciem nawet dużej ilości alkoholu w 96% przypadków zapobiega kacowi), metale ciężkie, pestycydy, herbicydy oraz polichlorowane bifenyle.

Glon ten wspomaga działanie układu immunologicznego. Po spożyciu przez człowieka chlorella błyskawicznie przyspiesza tempo regeneracji tkanek oraz tempo rozwoju przyjaznej bakterii Lactobacillus w jelitach. Sprawdza się w leczeniu chorób zwyrodnieniowych mózgu i nerwów. Ten gatunek algi wykorzystuje się przy leczeniu pacjentów cierpiących na choroby Alzheimera i Parkinsona.

Spożywanie powoduje wzrost poziomu serotoniny (hormonu szczęścia). Wieczorem wspomoże wytwarzanie melatoniny, dzięki czemu lepiej się wyśpimy.

Sposób spożywania i dawkowanie:

Nie ma możliwości przedawkowania chlorelli, ale lepiej wprowadzać ją do diety stopniowo, by organizm mógł się przyzwyczaić do jej regeneracyjnego działania, zwłaszcza w odniesieniu do jelit i układu trawiennego. U osób nadwrażliwych może na początku pojawić się trądzik, opryszczka lub wysypka. Jest to spowodowane wzmożonym oczyszczaniem organizmu.

Optymalna dawka to 3 g chlorelli dziennie. W celu wyleczenia zatrucia rtęcią powinno się przyjmować dawkę 5-7 g dziennie (1 łyżeczka to 5 g). Przy takiej ilości możemy zauważyć już zmiany w trawieniu, poziomie energii i ogólnym stanie zdrowia.

Niektóre osoby nie tolerują chlorelli ze względu na niedobór celulazy. Należy w takim przypadku spożywać inne glony lub zastosować suplement w postaci enzymu trawiennego z celulazą.

 

Źródła:

Dawid Wolfe – Superżywność. Jedzenie i Medycyna Przyszłości. Vivante, Białystok 2015.

Obrazy: internet, google-obrazy, pixabay

Witamina słońca

przez aleeko . 0 Komentarzy

Teraz, gdy dni są pochmurne i brakuje nam słońca, warto zapoznać się ze skutkami niedoboru witaminy D, nazywanej witaminą słońca i pomyśleć o odpowiedniej suplementacji. Żyjemy w strefie umiarkowanej, gdzie poziom witaminy D w organizmie jest naturalnie uzupełniany jedynie latem.

Kontynuuj czytanie

Test na zakwaszenie organizmu cz. 5

przez aleeko . 0 Komentarzy

  • Test na zakwaszenie organizmuSprawdź czy występują u Ciebie objawy zakwaszenia odpowiadając na pytania krótkiej ankiety (Treutwein 2012):
    1. Czy często cierpisz z powodu zgagi lub zarzucania treści z żołądka?

    TAK                NIE

    1. Czy zdiagnozowano u Ciebie chorobę wrzodową żołądka?

    TAK                NIE

    1. Czy cierpisz na zaburzenia trawienia (zaparcia, biegunki, wzdęcia)?

    TAK                NIE

    1. Czy cierpisz z powodu nadmiernego napięcia lub kurczów mięśni?

    TAK                NIE

    1. Czy zaobserwowałeś na skórze niezdrowe przebarwienia lub zmiany jej kolorytu?

    TAK                NIE

    1. Czy już podczas jedzenia lub zaraz po masz uczucie zgagi?

    TAK                NIE

    1. Czy chorujesz na atopowe zapalenie skóry?

    TAK                NIE

    1. Czy miewasz problemy z koncentracją i często bywasz przemęczony?

    TAK                NIE

    1. Czy masz wrażenie, że każda najdrobniejsza rzecz potrafi wyprowadzić Ciebie z równowagi?

    TAK                NIE

    1. Czy masz problemy z zasypianiem, lub mimo, że śpisz nie czujesz się wypoczęty?

    TAK                NIE

    1. Czy zauważyłeś, że w ostatnim czasie często jesteś smutny lub przybity?

    TAK                NIE

    1. Czy skarżysz się na bóle stawów lub kręgosłupa?

    TAK                NIE

    Uwaga: jeśli odpowiedziałeś na któreś z powyższych pytań twierdząco, to znak, że Twój organizm najprawdopodobniej ma zaburzoną równowagę kwasowo-zasadową, czyli jesteś zakwaszony.

    Dla potwierdzenia zakwaszenia wykonaj prosty test używając papierka wskaźnikowego (lakmusowego) (lub np. http://www.rokopro.pl/category/produkty), który wskaże Ci wartość pH moczu. Papierki wskaźnikowe zmieniają kolor w zależności od stopnia zakwaszenia od jasnożółtego do ciemnoniebieskiego. Kolory są zaznaczone na opakowaniu w postaci skali, która określa stopień zakwaszenia.

    Mocz prawdę Ci powie

    Według Friedricha Sandera analizę badanego moczu należy przeprowadzić według rytmu dziennego, ponieważ w zdrowym organizmie o różnych porach dnia, różna ilość kwasów i zasad jest wydalana  z moczem. Na podstawie pięciu różnych pomiarów powstaje krzywa. W każdym z badań określany jest stosunek procentowy ilości kwasów do zasad.

    Na papierze milimetrowym wykreśl oś współrzędnych. Na osi „y” zaznacz wartości pH, a na osi „x” porę dnia, w której dokonano pomiaru. Jeżeli połączysz wszystkie zaznaczone na diagramie punkty, otrzymasz wykres, z którego bardzo łatwo możesz odczytać, jak Twój organizm radzi sobie z regulacją gospodarki kwasowo-zasadowej.

    Przetestuj się sam według zamieszczonych poniżej zasad (za Treutwein 2012).

    Zasady wykonania prostego testu badającego pH moczu:

    1. Pierwszy pomiar moczu za pomocą papierka wskaźnikowego wykonaj zaraz po przebudzeniu, na czczo, o 6.00 rano. Poranny mocz powinien mieć najniższe pH, czyli najbardziej kwasowy charakter (pH ok. 6,5), ponieważ nocą wiele zmagazynowanych wcześniej kwasów w organizmie jest wydalanych do moczu. Właśnie nocą wątroba pozbywa się nagromadzonych w ciągu dnia zanieczyszczeń, do których należą również kwasy.

    Do badań wykorzystaj mocz ze środkowego strumienia i umieść go w jałowym pojemniku, zanurz w nim papierek wskaźnikowy (do badania nie nadaje się mocz oddawany na początku lub na końcu mikcji). Papierek wskaźnikowy tak należy zanurzyć w badanym moczu, aby część papierka, która będzie pokazywała wynik nie będzie miała kontaktu ze skórą palców. Od razu po pomiarze porównaj otrzymaną wartość pH ze skalą pH umieszczoną na opakowaniu.

    1. Drugi pomiar moczu przeprowadź najpóźniej 2 do 3 godzin po śniadaniu, u zdrowych ludzi wartości pH, moczu powinny być lekko zasadowe (pH ok. 7,1).
    2. Trzeciego pomiaru należy dokonać przed obiadem, ponieważ część zasad została już wykorzystana do zneutralizowania śniadaniowych kwasów (pH ok. 6,8). O tej porze dnia wraz z moczem wydalane są z organizmu nie tylko kwasy, ale także zasady, na wartość tego pomiaru również wpływa stężenie kwasów, które powstają podczas stresu i napięcia w pracy.
    3. Czwarty pomiar należy wykonać po obiedzie. Należy spodziewać się moczu o wysokim, czyli zasadowym pH.
    4. Piaty pomiar należy przeprowadzić ok. godziny 18.00, przed kolacją. Wynik pH powinien wskazywać lekko kwaśne środowisko (ok. 6,9).

    Krzywa dnia, która wynika z pięciu prób moczu u zdrowego człowieka układa się w charakterystyczny zyg-zak. Przy analizie wyników najważniejszy jest przebieg krzywej, a nie mierzone wartości pH, ponieważ wartości pH każdego dnia mogą być inne w zależności od spożywanych potraw.

    Uwaga: jeżeli przebieg krzywej jest właściwy, nie ma powodu do obaw. Organizm jest w stanie regulować gospodarkę kwasowo-zasadową.

    W dniu badania możemy przyjąć tylko trzy posiłki o ściśle określonych porach. Musimy unikać przekąsek, w tym nawet kawałka owocu, a szczególnie czekolady, dzień wcześniej nie możemy zażywać żadnych dodatkowych środków, poza pokarmami, ponieważ one również zmieniają wynik badania.

    Wyniki testu: u zdrowego człowieka w godzinach między 6.00 a 7.00 pasek zmienia kolor na żółtawy, tzn. kwaśny. Ważne jest, aby podczas testu popołudniowego (15.00-16.00) ukazała się wartość zasadowa, czyli kolor intensywnie niebieski.

    Osoby odwiedzające tę stronę najczęściej wyszukiwały takie hasła jak: test na zakwaszenie organizmu, zakwaszenie organizmu test, jak zbadać zakwaszenie organizmu, badanie zakwaszenia organizmu.

    Literatura:

    dr h. c. Peter Jentschura, Josef Lohkämper 2000 Oczyszczanie drogą do zdrowia. Wyd. Verlag Peter Jentschura.

    Norbert Treutwein 2012 Zakwaszenie – nieznana przyczyna wielu chorób. Wyd. Sanum Polska.

    Andreas Moritz, John Hornecker 2006. Vademecum naturalnego zdrowia. Vital.

Odkwaszanie organizmu cz. 4

przez aleeko . 0 Komentarzy

  1. Odkwaszanie organizmu

    Dieta zasadowa

    W diecie zasadowej prowadzącej do zachowania równowagi kwasowo-zasadowej zaleca się spożywanie czterokrotnie więcej substancji zasadowych niż zakwaszających (80% zasadotwórczych artykułów spożywczych i 20% kwasotwórczych substancji odżywczych i używek).

    Stres również może przyczynić się do zachwiania homeostazy. Można go złagodzić medytacją, treningiem autogennym, czytając dobrą książkę lub udając się na odprężający spacer. Zamiast przeciążającego organizm sportu lepsza jest joga, pilates, thai-chi albo stretching (Jentschura, Lohkämper 2000).

    Homeostazę, która jest warunkiem zdrowia można osiągnąć przez:

    1. Samoograniczanie się, czyli (za Peter Jentschura i Josef Lohkämper):

    – spożywać mniej:

    • słodyczy, spożywać tylko te, które są wolne od sztucznych dodatków do żywności;
    • tytoniu;
    • mięsa (mięso i produkty mięsne jeść wyłącznie okazjonalnie jako dodatek);
    • białego pieczywa;
    • używek (pić kawę mającą pH bliskie 7,00);
    • rezygnacja z głośnej muzyki i sensacji.

    Wprowadzić dietę zawierającą:

    więcej warzyw;

    dieta-zasadowa-warzywa dieta-zasadowa-herbatki-ziolowe

    dieta-zasadowa-ziola-i-warzywa dieta-zasadowa-ziola

    dieta-zasadowa-orzechy-wloskie dieta-zasadowa-migdaly

    herbaty ziołowej;

    produktów surowych;

    olejów;

    nasion i orzechów;

    – przypraw (bez sztucznych dodatków – „E”), np. galgantbertram, dyptam.

    2. Pozbycie się kwaśnych złogów dzięki np. (za Peter Jentschura i Josef Lohkämper):

    piciu ziołowej herbaty

    dieta-zasadowa-herbatka-7-x-7

    zasadowym kąpielom;

    – przemyślanej wegetariańskiej diecie;

    – neutralizacji kwasów przez wysokoenergetyczne składniki mineralne (http://www.aleeko.pl/szukaj/?pn=si%C5%82a+ro%C5%9Blin, http://www.aleeko.pl/produkt/4570-mineraly-schindeles-krzemionka-zelazo-magnez-400-g-biogeneza.html?term=minera%C5%82y%20schind, http://www.aleeko.pl/szukaj/?pn=ph+balans).

    3. Rewitalizacja organizmu przez np. (za Peter Jentschura i Josef Lohkämper):

    zasadowe kąpiele ;

    zasadowa-pielegnacja-ciala-jentschura-meinebase

    – zasadową pielęgnację ciała (http://www.aleeko.pl/szukaj/?pn=ph+cosmetics , http://www.aleeko.pl/szukaj/?pn=jentschura);

    zasadowa-pielegnacja-ciala-szczotka-jentschura zasadowa-pielegnacja-ciala-zel-do-zebow-ph-cosmetics zasadowa-pielegnacja-ciala-krem-na-noc-ph-cosmetics

    – stosowanie żywności pochodzącej z ekologicznych upraw;

    – poświęcenie więcej czasu na wędrówki i hartowanie ciała.

    4. Odkwaszanie organizmu przez wzmocnienie wątroby dzięki (za Peter Jentschura i Josef Lohkämper):

    – stosowaniu zasadowych okładów ;

    ostropestu;

    mniszka lekarskiego;

    karczocha.

    5. Oczyszczenie jelita przez (za Peter Jentschura i Josef Lohkämper):

    lewatywę;

    – kolonoterapię;

    Zasadowy sposób na pozbycie się kwasów, toksyn i złogów (według Jentschura, Lohkämper 2000).

    Najważniejszą zasadą przy usuwaniu złogów według Petera Jentschury jest: im bardziej organizm jest zakwaszony, zanieczyszczony złogami i wrażliwy, tym staranniej należy się przygotować do jego oczyszczenia. W usuwaniu kwasów, toksyn i złogów pomocne są:

    a) zasadowa kąpiel, która pobudza wydalanie toksyn rozpuszczalnych w wodzie poprzez gruczoły potowe oraz toksyn rozpuszczalnych w tłuszczu poprzez gruczoły łojowe (http://www.aleeko.pl/szukaj/?pn=meinebase, http://www.aleeko.pl/szukaj/?pn=szczotka);

    Zasadowe oczyszczanie ciała pozbawia skórę obciążających ją kwasów i substancji szkodliwych, zapobiega podrażnieniom skóry i polepsza jej samonatłuszczanie się.

    Skóra staje się oczyszczona, odciążona i staje się miękka jak aksamit. Nerki, jelita i pozostałe organy wydalnicze doznają dzięki temu fizjologicznemu procesowi istotnego odciążenia. Nerki można wspomóc również nie tylko przez kąpiel, ale pijąc codziennie od 1 do 1,5 litra wody niegazowanej i spożywając molekularnie kompleksowe środki spożywcze (http://www.aleeko.pl/szukaj/?pn=morgenstund).

    b) herbatka ziołowa o zasadowym odczynie 7,3 ;

    c) dostarczenie tlenu przez skórę;

     zasadowa-pielegnacja-ciala-jentschura-miravera

    d) zasadowa pielęgnacja ciała;

    e) zasadowe pończochy, zasadowe mankiety (Alkawear);

    f) omniomolekularna regeneracja, czyli wspieranie metabolizmu i regeneracja;

    Odkwaszanie organizmu cytryną

    Stosowane jest często przez ludzi, ponieważ cytryna, mimo że ma kwaśny sam, to w organizmie człowieka, ma odmienne działanie, ponieważ kwasy zawarte w cytrynie należą do słabych kwasów i w organizmie są metabolizowane do cytrynianu potasu lub sodu (soli kwasu cytrynowego).

    Żywność dostarczająca substancji zasadowych, neutralnych i zakwaszających

    Według Norberta Treutweina (2012):

    Żywność dostarczająca substancji zasadowych:

    ziemniaki;

    warzywa (korzeniowe, liściaste i dzikie);

    owoce;

    surowe mleko i śmietana;

    niegazowana woda mineralna;

    aromatyczne zioła, takie jak: pietruszka, szczypiorek, majeranek, tymianek, oregano, koper, gorczyca,

    kminek, pieprz, papryka;

    Żywność neutralna – utrzymuje równowagę pomiędzy kwasami a zasadami:

    masło;

    naturalne oleje ;

    orzechy włoskie;

    – woda z kranu.

    Żywność zakwaszająca – należy pamiętać, że  żywność zakwaszająca, to produkty spożywcze, które  nie zawierają w swoim składzie żadnych kwasów. Kwasy powstają dopiero w organizmie podczas procesów ich przemian metabolicznych. Do tych produktów należą:

    – cukier;

    – słodycze zawierające cukier (marcepan,, czekolady, ciasta, torty, lody, cukierki);

    – produkty z białej mąki (chleb biały, tosty z chleba, makarony, kluski, polerowany ryż, wszystkie produkty z łuskanego lub polerowanego ziarna);

    – słodkie napoje bezalkoholowe;

    – ziarna kawy;

    – napoje alkoholowe;

    – mięso i podroby (wątroba, serce, nerki, grasica, mózg);

    – drób (kurczak, kaczka, gęś, indyk);

    – dziczyzna (królik, jeleń, sarna, dzik);

    – jaja – tylko żółtko jest zasadowe;

    – sery, twarogi;

    – rosół.

    Są ważne powody, które przemawiają za tym aby mięso i produkty mięsne jeść wyłącznie okazjonalnie jako dodatek.

    Produktami wspomagającymi osiągnięcie prawidłowej równowagi kwasowo-zasadowej są

    1. ProDeacid;

    2. Wurzelkraft „siła roślin”;

    3. Minerały Schindele’s

    4. Dr Jacobs – pH balans Plus, MelissaBalans+ tabletki zasad;owe, herbata zasadowa;

    produkty-odkwaszajace-ph-balans-dr-jacobs   produkty-odkwaszajace-ph-balans-plus-dr-jacobs

    5. Trawa jęczmienna Natvita;

    6. Morgen Stund, TischleinDeckDich.

    Osoby odwiedzające tę stronę najczęściej wyszukiwały takie hasła jak: odkwaszanie organizmu, jak odkwasić organizm, dieta odkwaszająca organizm, dieta zasadowa, zakwaszony organizm co jeść, co odkwasza organizm, odkwaszanie organizmu cytryna.

Co zakwasza organizm? cz. 3

przez aleeko . 0 Komentarzy

Co zakwasza organizm?

Przyczyną zakwaszenia organizmu jest przetworzona żywność, pełna pustych kalorii o niewielkiej zawartości naturalnych substancji witalnych bogatych w energię, związków mineralnych i pierwiastków śladowych, które mają działać neutralizująco na kwasy powstające w wyniku metabolizmu.

Kwasy powstające w wyniku metabolizmu żywności muszą być neutralizowane za pomocą substancji zasadowych, co prowadzi do powstawania najczęściej fosforanów i siarczanów.

Neutralizacja kwaśnych związków prowadzi do uszczuplenia puli zasad w organizmie.

Współczesny styl życia (sytuacje stresowe, strach, złość, przepracowanie) oraz moda na uprawianie sportu, niekiedy nieodpowiedzialne (przetrenowanie) może prowadzić również do zakwaszenia.

co-zakwasza-organizm-przetrenowanie    co-zakwasza-organizm-stres

Kwasy, które powstają ze spożywanej żywności i innych czynników, to m.in.:

– kwas moczowy powstaje w metabolizmie mięsa i jego przetworów;

co-zakwasza-organizm-mieso    co-zakwasza-organizm-przetwory-z-miesa

– kwas siarkowy i azotowy z wieprzowiny i jajek;

– kwas azotowy z peklowanego mięsa i serów zawierających dodatki wapniowo-azotowe;

– kwas węglowy z braku ruchu i nieprawidłowego oddychania;

– kwas mlekowy z przemęczenia i przetrenowania organizmu;

– kwas garbnikowy i solny z czarnej herbaty i kawy;

– kwas acetylosalicylowy ze środków przeciwbólowych;

– kwas solny powstaje w sytuacjach stresowych, strachu i złości;

– kwas szczawiowy powstaje z rabarbaru, szpinaku i kakao;

– kwasu octowego ze słodyczy, cukru, produktów z białej mąki i tłuszczu;

co-zakwasza-organizm-cukier

– kwas mrówkowy ze sztucznych słodzików.

Dodatkowo kwaśne związki mogą powstawać w wyniku długotrwałej fermentacji jelitowej, prowadzącej do dysbiozy (nadmierne rozmnażanie się bakterii patogennych).

Do zakwaszenia organizmu przyczyniają się również używki i przyjemności:

– kawa;

– napoje typu cola;

– papierosy;

– sport;

– sól;

– farmaceutyki;

– narkotyki.

co-zakwasza-organizm-papierosy  co-zakwasza-organizm-cola  co-zakwasza-organizm-farmaceutyki

Ze wszystkich powstających kwasów podczas metabolizmu w naszym organizmie najtrudniej rozpuszczalnym jest kwas moczowy. Przy niedoborze substancji zasadowych dochodzi do jego szybkiego zagęszczenia.

Znanym objawem nadmiernego gromadzenia się kwasu moczowego w organizmie jest dna moczanowa, która powstaje w wyniku zmagazynowania w stawie kryształków kwasu moczowego.

Zazwyczaj dna dotyczy stawów w paluchu, ale schorzenie może dotyczyć stawów ramiennych lub łokciowych. Nadmiar kryształów kwasu moczowego może prowadzić do pojawienia się guzków na małżowinie usznej, zgrubień w pochewkach ścięgien i kaletce maziowej. Odkładający się kwas moczowy prowadzi do stanu zapalnego i bardzo silnego bólu (Treutwein 2012).

Osoby odwiedzające tę stronę najczęściej wyszukiwały takie hasła jak: co zakwasza organizm, produkty zakwaszające organizm, jakie produkty zakwaszają organizm, zakwaszenie organizmu przyczyny, produkty zakwaszające.

Zakwaszenie organizmu – objawy cz. 2

przez aleeko . 0 Komentarzy

Zakwaszenie organizmu – objawy

Zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej w organizmie, czyli zakwaszenie prowadzi przede wszystkim do schorzeń narządów, w których występuje nadmiar kwasów lub niedobór zasad.

Szkodliwe substancje i/lub szkodliwa energia prowadzą do nieprawidłowych procesów wydalania, zmian strukturalnych (ubytków), czyli zaburzeń funkcji organizmu. Należy pamiętać, że każdy człowiek reaguje inaczej na zakwaszenie organizmu (Jentschura, Lohkämper 2000).

Na spadek wartości pH nasz organizm reaguje następującymi objawami:

– pojawiają się problemy skórne, skóra staje się sucha i podrażniona. Objawy zakwaszenia najlepiej są widoczne na skórze w obszarach peryferyjnych; twarzy, głowie i błonach śluzowych.

Symptomami problemów skórnych są: przykry zapach ciała, pocenie się, wypryski, trądzik, egzema, czyraki, liszaje, łuszczyca, alergie, owrzodzenie podudzi, plamy starcze, wypadanie włosów (łysienie) i swędzenie skóry.

objawy-zakwaszenia-organizmu-łuszczycaobjawy-zakwaszenia-organizmu-wypadanie-wlosowobjawy-zakwaszenia-organizmu-plamy-starcze

Kwaśne środowisko skóry i błon śluzowych stwarza również idealne warunki do pojawienia się grzybów np. na skórze, paznokciach, w jelitach i pochwie. Ma to miejsce przy kwasowości organów pH 3,5-5,5.

Kolejnym objawem zakłócenia równowagi kwasowo-zasadowej (zakwaszenia) jest powstawanie złogów, które są reakcją organizmu polegającą na neutralizacji kwasów przy pomocy związków mineralnych zawartych w organizmie człowieka. Złogi mogą występować u kobiet w postaci cellulitu np. na udach, pośladkach i biodrach. Mogą w organizmie występować w postaci kamieni żółciowych, nerkowych i pęcherza moczowego, a także mogą tworzyć się tłuszczaki i włókniaki.

Z powodu ograniczonej ilości związków mineralnych zawartych we współczesnym pożywieniu, organizm człowieka będąc w stanie zakwaszenia sięga do zasobów związków mineralnych zgromadzonych w zębach, kościach, paznokciach i stawach. Zużycie tych zasobów mineralnych zgromadzonych w organizmie powoduje wypadanie włosów, osteoporozę, niszcząc tym samym naszą urodę i zdrowie, przyspiesza starzenie się organizmu.

Już niewielki spadek wartości pH krwi powoduje, że krew staje się gęsta i grudkowata (fenomen rulonizacji czerwonych ciałek krwi). W wyniku tego procesu zostaje utrudnione zaopatrzenie komórek w tlen i substancje odżywcze oraz usuwanie i wydalanie substancji szkodliwych.

Zachwianie równowagi kwasowo-zasadowej (zakwaszenie) może prowadzić ponadto do występowania stanów zapalnych, np. zapalenia migdałków, zapalenia błony śluzowej żołądka lub cukrzycy.

Również zakwaszenie i zatrucie organizmu występujące w młodości może prowadzić do powstania: próchnicy, paradontozy, osteoporozy, miażdżycę, żylaków, odleżyn, choroby Alzheimera i Parkinsona, dyskopatii, migren, płytki nazębnej.

Zakwaszenie powoduje choroby, a choroby nasilają zakwaszenie. Powstaje błędne koło. Zasadowy metabolizm działa pozytywnie, a kwaśny metabolizm negatywnie na organizm człowieka.

Za Treuwein Norbert (2012) „Zakwaszenie – nieznana przyczyna wielu chorób” wyróżnia się sześć poziomów zakwaszenia:

1. Stan idealny – stan równowagi w gospodarce kwasowo-zasadowej, w której nie brakuje żadnego z buforów krwi, a naturalne wahania pH mogą zostać szybko i skutecznie zniwelowane przez odpowiednią ilość kwasów i zasad obecnych w organizmie (bufory są to obecne w osoczu mieszaniny słabych kwasów i ich zasadowych soli zapewniające utrzymanie stałego ok. 7,4 pH krwi (7,35-7,45), najważniejszymi buforowymi układami krwi są bufory: węglanowy, fosforanowy, białkowy).

2. Ukryte zakwaszenie, to stan tzw. utajonej kwasicy. Organizm radzi sobie jeszcze z nadwyżką kwasów, jednak jego zapasy i możliwości kompensacyjne powoli zaczynają się wyczerpywać. W tym stadium charakterystyczne jest złe samopoczucie, mimo braku obiektywnych oznak choroby. Pacjenci są nieustannie zmęczeni, cierpią na zaparcia i skarżą się na problemy żołądkowe.

3. Zakwaszenie przejściowe, to najczęściej ostra kwasica. W tym stanie dochodzi do zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej. Przyczyną może być np. infekcja, podczas której organizm uruchamia dodatkowe mechanizmy obronne, jak podwyższenie temperatury ciała, biegunkę, zapalenie czy zwiększone wydalanie moczu. Wszystko to sprzyja rozwinięciu się kwaśnego metabolizmu. Jeżeli organizm w swoich rezerwach posiada wystarczającą ilość substancji zasadowych, po pokonaniu choroby wszystko wraca do normy. Przy niedoborze zasad często utrudniony jest powrót do zdrowia i może to prowadzić do ponownej infekcji.

4. Przewlekłe zakwaszenie spotyka się u ciężko chorych pacjentów. Jeżeli nie można znaleźć powodów danej choroby jaką często jest np. reumatyzm, niewykluczone, że przyczyną jest właśnie zakwaszenie.

5. Zakwaszenie miejscowe. Ten rodzaj zakwaszenia jest przyczyną poważnych chorób, jak zawał serca czy udar mózgu. W zakwaszonym organizmie dochodzi do rulonizacji czerwonych krwinek, która prowadzi do niedotlenienia tkanek. Przyczyną zakwaszenia może być również miażdżyca lub nadmiar fibrynogenu, krew staje się lepka, a w konsekwencji zatyka naczynia krwionośne, uniemożliwiając dostarczenie do poszczególnych organów tlenu i substancji odżywczych.

6. Śmierć z powodu zakwaszenia. Najcięższe stadium zakwaszenia, które może mieć wiele twarzy, od niewydolności nerek, aż przez zawał serca, aż po raka czy śpiączkę cukrzycową.

Wybrane przykłady wpływu kwasów i zasad na funkcjonowanie ciała i umysłu (według Treutwein 2012 „Zakwaszenie – nieznana przyczyna wielu chorób”).

  1. Zakwaszenie wpływa na:

– na zwiększoną wartość ciśnienia krwi, metabolizm zasadowy powoduje zmniejszenie wartości ciśnienia krwi;

– zawartość cukru we krwi – przy zakwaszonym organizmie jest zwiększona, a przy metabolizmie zasadowym zawartość cukru we krwi jest zmniejszona;

– zwiększoną podatność na zapalenia, a przy metabolizmie zasadowym występuje zmniejszona podatność na zapalenia;

– częstsze pojawianie się depresji, zirytowania i przygnębienia, przy metabolizmie zasadowym występuje u człowieka dobry nastrój i poczucie szczęścia.

Osoby odwiedzające tę stronę najczęściej wyszukiwały takie hasła jak: zakwaszenie organizmu objawy, objawy zakwaszenia organizmu, zakwaszony organizm objawy, skutki zakwaszenia organizmu, zakwaszenie organizmu skutki.

Zakwaszenie organizmu cz. 1

przez aleeko . 0 Komentarzy

Zakwaszenie organizmu

Zaburzenie homeostazy, czyli równowagi kwasowo-zasadowej organizmu, zwane jest potocznie zakwaszeniem. Równowaga kwasowo-zasadowa jest podstawą wszystkich procesów przemiany materii i funkcji organizmu (Jentschura, Lohkämper 2000; Treutwein 2012; Moritz, Hornecker 2006).

 Poster-E   zakwaszenie-nieznana-przyczyna-wielu-chorob   vademecum-naturalnego-zdrowia

Miarą stopnia kwasowości lub zasadowości roztworu cieczy, krwi czy moczu jest wskaźnik pH.

Skrót pH pochodzi od łacińskiego określenia potentia hydrogenii (siła wodoru) i mierzony jest stężeniem jonów wodorowych w molach na litr. Wartość ta dostarcza informacji o kwaśnym lub zasadowym charakterze roztworu. Skala pH wynosi od 0 do 14. Zero (0) oznacza najsilniejszy kwas, a 14 najsilniejszą zasadę. pH 7 oznacza, ze roztwór jest neutralny, czyli obojętny – ani kwasowy, ani zasadowy. To znaczy, że wodny roztwór zawiera tyle samo dodatnio naładowanych jonów wodoru (H+) i ujemnie naładowanych jonów OH (OH). Gdy współczynnik pH przekracza wartość 7, wówczas przeważają jony OH, poniżej wartości 7, dominują jony wodoru H+. Wartości kwaśne leżą poniżej wartości 7, wartości zasadowe powyżej 7.

Wartość tego współczynnika ma ogromne znaczenie dla podstawowej regulacji organizmu ludzkiego, ponieważ odpowiada ona za regulację oddychania, regulację krwioobiegu, trawienie, produkcję hormonów, enzymów i wielu innych czynności życiowych.

Tylko w zasadowym zakresie o wartości pH pomiędzy 7,35 a 7,45 krew może optymalnie krążyć, odżywiać komórki i oczyszczać organizm. Wartość pH krwi poniżej 7 i powyżej 7,8 stanowi niebezpieczeństwo dla życia człowieka.

Przy spadku wartości pH krwi poniżej 7,35, czyli przy nadwyżce kwasów może wystąpić kwasica (acydemia), przy wzroście wartości pH ponad 7,45, mamy do czynienia z nadwyżką zasad, czyli zasadowicą (alkalozą).

W różnych obszarach organizmu człowieka występują różne stopnie kwasowości:

jama ustna – ślina jest obojętna lub lekko zasadowa  (pH 7,0-7,1);

żołądek – sok żołądkowy posiada pH kwaśne od 1,5 do 1,8;

jelito cienkie – sok jelitowy posiada pH zasadowe i wynosi ono 8,0;

jelito grube – zawartość jelita grubego posiada pH lekko zasadowe (pH 7,2-7,3);

mięśnie i komórki narządów – mają kwaśne pH, wynoszące 6,9; UWAGA! gdy pH komórek naszego najważniejszego mięśnia – serca, spadnie do wartości 6,2, serce przestanie bić;

pH moczu – mieści się w zakresie 4,8 do 8.

(Jentschura, Lohkämper 2000).

Osoby odwiedzające tę stronę najczęściej wyszukiwały takie hasła jak: zakwaszenie organizmu, zakwaszony organizm, zakwaszenie

.

czym-jest-skala-ph

Omułek zielonowargowy – tajemnica zdrowych stawów

przez aleeko . 0 Komentarzy

Omułek zielonowargowy – tajemnica zdrowych stawów

Omułek zielonowargowy Perna canaliculus (małża zielona, małża nowozelandzka, Grünlippmuschel, kuku, kutai) jest mięczakiem z rodziny Mitilidae, występującym w rejonie Nowej Zelandii. Wśród innych małży wyróżnia się zielonymi brzegami muszli, osiąga 240 mm długości. Jest gatunkiem endemicznym, unikatowym dla Nowej Zelandii. Ma znaczenie ekonomiczne i jest hodowany na specjalnych farmach morskich.

omulek-zielonowargowy

Kontynuuj czytanie

Kosmetyki – dlaczego ekologiczne?

przez aleeko . 0 Komentarzy

Kosmetyki – dlaczego ekologiczne?

Coraz częściej przechodzimy na zdrowy styl życia – zwracamy uwagę na to co jemy, kupujemy organiczne produkty spożywcze, przyrządzamy zdrowe posiłki, uprawiamy sport…Nie każdy z nas zdaje sobie sprawę z jak dużą ilością substancji stykamy się na co dzień. Trudno sobie wyobrazić pranie bez proszku, zmywanie bez płynu do mycia naczyń czy dom bez syntetycznego odświeżacza powietrza. Podobnie jest z codziennie używanymi przez nas kosmetykami – na naszych półkach w łazience jest ich coraz więcej. Żaden z naszych organów nie jest tak mocno obciążony substancjami toksycznymi z otaczającego środowiska i kosmetykami jak nasza skóra. Sklepowe półki kuszą ogromnym wyborem kolorowych opakowań i obietnicami producenta o cudownych właściwościach kremu do twarzy czy balsamu. Kupujemy polecany produkt…i okazuje się, że nie jest tak skuteczny, jak nam obiecywano, a w dodatku skóra jest podrażniona, wysuszona i swędzi…Może warto poszukać alternatywy i sięgnąć po kosmetyki ekologiczne – przestawić się na zdrową pielęgnację naszego ciała? Argumentów za taką decyzją jest co najmniej kilka.

  1. Gwarantują bezpieczną i zdrową pielęgnację skóry.

Według danych ekspertów, szacuje się, że przeciętna kobieta może wchłaniać do dwóch kilogramów kosmetyków każdego roku. Niebezpieczne substancje zawarte w konwencjonalnych kosmetykach mogą powodować alergie, podrażnienia, a nawet nowotwory i zaburzenia systemu nerwowego. Do najniebezpieczniejszych należą (według http://dziecisawazne.pl/czarna-lista-skladnikow-w-kosmetykach/):

– parabeny (Methyl, Ethyl, Propyl i Butyl Parabens) – konserwanty przedłużające trwałość kosmetyków, odpowiedzialne za alergiczne zapalenie skóry, egzemy, pokrzywki, rumienie, strupki. Przez skórę szybko wchłaniają się do krwi. Nie wolno ich stosować podczas ciąży i laktacji.

– PEG (Polyethylene Glycol (PEG), Glikol polietylenowy, PEG-20 Gliceryl Laurate, PEG (4-200), Butylene Glycol) – zatyka pory, powoduje stany zapalne skóry, swędzenie, wysypki. Zanieczyszczone dioksanem (1,4-dioxane) wykazuje działanie rakotwórcze. Nie należy stosować podczas ciąży i laktacji.

– Sodium Lauryl Sulfate i pokrewne – występuje prawie wszędzie, od kosmetyków do twarzy, po środki czystości. Wysusza skórę, podrażnia, powoduje swędzenie, plamy na skórze, rozdwajanie się włosów, podrażnia oczy, skórę w okolicach narządów płciowych. Wnika do krwi obciążając wątrobę, uszkadza układ nerwowy i zaburza naturalną równowagę skóry. Wykazuje działanie rakotwórcze. Nie powinny go używać dzieci i kobiety w ciąży.

– EDTA (Stearamidopropyl Tetrasodium)  – w połączeniu ze związkami azotowymi tworzy rakotwórcze nitrozaminy. Nie wolno stosować w trakcie ciąży i laktacji.

– Talk (Talc) – jest składnikiem wielu posypek dla niemowląt. Wieloletnie badania udowadniają, że talk może się przyczyniać do powstawania nowotworu. Ponadto w połączeniu z łojem i potem tworzy warstwę blokującą pory. Powoduje stany zapalne i ropne.

– Propylene Glycol (Glikol propylenowy, PG, Xylene Glycol) – w kosmetykach pełni rolę rozpuszczalnika, związek rakotwórczy i toksyczny. Uszkadza skórę, komórki krwi, szpik kostny, tkankę łączną i mięśniową. Szkodliwe jest nawet wdychanie. Zaburza funkcje neuronów i skurcze mięśni. Nie wolno używać podczas ciąży i laktacji.

– Oxybenzone – rakotwórczy związek stosowany jako filtr UV w kosmetykach. Nie wolno używać podczas ciąży i laktacji.

– DEA, TEA, MEA – emulgatory i detergenty, które w połączeniu z innymi związkami azotu tworzą rakotwórcze nitrozaminy. Działają drażniąco na skórę i błony śluzowe. Nie wolno używać podczas ciąży i laktacji.

– BHA, BHT – przeciwutleniacze powodujące wysypki, swędzenie i stany alergiczne skóry.

– Parafina (Mineral oil, Petrolatum, Paraffin Oil, Paraffinum liquidum, olej mineralnym parafina, olej parafinowy) – bardzo powszechnie stosowany składnik kosmetyków, produkt destylacji ropy naftowej, wbrew obiegowej opinii – niekorzystny dla naszej skóry. Blokuje wchłanianie „dobrych” składników kosmetyków, zatrzymuje brud i bakterie na skórze, co sprzyja powstawaniu trądziku i przyspiesza starzenie się skóry.

– Coco-betaine – detergent, który powoduje wysypki i stany zapalne.

Alternatywą dla szkodliwych substancji zawartych w konwencjonalnych kosmetykach są kosmetyki naturalne, które są pozbawione niebezpiecznych składników chemicznych, ale zawierają naturalne ekstrakty roślinne, np. z róży, bambusa, wodorostów morskich, szałwii. Posiadają w swoim składzie naturalne witaminy czy olejki eteryczne. Nie maja też sztucznych składników zapachowych i barwiących.

  1. Są skuteczniejsze niż ich chemiczne odpowiedniki.

Matka Natura wie co dla nas dobre i ma panaceum na prawie wszystkie problemy związane z naszą urodą. Wystarczy spojrzeć na piękne włosy kobiet pochodzących z Indii, które stosują naturalne składniki, które mają pod ręką. Kobiety żyjące w krajach, gdzie sztuczne kosmetyki nie są tak bardzo dostępne, zazwyczaj mają ładniejszą skórę, włosy, paznokcie. Nasze babcie wiedziały, jak skutecznie pielęgnować ciało. Wiele bezcennych receptur zostało stworzonych w klasztorach i dziś możemy np. u Bonifratrów kupić nie tylko leki sporządzane na receptę, ale także naturalne kosmetyki. Stosowanie kosmetyków pochodzących z natury nadaje skórze jędrność, elastyczność, świeży wygląd reguluje produkcję sebum. Składniki zawarte w tych kosmetykach działają pobudzająco na naturalne procesy odnowy skóry, składniki wchłaniają się dużo szybciej niż syntetyczne. Zawierają w swoim składzie minerały i substancje odżywcze. Nie ma ogólnych przeciwskazań do stosowania tych preparatów. Trzeba jedynie zwrócić uwagę na rośliny, które mogą uczulać, np. aloes.

  1. Pobudzają naszą skórę do samoregulacji.

Kosmetyki naturalne nie wyręczają naszej skóry w jej pracy, tak jak czynią to kosmetyki syntetyczne. Wprost przeciwnie – mobilizują ją do pracy. Wyrównują poziom produkcji tłuszczu przez skórę i pobudzają komórki do odnowy. W przypadku skóry tłustej i mieszanej mają za zadanie dostarczyć skórze odpowiednią ilość tłuszczu i zasygnalizować skórze, że ma już wystarczającą rezerwę tłuszczu i gruczoły tłuszczowe nie muszą go już produkować. W przypadku skóry suchej, która jest po prostu leniwa, kosmetyki naturalne zmuszą ją do utrzymania większego stopnia wilgotności. Kosmetyki syntetyczne rozleniwiają suchą skórę jeszcze bardziej poprzez dostarczanie jej nadmiaru tłuszczu i wilgotności. Kolejną ważną sprawą są antyperspiranty zawierające w swoim składzie aluminium i jego sole – jest to składnik chemiczny przyczyniający się do powstawania nowotworów, szczególnie raka piersi. Pocenie się, to naturalna reakcja organizmu na temperaturę. Możemy ograniczyć tę fizjologiczną czynność stosując ług amonowy inne delikatne dezodoranty o naturalnym składzie, olejki eteryczne, a nie chemiczne środki blokujące tę fizjologiczną czynność. Podobnie jest z ochroną przeciwsłoneczną. Tak popularne kremy z filtrami, zawierają w składzie substancje rakotwórcze.

  1. Dbałość o środowisko.

Składniki ekologicznych kosmetyków pochodzą z upraw i hodowli organicznych. Daje to pewność, że przy ich wzroście, produkcji i wytwarzaniu nie były używane nawozy sztuczne. Proces ich produkcji polega na najmniej inwazyjnych metodach. Opakowania takich kosmetyków również nie są przypadkowe. Są produkowane z materiałów po recyklingu, albo takich, które można poddać recyklingowi. Nie są testowane na zwierzętach. Używanie kosmetyków organicznych to często świadomy wybór ludzi, którzy chcą żyć w zgodzie z Naturą.

  1. Certyfikaty będące gwarancją naturalnego składu.

Prawo na świecie nie określa norm, czym dokładnie jest kosmetyk naturalny, a czym organiczny. Dlatego wiele osób stosuje te nazwy zamiennie. Na przykład według standardu COSMOS, kosmetyki które można zaliczyć do naturalnych wykonane są w 95% z naturalnych składników posiadających certyfikaty, że zostały one wyhodowane lub wyprodukowane przez gospodarstwa ekologiczne. Istnieje wiele różnych certyfikatów, np. ECOCERT, który dzieli preparaty na dwie grupy:

kosmetyki ekologiczne – min. 95% surowców musi być naturalnych lub pochodzenia naturalnego, min. 5% surowców i min 50% substancji roślinnych musi być certyfikowana jako organiczne.

kosmetyki ekologiczne i organiczne – min. 95% surowców musi być naturalnych lub pochodzenia naturalnego, min. 10% surowców i min 95% substancji roślinnych musi być certyfikowana jako organiczne.

Każdy z certyfikatów określa swoje własne normy. Są one dla nas gwarancją, że produkt jest naturalny.

Kosmetyki naturalne nie zawierają:

– żadnych syntetycznych środków konserwujących

– żadnych syntetycznych substancji zapachowych

– żadnych syntetycznych barwników

– żadnych substancji pochodzących z ropy naftowej

– żadnych roślin GMO

Produkty te nie są testowane na zwierzętach, a użycie surowców zwierzęcych, takich jak mleko, miód, lanolina, wosk pszczeli jest dozwolone tylko w przypadku, gdy pozostaną pozyskane od żywych zwierząt. Kosmetyki naturalne mają w swoim składzie bezpieczne konserwanty, dopuszczone przez firmy certyfikujące. Wśród nich znajduje się np. benzoesan sodu obecny w jabłkach, żurawinie, goździkach, sorbinian potasu występujący w owocach jarzębiny Sorbus aucuparia, kwas cytrynowy znajdujący się w owocach cytrusowych, czarnych i czerwonych porzeczkach czy kiwi.

 

W naszym sklepie znajdą Państwo szeroki wybór kosmetyków naturalnych, a także organicznych, posiadających certyfikaty http://www.aleeko.pl/kategoria/103-kosmetyki-bio.html.

Grzyby prozdrowotne we wspomaganiu leczenia chorób i w profilaktyce

przez aleeko . 0 Komentarzy

Szacuje się, że na świecie występuje ok. 1,5 mln gatunków grzybów, z czego poznanych jest zaledwie 5%. Jako źródło związków o działaniu farmakologicznym wykorzystuje się grzyby należące do klasy podstawczaków i workowców.

W przemyśle farmaceutycznym dobrze znane są tzw. grzyby strzępkowe. Przedstawiciele rodzajów Penicillium, Cephalosporium, Aspergillus czy Fusidium są producentami antybiotyków, witamin, enzymów, czy kwasów organicznych (cytrynowego, itakonowego, fusarowego czy glukonowego). Antybiotyki w służbie zdrowia stanowią ciągle jeszcze 1/3 produktów biotechnologicznych, a grzyby strzępkowe i promieniowce są najlepszymi ich producentami.

Inaczej jest z grzybami podstawkowymi z klasy Basidiomycetes – ich rola doceniana jest w lecznictwie w krajach azjatyckich od kilku tysięcy lat, jednak kultura Zachodu odnosi się do nich ze sporą dozą nieufności. Jednak to podejście powoli się zmienia i liczne badania pokazują, że grzyby te mogą wspomagać leczenie z dobrymi efektami, nawet tak groźnych chorób jak nowotwory.

Wśród podstawczaków około 700 gatunków biosyntetyzuje metabolity o działaniu farmakologicznym, bardzo często (651 gatunków) przeciwnowotworowym i immunostymulującym.

Do najważniejszych grzybów prozdrowotnych należy około 30 gatunków. Biosyntetyzują one związki o działaniu przeciwnowotworowym, immunomodulacyjnym, przeciwwirusowym (w tym przeciwko HIV), przeciwbakteryjnym, przeciwzapalnym, przeciwgrzybiczym, przeciwcukrzycowym, hepatoprotekcyjnym, nerwotonicznym, obniżającym ciśnienie krwi oraz poziom cholesterolu i triglicerydów we krwi.

Mykoterapia czyli leczenie grzybami, to dziedzina wiedzy, która ostatnio bardzo szybko się rozwinęła. To znajomość i wykorzystanie właściwości leczniczych grzybów (nie tylko jadalnych) oraz substancji farmakologicznie i biologicznie aktywnych z grzybów.

Najwięcej badań naukowych i studiów klinicznych poświęconych zastosowaniu grzybów prozdrowotnych pochodzi z Korei, Japonii i Chin.

Co ciekawe, o ile do celów konsumpcyjnych zbierane są przede wszystkim grzyby o hymenoforze rurkowatym, działanie prozdrowotne wykazują głównie gatunki o hymenoforze blaszkowatym lub gładkim. Najczęściej są to grzyby rosnące na drewnie.

Grzyby jako lekarstwa mają zastosowanie wielokierunkowe i z reguły pobawione skutków ubocznych. Niemal we wszystkich chorobach stanowią one wartościową pomoc w leczeniu i profilaktyce. W gabinetach medycyny akademickiej i naturalnej w Niemczech, Austrii i Szwajcarii należą do istotnych elementów terapii całościowej (holistycznej).

Zaletą ich działania jest pobudzanie organizmu do samoregulacji bez skutków ubocznych. Stymulują wzmocnienie układu odpornościowego i działają ochronnie na komórki narządów. Przeciwdziałają niedoborom substancji odżywczych, dlatego można je stosować profilaktycznie.

Historia wykorzystania grzybów w medycynie

Grzyby od zarania dziejów wzbudzały zainteresowanie człowieka. Cenione były ze względu na walory smakowe i zapachowe, służyły do rozpalania ognia oraz wykorzystywane były przez szamanów do celów rytualnych.

Wiedza o ich walorach przechowywana była w europejskich klasztorach. Już św. Hildegarda z Bingen ceniła grzyby jako środek leczniczy. W Tradycyjnej Chińskiej Medycynie wiedza o leczniczych właściwościach grzybów wykorzystywana jest od ponad 4 tysięcy lat.

Obecna mykoterapia opiera się również na niezliczonych wynikach badań naukowych potwierdzających jej skuteczność. W Niemczech, w Gersthofen (Bawaria) od 2004 r. istnieje Towarzystwo Wiedzy o Grzybach Leczniczych założone przez kilku mykoterapeutów, aby zbierać najnowsze informacje naukowe i promować wiedzę o grzybach witalnych. Ponadto powstało czasopismo poświęcone wyłącznie grzybom witalnym, prezentujące najnowsze wyniki badań naukowych – International Journal of Medicinal Mushroom (wyd. Begell House).

 

Możliwości zastosowania grzybów prozdrowotnych w profilaktyce jako suplementów diety i preparatów wspomagających leczenie chorób

Grupy zastosowań grzybów, jako medykamentów są następujące:

  • grzyby stosowane w medycynie ludowej (etnomykologia)
  • grzyby stosowane w homeopatii
  • grzyby stosowane w alopatii, czyli w tzw. farmacji akademickiej.

Istnieją cztery preparaty (zarejestrowane  w  niektórych krajach jako leki) stosowane w terapii nowotworów, izolowane z owocników lub grzybni grzybów klasy Basidiomycetes:

Lentinan – frakcja polisacharydowa izolowana z Lentinula edodes

Schizophyllan (SPG, sonifilan, sizofilan) – frakcja polisacharydowa izolowana z

Schizophyllum commune

Grifolan – frakcja polisacharydowa izolowana z Grifola frondosa

Krestin (PSK – polisacharyd i PSP – kompleks wielocukier-białko) izolowany z Trametes

 versicolor

Preparaty złożone o działaniu immunomodulacyjnym, będące ekstraktami z owocników i grzybni grzybów leczniczych wykazują często wyższą aktywność farmakologiczną, niż czyste substancje z nich izolowane.

Grzyby powinny pochodzić z ekologicznej uprawy, a skład preparatów poddawany być testom laboratoryjnym oraz badaniom DNA potwierdzającym przynależność systematyczną danego gatunku.

Świeże lub suche owocniki, np. Shiitake (twardziak), Hericium (soplówka), Maitake (żagwica) – pozyskiwanie z natury, świeże owocniki z handlu, hodowla na podłożach.

Proszek z owocników – substancje zawarte w grzybie nie do końca mogą być wykorzystane, bo są uwięzione w chitynie, z której składa się owocnik, dostępny w postaci sypkiej lub sprasowanej w tabletki.

Ekstrakt – wysoka koncentracja składników bioaktywnych, duża czystość substancji, jednak witaminy, enzymy, biostymulatory mogą zostać utracone podczas ekstrakcji.

Połączenie proszku i ekstraktu – w najlepszy sposób łączy ich właściwości w jednej kapsułce.

Herbata – cenne pierwiastki śladowe nie ulegają zniszczeniu podczas przygotowania gorącego naparu, stają się natomiast jeszcze bardziej przyswajalne. Przykłady: herbatka z Ganoderma (lakownica) i Ophiocordyceps (maczużnik).

 

Przegląd najważniejszych grzybów leczniczych:

Agaricus blazei Murrill (A. subrufescens)
Pieczarka blazei (słoneczna, migdałowa), Himematsutake

Agaricus blazei1Agaricus blazei2

Grzyb ma właściwości antynowotworowe (hamujące rozwój raka).

Działanie:

  • immunomodulujące (wzmaga produkcję interferonu i interleukin)
  • antyalergiczne
  • przeciwcukrzycowe
  • przeciwzapalne
  • przeciwwirusowe

Grzyb pochodzi z tropikalnych lasów deszczowych, z przedmieści Brazylii, w okolicach Sao Paulo. Był pozyskiwany z natury i uprawiany przez rolników na przefermentowanym podłożu. Przypomina pieczarkę polową. Potrzebuje wyższych temperatur i trochę światła słonecznego. Jest bardzo delikatny, ma migdałowy zapach. Suszy się go zaraz po zbiorze, gdyż bardzo szybko ciemnieje.

Na przełomie lat 70 i 80 rozpoczęto intensywne badania medyczne nad tym grzybem i zaobserwowano, że ludność uprawiająca tego grzyba w ogóle nie choruje na raka. Wtedy rozpoczęto masową uprawę w Brazylii i Japonii. W Japonii gatunek ten nazywany jest „Himematsutake” – grzybem księżniczką.

Po poznaniu cennych substancji czynnych w tym grzybie, rozpoczęto jego uprawę w Chinach, na Tajwanie, w Tajlandii, Wietnamie i Indonezji. Uprawa w Europie i Ameryce Płn., do dzisiaj nie mogła być przeforsowana. Produkcja światowa wynosi jedynie 5 000 ton rocznie, 90% trafia do Japonii.

Zastosowanie:

– suchy ekstrakt, najlepiej w połączeniu z wrośniakiem różnobarwnym Trametes versicolor

  • Profilaktyka nowotworów
  • Osłabienie i zaburzenia odporności
  • Schorzenia dermatologiczne
  • Zaburzenia trawienne, regulacja funkcji jelit
  • Cukrzyca
  • Nadciśnienie tętnicze
  • Zaburzenia przemiany materii
  • Reakcje alergiczne
  • Stany zapalne i infekcje
  • Łagodzenie skutków ubocznych chemioterapii i napromieniowania

Agaricus bisporus (J. E. Lange) Emil J. Imbach

Pieczarka dwuzarodnikowa

 

Agaricus bisporus1Agaricus bisporus2

  • Zawarte w grzybie skoniugowane kwasy linolowe (CLA), polisacharydy i związki steroidowe chronią komórki przed zezłośliwieniem.
  • Ma działanie hamujące w powstawaniu raka piersi i prostaty.
  • Wspiera funkcjonowanie wątroby.
  • Przyspiesza zabliźnianie się ran, zwłaszcza po operacjach zaćmy.
  • Działanie regenerujące i tonizujące.
  • Przywraca apetyt, odbudowuje utracone siły, łagodzi kaszel i duszności.

Uprawa sięga połowy siedemnastego stulecia, czasów „Króla Słońce”, Ludwika XIV, ale mogła być uprawiana wcześniej.

Grzyb ceniony ze względu na wartość konsumpcyjną, mało znane są jego właściwości lecznicze. Niewiele jest publikacji naukowych na ten temat.

Grzyb jest niskokaloryczny i bogaty w substancje rewitalizujące.

Mało wymagający grzyb, rośnie na łąkach lub w ogrodach, lasach, miejscach suchych. Trzeba jednak uważać pozyskując go z natury, bo możemy trafić na podobny gatunek trujący pieczarki – pieczarkę żółtawą Agaricus xanthodermus. Ponadto istnieje niebezpieczeństwo, że grzyby zbierane w mieście zawierają metale ciężkie i substancje radioaktywne.

Zastosowanie:

– suchy ekstrakt i proszek z grzyba

  • Leczenie uzupełniające w przypadku raka (szczególnie raka jelita, piersi i prostaty)
  • Zapobieganie chorobom nowotworowym
  • Ochrona i wzmocnienie funkcji wątroby
  • Wspieranie leczenia ran i zapobieganie nadmiernemu bliznowaceniu, zwłaszcza po operacjach zaćmy.

Auricularia polytricha (Mont.) Sacc.
Uszak gęstowłosy (ucho Judasza, grzyb Mun)

Auricularia polytricha1Auricularia polytricha2

  • Poprawia właściwości przepływowe krwi, ogólne ukrwienie, nie oddziałując przy tym ujemnie na naczynia.
  • Przeciwdziałanie stanom zapalnym oczu, skóry i błon śluzowych.
  • Pomaga regulować poziom cholesterolu, wzmacnia układ odpornościowy, wychwytuje wolne rodniki i przeciwdziała tworzeniu się nowotworów tkanki łącznej.

Grzyb z biblijną tradycją – od przeszło 1 500 lat zaliczany do najstarszych grzybów spożywczych świata i uprawiany w Chinach. Nazwa „ucho Judaszowe” pochodzi z przekazu, że Judasz zawisł na krzewie bzu czarnego, na którym rosły grzyby przypominające małżowinę uszną.

W Azji podstawowy artykuł żywnościowy, w Europie jeden z najważniejszych grzybów prozdrowotnych.

Owocniki tego grzyba o galaretowatej konsystencji występują przez cały rok na bzie czarnym i innych drzewach liściastych (buki, wierzby).

Zastosowanie:

– suchy ekstrakt i proszek z grzyba

  • Arterioskleroza
  • Regulacja ciśnienia krwi w nadciśnieniu
  • Obniża krzepliwość krwi, w terapii przeciwzakrzepowej
  • Zaburzenia ukrwienia pochodzenia naczyniowego
  • Zapobieganie zawałowi serca
  • Modulacja i regulacja systemu immunologicznego
  • Stany zapalne oczu, skóry i błon śluzowych

Coprinus comatus (O. F. Müll) Pers.
Czernidłak kołpakowaty

Coprinus comatus1Coprinus comatus2

  • Terapia uzupełniająca w cukrzycy, poprawia parametry, takich jak poziom cukru we krwi i tolerancja glukozy.
  • Pozytywnie oddziałuje na ogólną przemianę materii, co pociąga za sobą redukcję wagi ciała, jest niskokaloryczny.
  • Grzyb może hamować wzrost komórek w raku piersi typu estrogenoniezależnego.

Grzyb powszechnie występuje na całym świecie, jego smak przypomina szparagi. Zawiera zrównoważony zestaw składników mineralnych i witamin, wśród nich witaminę C.

Skórka kapelusza zwija się na brzegu i rozpływa w czarną maź rozsiewając zarodniki. Owocniki rosną w ogrodach, na łąkach i pastwiskach, na poboczach dróg i w lasach, można je spotkać w miastach, bywa również hodowany.

Przy stosowaniu z innymi preparatami przeciwcukrzycowymi trzeba wykonywać regularne badania, aby sprawdzić czy poziom cukru za bardzo się nie obniżył.

Zastosowanie:

– suchy ekstrakt

  • Cukrzyca (obniżenie poziomu cukru we krwi przy cukrzycy typu I i II)
  • Arterioskleroza, zaburzenia ukrwienia
  • Zaburzenia trawienie, zniszczenie flory bakteryjnej jelit
  • Hemoroidy
  • Sarkoma (guzy tkanki łącznej i tkanek podtrzymujących)
  • Niszczenie komórek raka piersi (hormononiezależnych)

Ophiocordyceps sinensis (Berk.) Sacc.
Chiński grzyb gąsienicowy, maczużnik chiński

Coprinus sinensis2Cordyceps sinensis1

  • Ma działanie rewitalizujące.
  • Stymuluje libido, podnosi wytrzymałość i dodaje sił witalnych i duchowych.
  • Zwiększa zdolność do wysiłku, ułatwia adaptację w warunkach górskich, podnosi wydolność.
  • Zawiera witaminy, minerały i egzogenne kwasy.
  • Poprawia nastrój, działa przeciwcukrzycowo i przeciwmiażdżycowo.
  • Wzmacnia funkcję płuc i układ odpornościowy.

Swoją nazwę zawdzięcza podłożu, na którym wyrasta. Jest grzybem entomopatogenicznym (owadobójczym). Przed zimą poraża gąsienicę motyla Hepialus armoricanus (ćma niebieskooka) znajdujące się pod ziemią i martwe wykorzystuje jako pokarm. Podczas zimy wyrasta ponad powierzchnię ziemi tworząc maczugowaty owocnik, z którego przez wiatr rozsiewane są zarodniki.

Pierwotnie ten gatunek pochodził z Tybetu. Obecnie można go hodować w laboratorium. Szczególnie ceniony jest tybetańskiej i Tradycyjnej Chińskiej Medycynie.

Zastosowanie:

– suchy ekstrakt

  • Zaburzenia funkcji seksualnych, podniesienie libido
  • Zaburzenia nastroju, depresje
  • Zaburzenia funkcji płuc (astma, chroniczny bronchit)
  • Wspieranie terapii nowotworowych
  • Osłabienie odporności
  • Podniesienie wydolności, tolerancji wysiłku i wytrzymałości
  • Zaburzenia rytmu serca
  • Arterioskleroza
  • Zespół przewlekłego zmęczenia
  • Regeneracja mięśni

Trametes versicolor (L.) Lloyd.
Wrośniak różnobarwny, Kawaratake, Yun zhi

Trametes versicolor1Trametes versicolor2

  • Grzyb szeroko rozprzestrzeniony na całym świecie.
  • Jest silnym immunostymulantem dzięki połączonym z białkiem polisacharydom PSK i PSP.
  • Używany do wspierania terapii przeciwnowotworowych, pomaga niwelować skutki chemio- i radioterapii.
  • Pozytywne działanie w infekcjach bakteryjnych i wirusowych.

Rośnie pospolicie przez cały rok na obumarłych pniach drzew liściastych, rzadziej iglastych. Jego kapelusze mają postać rozetek.

Tradycyjna Medycyna Chińska wiele stuleci temu uznała wrośniaka za ważny grzyb leczniczy, jednak w Europie nie znalazł on zastosowania medycznego. Wysoko ceniony w Chinach (jako Yun zhi) i Japonii (jako Kawaratake) do leczenia infekcji górnych dróg oddechowych i w terapii antynowotworowej. Taoiści cenią Trametes versicolor ze względu na fakt, że rośnie na zimozielonych pniach i zaliczany jest do sił yang. Znane są doniesienia o stosowaniu tego grzyba w Meksyku.

Ekstrakt z tego grzyba posiada dość wysoką zawartość jodu, dlatego osoby z chorą tarczycą powinny go przyjmować z dużą ostrożnością.

Zastosowanie:

– suchy ekstrakt

  • Zapobieganie i wspomaganie w terapii raka
  • Zmniejszenie skutków ubocznych chemio- i radioterapii
  • Poprawa działania leków przeciwnowotworowych
  • Wspieranie funkcji wątroby, np. przy ostrej i przewlekłej żółtaczce (A, B, C)
  • Kandydoza
  • Infekcje wirusowe (grypa, opryszczka, infekcje grypopodobne)
  • Infekcje towarzyszące u pacjentów z HIV
  • Infekcje bakteryjne
  • Wzmacnianie i regulowanie układu odpornościowego

Hericium erinaceus (Bull.) Pers.
Soplówka jeżowata, Yamabushitake

Hercicium ericaceus1Hericium ericaceus2

  • W Tradycyjnej Medycynie Chińskiej stosowany jest od stuleci, aby organizm wytrącony z równowagi na skutek stresów i niezdrowego trybu życia doprowadzić do homeostazy.
  • Wspiera trawienie, wzmacnia odporność i przeciwdziała nowotworom.
  • Badania potwierdzają, że soplówka reguluje system odpornościowy. Posiada właściwości antykancerogenne, hamujące tworzenie się przerzutów, wpływa pozytywnie na regenerację tkanki nerwowej.

Grzyb tworzy owocniki od września do listopada na zranionych drzewach liściastych.

Występuje we wschodniej Azji, Ameryce Płn. i w północnej Europie, w Polsce jest rzadki i chroniony. Rdzenni mieszkańcy Ameryki Płn. Stosowali tego grzyba w sproszkowanej formie jako środek tamujący krwawienia w ranach ciętych i innych skaleczeniach.

Po raz pierwszy był uprawiany w latach 50-tych w Szanghaju. Dwadzieścia lat później został wyhodowany w laboratorium, a obecnie jest dość powszechnie uprawiany w Niemczech.

Zastosowanie:

– suchy ekstrakt lub świeże owocniki

  • Problemy żołądkowo-jelitowe (stany zapalne, zaburzenia funkcjonalne)
  • Profilaktyka raka, szczególnie nowotworów żołądka, jelita, przełyku i skóry
  • Choroby układu nerwowego
  • Lęki, depresje
  • Wewnętrzny niepokój, zaburzenia snu
  • Regulacja układu odpornościowego
  • Chroniczne schorzenia skóry

Grifola frondosa (Dicks.) Gray
Żagwica listkowata, Maitake

Grifola frondosa1

  • Smaczny grzyb wykorzystywany w kuchni i ceniony od stuleci grzyb medyczny.
  • W medycynie ludowej stosowany jako lek na nadciśnienie, cukrzycę, przeciw otyłości i przy osłabionej odporności.
  • Zawiera β-glukan o nazwie grifolan, który może przynieść wiele sukcesów w leczeniu raka.
  • Reguluje funkcje układu odpornościowego, ma działanie przeciwcukrzycowe, zastosowanie w leczeniu osteoporozy.
  • Zmniejsza odkładanie się tłuszczu w postaci tkanki tłuszczowej.

„Maitake” w języku japońskim znaczy „tańczący grzyb”. Nazwa pochodzi od legendy, że zbieracze po znalezieniu tego grzyba odprawiali taniec radości, gdyż był on bardzo trudny do znalezienia. Inna legenda mówi, że nazwa wiąże się z gęsto ubitymi owocnikami, które przypominają tańczące motyle.

Grzyb ten występuje od sierpnia do października na korzeniach starych buków, rzadziej na lipach, kasztanowcach i pniach buków.

W Japonii grzyb ten jest ceniony w kuchni ze względu na intensywny zapach i przyjemny smak.

Naturalnie występował w Azji Wsch., Europie i Ameryce Płn., potem w latach 80-tych Japonii rozpoczęto hodowlę, która stopniowo rozszerzyła się na Amerykę Płn. i Europę. W Polsce jest to gatunek rzadki i chroniony.

Zastosowanie:

– suchy ekstrakt lub świeże owocniki

  • Wzmocnienie układu odpornościowego
  • Nowotwory, szczególnie rak piersi, płuc, wątroby, śledziony i prostaty
  • Wspieranie chemio- i radioterapii
  • HIV i infekcje towarzyszące
  • Żółtaczka
  • Cukrzyca
  • Osteoporoza
  • Zespół metaboliczny, otyłość, nadciśnienie

Pleurotus ostreatus (Jacq.) P. Kumm.
Boczniak ostrygowaty

Pleurotus ostreatus1Pleurotus ostreatus2

  • Bogaty w witaminy (szczególnie z grupy B) i antyoksydanty, wzmacnia układ nerwowy i działa ochronnie na komórki, pozytywnie wpływa na przemiany cholesterolowe.
  • Zawiera β-glukan o nazwie pleuran, który wpływa na mechanizmy antyoksydacyjne, antyrakotwórcze i immunostymulacyjne. Związek o nazwie chryzyna obniża poziom glukozy, lipidów i enzymów wątrobowych we krwi.
  • W Tradycyjnej Chińskiej Medycynie boczniak jest uznawany za grzyb rewitalizujący i wzmacniający. Sprawdza się w przypadku braku apetytu, przeciwdziała chronicznemu zmęczeniu, wzmacnia siły fizyczne i psychiczne.
  • Stosowany jest również w przypadku zaburzeń w obrębie aparatu ruchowego (bi-syndrom), głuchoty, kurczy mięśni, zawrotów, bólu głowy.

Obok pieczarki dwuzarodnikowej jest jednym z najpowszechniejszych grzybów konsumpcyjnych.

W Europie Środkowej grzyb ten rośnie na pniach i grubych konarach drzew liściastych, zwłaszcza na bukach, poraża też drzewa iglaste. Uprawiany jest na różnych podłożach, głównie na słomie.

Boczniak dostarcza do organizmu wszystkich ważnych aminokwasów i dlatego jest dobrym uzupełnieniem zrównoważonego odżywiania.

Zastosowanie:

– suchy ekstrakt i świeże owocniki

  • Ochrona przed wolnymi rodnikami
  • Obniżenie poziomu tłuszczu we krwi
  • Działanie przeciwnowotworowe
  • Wsparcie przy terapiach odchudzających

Polyporus umbellatus (Pers.) Fr.
Żagiew okółkowa (wielogłowa), Zhu ling, Chorei

Polyporus umbellatus1Polyporus umbellatus2

  • Gatunek szczególnie bogaty w składniki mineralne i pierwiastki śladowe, takie jak: ergosterol, biotyna, niacyna, kwas foliowy i retinol, specyficzne polipeptydy i polisacharydy.
  • Ma działanie moczopędne, środek odwadniający, ale nie redukujący potasu.
  • Wykazuje działanie antynowotworowe, ma pozytywny wpływ w leczeniu sarkomy 180, w raku wątroby, płuc, pęcherza i białaczce.
  • Wspieranie radio- i chemioterapii.
  • Zawiera składniki bioaktywne przy wzroście włosów.

Grzyb znany z właściwości leczniczych już od ponad 2 000 lat z Chin.

Grzyb, którego owocniki mogą dochodzić do 20 kg wagi, rośnie od czerwca do października w dąbrowach i buczynach, najczęściej w pobliżu pni. W Polsce rzadki i chroniony.

Występuje w klimacie umiarkowanym Europy i Azji.

W Tradycyjnej Chińskiej Medycynie żagiew była gotowana, a wywar stosowano w infekcjach i dla wzmocnienia zdrowia. Uważana jest za najstarszy znany antybiotyk. Przez Indian ceniona jako środek dezynfekcyjny i przeciwkrwotoczny.

Zastosowanie:

– suchy ekstrakt oraz świeże owocniki

  • Obrzęki, nadmiar wody
  • Wzmaganie krążenia limfy
  • Poprawa struktury skóry
  • Wysokie ciśnienie krwi
  • Wspieranie w niewydolności nerek
  • Wypadanie włosów, zaburzenia wzrostu włosów
  • Wspierająco w nowotworach wątroby, płuc, pęcherza moczowego i białaczce
  • Towarzysząco w chemio- i radioterapii
  • Sarkoma (mięsak)
  • Modulacja układu odpornościowego
  • Żółtaczka typu B

Ganoderma lucidum (M. A. Curtis) P. Karst.
Lakownica lśniąca (żółtawa), Reishi

Ganoderma lucidum1Ganoderma lucidum2

  • Chińczycy nazywali ten gatunek „grzybem nieśmiertelności”, bo jest on uważany za naturalny środek przeciw procesom starzenia się organizmu, podnosi wydolność w podeszłym wieku.
  • Grzyb wygląda jakby był polakierowany, czemu zawdzięcza swoją nazwę.
  • Posiada w składzie tri-terpeny i β-glukan.
  • Reishi pobudza układ odpornościowy i ceniony jest w terapii raka i profilaktyce układu krążenia.
  • Potrafi uchronić przed rakiem skóry, pomimo silnego napromieniowania UV.

Zgodnie z azjatyckimi przekazami, grzyb ten jest czczony od ponad 4 tys. Lat. Była tak bardzo ceniony przez chińskich cesarzy, że wysyłali floty w jego poszukiwaniu. Reishi to symbol szczęścia i długiego życia. Odwzorowywano go w sztuce.

Zasiedla drzewa liściaste, takie jak dęby, buki, olchy, brzozy, rzadziej drzewa iglaste. Występuje w Azji, Europie. Od lat 70-tych jest hodowany w Chinach i Japonii na klocach drewna lub wiórach. W Polsce gatunek rzadki i chroniony.

Wykorzystywany w leczeniu chorób wątroby, nerek, żołądka, neurastenii, nerwowości, bezsenności, nadciśnieniu, chorobie wieńcowej, artretyzmie, bronchicie, astmie, zatruciach i leukopenii (nadmiarze białych krwinek). Poprawia słuch i wzrok.

Zastosowanie:

– napoje, herbatki, ekstrakty, syropy, kapsułki ze sproszkowanym grzybem, kosmetyki, płyny do kąpieli

  • Serce, układ krążenia
  • Regulacja ciśnienia krwi
  • Regulacja poziomu cholesterolu
  • Adaptacje wysokościowe
  • Wzmocnienie układu odporności, immunomodulacja
  • Uzupełnienie terapii raka (żołądka, wątroby, płuc, skóry, mózgu, nerek)
  • Alergie
  • Infekcje (szczególnie przewlekła żółtaczka)
  • Stany zapalne
  • Astma, bronchit, przewlekła obturacyjna choroba płuc
  • Zaburzenia snu, zmęczenie
  • Procesy starzenia

Lentinula edodes (Ber.) Pegler
Twardziak jadalny (japoński), Shiitake

Lentinula edoses1Lentinula edodes2Lentinula edodes3

  • Grzyb ceniony za walory smakowe i wszechstronne właściwości lecznicze.
  • Stymuluje odporność, zawiera lentinan, pomocny w terapii raka.
  • Pomocny w leczeniu osób zarażonych wirusem HIV.
  • Reguluje poziom tłuszczu we krwi.
  • Zawiera dużo kwasów egzogennych i witamin w idealnych dla człowieka proporcjach.
  • W Japonii prawie połowa chorych na raka jest leczona z wykorzystaniem Tradycyjnej Chińskiej Medycyny, a rozwój naturalnej farmakologii jest zapisany w konstytucji.
  • Jest jedynym grzybem prozdrowotnym, który może powodować reakcję alergiczną w postaci zaczerwienienia skóry.

Kulinarny przysmak w kuchni azjatyckiej, ceniony zwłaszcza w Japonii, Chinach i Wietnamie. W polskiej kuchni coraz częściej spotyka się twardziaka ze względu na wysoką zawartość białka, błonnika, witamin i minerałów.

Rośnie w lasach liściastych na obumarłych pniach buków, dębów, kasztanów i innych gatunkach liściastych. Siła lecznicza tych grzybów jest znana od ponad 2 000 lat, uprawia się je od 1 000 lat w Chinach, potem w Japonii w XVI stuleciu, następnie w Europie i Ameryce Płn.

W Azji Shiitake uchodzi za eliksir życia, leczy przeziębienia, stymuluje układ krążenia, zalecany jest przy regulowaniu poziomu tłuszczu we krwi, przy zatruciach grzybami, bólach głowy, w odrze i ospie wietrznej oraz przy bólach brzucha. Ma znaczenie w odchudzaniu, bo jest niskokaloryczny. Suszenie nie odbiera mu aromatu.

Zastosowanie:

– suchy ekstrakt, świeże owocniki

  • Osłabienie odporności
  • Przeziębienie, grypa
  • Choroby infekcyjne (bakteriozy i wirozy)
  • Regulacja przemiany tłuszczów
  • Osteoporoza
  • Gościec
  • Artrozy, fibromialgia
  • Uzupełnienie w leczeniu raka
  • Odbudowa flory bakteryjnej

Inonotus obliquus (Fr.) Pilát
Błyskoporek podkorowy, włóknouszek ukośny, czaga

Inonotus obliquus1Inonotus obliquus2

  • Grzyb rośnie na różnych drzewach liściastych, ale tylko sklerocja z pni brzóz powinny być wykorzystywane. Najbardziej skuteczne i cenne są świeże, młode sklerocja, pochodzące z młodych drzew.
  • W Polsce podlega ochronie częściowej. Może być zbierany za stosownym zezwoleniem przez „odcięcie narzędziem o ostrej krawędzi narośli na drzewie z błyskoporkiem podkorowym (forma anamorficzna), należy ograniczyć uszkodzenie drzewa”.

W literaturze europejskiej pierwsze wzmianki o wykorzystaniu leczniczym tego grzyba pochodzą z „Corpus Hippocraticum” autorstwa Hipokratesa z Kos w V w. p.n.e. Zalecał stosować miąższ z tego grzyba do kauteryzacji ran (przypalania).

Medycyna ludowa od XVI w. znała i wykorzystywała właściwości lecznicze tego grzyba.

Wykorzystywano go w leczeniu chorób układu pokarmowego, przy bólach jelit, nadkwasocie, owrzodzeniach żołądka i dwunastnicy, dolegliwościach śledziony i wątroby oraz w chorobach nowotworowych. Zewnętrznie odwar stosowano w zapaleniu jamy ustnej i narządów rodnych oraz do przemywania i okładania ran.

Zastosowanie:

– napar, nalewki, herbatki, suche ekstrakty

  • Dodatnie oddziaływanie na centralny układ nerwowy, procesy przemiany materii oraz wzrost odporności organizmu.
  • Właściwości hypoglikemiczne, antywirusowe, antymutagenne, przeciwnowotworowe i cytostatyczne, są silnymi przeciwutleniaczami.
  • Wyciągi zmniejszają cierpienia chorych na nowotwory, uśmierzają ból i polepszają apetyt, w początkowych etapach stagnują rozwój nowotworów.

 

Literatura:

Daszewski W., Depczyk P. (red.) 2014. Grzyby prozdrowotne. Przyrodolecznictwo z tradycją odkryte na nowo (ze wstępem mykologicznym profesora Krzysztofa Grzywnowicza). Wyd. Dedal, Warszawa.

Szczepkowski A., Piętka J., Grzywacz A. 2013. Biologia i właściwości lecznicze błyskoporka podkorowego Inonotus obliquus (Fr.) Pilát. Sylwan 157(3): 223-233.

Turło J. 2013. Biotechnologia grzybów. Zastosowanie w farmacji i suplementacji. Biul. Wydz. Farm. WUM 3: 18-26.