Strona główna

Właściwości zdrowotne winogron

przez aleeko . 0 Komentarzy

Winogrona to owoce, które są skarbnicą witamin i składników mineralnych. Zawierają witaminy C i A, witaminy z grupy B, potas, fosfor, wapń, magnez, cynk, żelazo i jod. Chronią przed chorobami cywilizacyjnymi, takimi jak nowotwory czy nadciśnienie tętnicze. Ich dobroczynne właściwości zdrowotne znane są od ponad 5 tys. lat p.n.e.

Winogrona to owoce winorośli właściwej (Vitis vinifera L.), jednej z najstarszych roślin uprawianych przez człowieka, znanej od kilku tysięcy lat. Roślina ta pochodzi z Azji, obecnie uprawiana jest przede wszystkim w Europie (2/3 upraw). Z winogron produkowane są przetwory – wino, olej z pestek, ocet, świeże soki, rodzynki. Uprawę winorośli i produkcję wina znano już 6000 lat p.n.e. w Egipcie i 5000 lat p.n.e. w Syrii i Palestynie. Obecnie dynamicznie rozwija się gałąź turystyki winiarskiej – tzw. enoturystyki, czyli wyjazdy w rodzinne strony wina, do winnic. Popularnym kierunkiem jest Toskania. Właściwości tych niezwykłych owoców wykorzystuje dziedzina medycyny niekonwencjonalnej, zwana ampeloterapią, czyli leczenie winogronami, sokiem winogronowym, a także winem. Winogrona znalazły również szerokie zastosowanie w kosmetologii. Są wykorzystywane w zabiegach odmładzających.

Dlaczego te smaczne owoce winorośli są takie cenne?

Oprócz witamin i minerałów, kwasów owocowych (winowy, cytrynowy, jabłkowy), zawierają najcenniejsze związki fenolowe – flawonoidy, taniny, kwertycynę, kwasy fenolowe, galokatechiny, epigalokatechiny i resweratrol. Polifenole to szeroka grupa silnych przeciwutleniaczy, które wspomagają pracę układu krążenia, wzmacniają serce, odmładzają skórę, chronią przed zmianami nowotworowymi i działają antyseptycznie. Znajdują się w pestkach, skórkach, szypułkach winogron. Szczególnie ciemne owoce słyną z ich zawartości. Najcenniejsze są winogrona ciemnofiloetowe, ponieważ zawierają najwięcej flawonoidów, które unieszkodliwiają wolne rodniki i zawierają dużo żelaza. Najważniejszym źródłem resweratrolu, związku który hamuje rozwój procesów nowotworowych i wpływa pozytywnie na układ krwionośny są winogrona i czerwone wino. Resweratrol zapobiega tworzeniu się blaszek miażdżycowych i zamykaniu się światła naczyń krwionośnych, działa ochronnie, przeciwzapalnie, antyoksydacyjnie, wpływa korzystnie na zdrowie cukrzyków, regulując poziom glukozy we krwi. Już kieliszek czerwonego wina (zwłaszcza odmiany Pinot Noir) ma wyższą zawartość tego związku niż jakiekolwiek warzywa, owoce czy białe wino.

Jednak osoby, które dbają o linię powinny uważać z nadmierną konsumpcją owoców, ponieważ mają sporo kalorii (100 g to 69 kcal) i mają wysoki indeks glikemiczny. Kiść winogron zawiera ok. 5 kostek cukru. Natomiast zawarty w nich resweratrol wspomaga redukcję masy ciała i nasila proces rozpadu tkanki tłuszczowej.

Dobroczynne właściwości umiarkowanego picia czerwonego wina zostały rozsławione przez tzw. „francuski paradoks”. Serge Renaud w latach 90. Wyjaśniał dlaczego umieralność Francuzów na choroby układu krążenia jest o wiele niższa w porównaniu z Amerykanami, które spożywają podobne ilości kwasów tłuszczowych. Wynika to z dobroczynnych własności resweratrolu zawartego w winie, które Francuzi tak chętnie spożywają do posiłków.

Cenionym produktem otrzymywanym z winorośli jest olej z pestek winogron, bogaty w witaminę E i dobroczynne kwasy tłuszczowe, zwłaszcza kwas linolowy. Może być z powodzeniem używany do smażenia, bo ma wysoką temperaturę dymienia. Wykorzystywany jest także do pielęgnacji skóry. W winogronach znajduje się miedź, cynk i chrom, które wpływają na elastyczność skóry. Potas decyduje o jej jędrności. Mangan i żelazo nadają cerze ładny, zdrowy koloryt. Winogrona redukują wydzielanie sebum, dlatego są wykorzystywane w kosmetykach do pielęgnacji skóry tłustej.

Winogrona świetnie pasują do serów, mięsa i wina. Powinno się je jeść ze skórką i pestkami. Można je wykorzystać do przygotowania sałatki, do ciast i deserów. Nadają się na sok, a marynowane liście można użyć do przygotowania gołąbków.

Dobrym uzupełnieniem diety w polifenole są suplementy – ekstrakt z pestek winogron lub zmielone pestki winogron, tzw. OPC. Rezweratrol można również używać w formie suplementu.

 

Aneta Kopeć, Ewa Piątkowska, Teresa Leszczyńska, Renata Bieżanowska-Kopeć. Prozdrowotne właściwości resweratrolu. Żywność. Nauka. Technologia. Jakość, 2011, 5 (78), 5-15.

Joanna Kołodziejczyk, Beata Olas. Pestki winogron jako cenne źródło związków chroniących układ krążenia. Postępy fitoterapii 1/2011: 52-57.

Joanna Błaszczyk, Monika Kucharczyk, Przemysław Seruga, Agnieszka Piekara, Sylwia Zimny, Małgorzata Krzywonos. Właściwości zdrowotne wina. Prace naukowe Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu, nr 461/2016.

„Wino a zdrowie. Francuski paradoks”, Maciej Gawlik, Agata Ogórka, „magazyn wino” nr 32, 2/2008.

www.poradnikzdrowie.pl/zywienie/co-jesz/winogrona-wlasciwosci-zdrowotne-i-wartosci-odzywcze-winogron_37062.html.

 

Nie daj się złapać!…..czyli fit-pułapki żywieniowe

przez aleeko . 0 Komentarzy

Nawet, jeśli świadomie się odżywiamy i staramy się wybierać zdrowe produkty, możemy dać się nabrać na reklamę producentów, którzy prześcigają się w umieszczaniu na opakowaniach i w reklamach haseł: „naturalny”, „zdrowy”, „light”, „fit”, „niskokaloryczny”, „pożywny” itd. Czy naprawdę możemy ufać tym deklaracjom? Nie. Musimy sami, świadomie wybierać odpowiednie dla nas produkty, ponieważ firmy wykorzystują modę na zdrowie odżywianie i ekologiczny tryb życia.

Kontynuuj czytanie

Cudowna przyprawa z Indii

przez aleeko . 0 Komentarzy

Kurkumina jest związkiem pochodzenia roślinnego uzyskiwanym z kłączy ostryżu długiego (Curcuma longa L.), znanych jako przyprawa – kurkuma lub szafran indyjski. Roślina ta należy do rodziny imbirowatych i na szeroką skalę uprawiana jest w Azji południowo-wschodniej. Najwięcej plantacji znajduje się w Indiach i Chinach. Przyprawa znana jest z czasów starożytnych, jej wykorzystanie sięga 4000 lat wstecz. Ma silny zapach, ostry smak i żółty kolor. Powszechnie znana jest jako składnik mieszanki przypraw „curry”, choć stanowi jej jedynie 20%.

Kurkumina jest związkiem polifenolowym, należącym do kurkuminoidów i najcenniejszym pod względem właściwości prozdrowotnych składnikiem przyprawy. Związek ten przyciąga uwagę badaczy i lekarzy, trwają liczne badania nad jego wykorzystaniem, a jego dobroczynne właściwości zostały potwierdzone laboratoryjnie. Substancja posiada szerokie działanie terapeutyczne, w tym działanie przeciwzapalne – jest skuteczniejsza i silniejsza niż niektóre powszechnie stosowane leki przeciwzapalne. Właściwości te wykorzystuje się w chemoochronie i terapii nowotworów, przy leczeniu choroby Leśniewskiego-Crohna, we wspomaganiu leczenia ran. Kurkumina wykazuje działanie antyoksydacyjne, porównywalne z witaminą C i E. W prawidłowym funkcjonowaniu organizmu konieczna jest równowaga pomiędzy szybkością wytwarzania reaktywnych form tlenu, a zdolnością mechanizmów antyoksydacyjnych do jej usuwania. Przewlekły stres oksydacyjny może być odpowiedzialny za rozwój przewlekłych chorób neurodegeneracyjnych, takich jak choroba Alzheimera, choroba Parkinsona, chorób układu krążenia czy chorób nowotworowych. Spożycie kurkuminy neutralizuje w komórce reaktywne formy tlenu, w tym anionorodnik ponadtlenkowy, rodnik hydroksylowy oraz tlenek azotu. Największe nadzieje pokłada się w antynowotworowej mocy kurkuminy, której skuteczność została poparta licznymi badaniami. Stwierdzono, że kurkumina może hamować rozwój nowotworów, m.in. poprzez wspomagania apoptozy w komórkach nowotworowych i hamowanie aktywności metastaz. Związek ten może być przydatny w leczeniu nowotworów skóry, płuc, jamy ustnej, głowy, szyi, przełyku, żołądka, wątroby, trzustki, jelita cienkiego, okrężnicy, pęcherza moczowego, prostaty, gruczołu piersiowego, szyjki macicy i chłoniaków. W literaturze znajdziemy wzmianki, że związek ten uwrażliwia komórki na działanie chemio- i radioterapii oraz hamuje powstawanie przerzutów. Ma również właściwości przeciwmutagenne i neuroochronne. Poza tym ma właściwości przeciwdrobnoustrojowe – przeciwwirusowe, przeciwgrzybicze i przeciwbakteryjne. Na uwagę również zasługują inne właściwości tego związku –  ma zdolność solwatowania metali i wykazuje aktywność przeciwpierwotniakową (przeciwko Trypanosoma, Leishmania i Plasmodium – pierwotniakom powodującym śpiączkę afrykańską, leiszmaniozę i malarię), ułatwia erekcję, co ma znaczenie w leczeniu niepłodności.  Wykorzystywana jest w leczeniu takich chorób jak cukrzyca, astma, artretyzm, miażdżyca, choroby neurodegeneracyjne, choroba Alzheimera i choroby układu sercowo-naczyniowego. Dodatkowym atutem tego naturalnego związku jest jej nietoksyczność.

Kurkumina stanowi jedynie 2-5 procent kurkumy, dlatego warto sięgnąć po suplementy z wyciągiem z kłącza kurkumy. Niestety, kurkumina jest słabo przyswajalna po spożyciu, dlatego warto wybierać takie, które zawierają również piperynę, wspomagającą wchłanianie.

Kurkumina jest wykorzystywana do barwienia produktów piekarniczych, cukierniczych, mlecznych, musztard, konserw warzywnych i napoi. W przemyśle spożywczym funkcjonuje jako naturalny dodatek do żywności, oznaczony symbolem E 100. Ekstrakty o małej zawartości kurkuminy nadają produktom silny smak i zapach. Często jest stosowana w kuchni, zwłaszcza azjatyckiej, np. do barwienia ryżu oraz do barwienia tkanin.

Z uwagi na wielostronne działanie prozdrowotne, zaleca się jej obecność w codziennej diecie, np. do herbaty z jej dodatkiem oraz mięsa, warzyw, ryb i ryżu.

 

Literatura:

Deptuła T., Gruber B., Krówczyński A. 2014. Kurkumina i jej pochodne – zastosowanie w terapii przeciwnowotworowej i chemoochronnej. Postępy Fitoterapii 3: 155-156.

Majewska M. Kurkuma i kurkumina – właściwości i zastosowanie. Poradnik Zdrowie.  http://www.poradnikzdrowie.pl/zywienie/co-jesz/kurkuma-i-kurkumina-wlasciwosci-i-zastosowanie_43292.html.

Przybylska S. 2015. Kurkumina – prozdrowotny barwnik kurkumy. Probl. Hig. Epidemiol. 96(2): 414-420.

Rotarska A. 2015. (Nie) zwykła kurkuma. Bio od kuchni. Bioletyn 15(I): 16-18.

Sikora-Polaczek M., Bielak-Żmijewska A., Sikora E. 2011. Molekularne i komórkowe mechanizmy działania kurkuminy – dobroczynny wpływ na organizm. Postępy Biochemii 57: 74-84.

 

Naturalna ochrona przeciwsłoneczna

przez aleeko . 0 Komentarzy

Pogoda za oknem coraz ładniejsza, a słońce grzeje coraz mocniej. Warto pomyśleć o odpowiedniej ochronie przeciwsłonecznej.

Jakie jest działanie promieni słonecznych?

Promienie UVA – docierają aż do skóry właściwej, uszkadzają włókna kolagenowe, powodują powstawanie przebarwień i zmarszczek.

Promienie UVB – powodują przesuszenie skóry, podrażnienia i oparzenia słoneczne, a nawet ich długotrwałe działanie może prowadzić do powstawania nowotworów skóry.

SPF to stopień ochrony przeciwsłonecznej przed promieniami UV: słaba (SPF 2-6), średnia (8-12), wysoka (15-25), bardzo wysoka (30-50) oraz ultrawysoka (powyżej 50).

Naturalne oleje, nie dość że chronią nas przed przed szkodliwym wpływem słońca, to jeszcze pielęgnują naszą skórę.

  1. olej kokosowy (2-4 SPF) – łagodzi podrażnienia, działa antybakteryjnie i nawilża skórę,
  2. olej z orzechów laskowych (3-4 SPF) – wzmacnia naczynia krwionośne oraz przyspiesza regenerację naskórka,
  3. olej sezamowy (4 SPF) – poprawia krążenie, oczyszcza skórę z toksyn oraz ma działanie przeciwstarzeniowe,
  4. olej z awokado (4 SPF) – odżywia i nawilża skórę, jest bogaty w witaminy oraz uzupełnia barierę lipidową skóry,
  5. masło shea (3-6 SPF) – przyspiesza leczenie ran i oparzeń oraz nawilża skórę,
  6. olej ze słodkich migdałów (5 SPF) – wygładza i zmiękcza skórę,
  7. olej z orzechów macadamia (6 SPF) – zmiękcza, nawilża i wygładza skórę oraz usuwa podrażnienia przy opalaniu,
  8. oliwa z oliwek (8 SPF) – ujędrnia i nawilża skórę, działa przeciwzapalnie, antyalergicznie, przeciwutleniająco oraz zapobiega powstawaniu zmarszczek,
  9. olej sojowy (10 SPF) – chroni skórę przed utratą wody,
  10. olej z kiełków pszenicy (20 SPF) – opóźnia procesy starzenia, nadaje gładkość oraz chroni skórę przed utratą wilgoci,
  11. olej z nasion dzikiej marchewki (38-40 SPF) – łagodzi poparzenia słoneczne, nawilża i regeneruje oraz odmładza skórę,
  12. olej z pestek malin (28-50 SPF) – redukuje zmarszczki, zmiękcza i ujędrnia skórę, ma właściwości przeciwzapalne i chroni skórę przed utratą wody.

Jeśli wolimy ochronę przeciwsłoneczną w postaci kremu, warto też zapoznać się z bogatą ofertą naturalnych kosmetyków z filtrami przeciwsłonecznymi, które są dostępne w naszym sklepie. Nie zawierają one szkodliwych substancji.

 

Źródła:

Urszula Szwarc. Dzieci są ważne. www.dziecisawazne.pl/naturalne-opalanie-oleje-z-filtrem-przeciwslonecznym/

 

Aloes – roślina nieśmiertelności

przez aleeko . 0 Komentarzy

Do rodzaju aloes (Äloe spp.) zaliczanych jest ponad dwieście gatunków roślin rosnących na pustyniach i subtropikalnych rejonach Afryki, Ameryki, Azji i Europy. W celach medycznych i kosmetycznych wykorzystywane są liście zawierające śluzowaty żel, który jest bogatym źródłem polisacharydów. By pozyskać żel, należy obrać liście tego sukulentu.

Aloes był ceniony przez starożytnych Egipcjan. Uważa się, że tajemnica piękna i młodości Kleopatry polegała na stosowaniu żelu aloesowego na skórę. Żydowska sekta esseńczyków przejęła wiedzę na temat tej rośliny od Egipcjan i uprawiała ją na obszarach graniczących z Morzem Martwym na glebie bogatej w sole, w osadzie Qumran. Jadali oni surowe produkty, w tym aloes. Dożywali często 125 lat, gdy przeciętna długość życia wynosiła 39 lat. Grecy również nauczyli się wiedzy o aloesie i jego właściwościach od Egipcjan. Uprawiali go w doniczkach. Aleksander Wielki stał się jego wielkim miłośnikiem. Roślinę tę zabierano w  doniczkach na bitwy i stosowano na rany odniesione w trakcie bitew. Aby uzyskać dostęp do źródeł aloesu, Aleksander podbił Sokotrę – wyspę na Oceanie Indyjskim.

Aloes wykorzystywano do balsamowania ciał. W Biblii znajdziemy opis obrządku przygotowania ciała Jezusa do złożenia w grobie z wykorzystaniem mirry, aloesu i płótna.

Właściwości

Żel aloesowy zawiera witaminy A, C i E, pierwiastki: siarkę, wapń, magnez, cynk, selen i chrom oraz przeciwutleniacze, błonnik, aminokwasy, enzymy sterole, ligninę i polisacharydy. Polisacharydy ulegają powolnemu spalaniu w organizmie, zapewniają stopniowy dostęp energii i nawilżają mózg, układ nerwowy i skórę. Mają również działanie immunomodulujące.

Aloes jest wykorzystywany w programach odchudzających. Dzięki niemu można nie tylko schudnąć, ale również nabrać masy mięśniowej.

Aloes pomaga w leczeniu wszystkich schorzeń układu trawiennego i potrafi pomóc w procesie rekonwalescencji po przebytym zapaleniu okrężnicy, wrzodach żołądka, czy zespole drażliwego jelita, dzięki polisacharydom, które działają łagodząco. Badania potwierdzają, że aloes wspiera replikację zdrowych komórek wyściełających układ trawienny tkanki nabłonkowej. Aloes rozpuszcza śluz znajdujący się w jelitach i ułatwia przyswajanie substancji odżywczych.

Mannoza będąca składnikiem polisacharydów skutecznie zwalcza grzyby z rodzaju Candida. Badania kliniczne pokazały, że zawarty w aloesie acemannan poprawia trawienie i absorpcję oraz zwiększa ilość przyjaznych bakterii w układzie trawiennym poprzez likwidowanie grzybów Candida i normalizowanie poziomu pH. Związek ten działa jak prebiotyk.

Polisacharydy pochodzące z aloesu w organizmie zmieniane są na oligosacharydy, które chronią błonę śluzową osłaniającą układ trawienny i skutecznie walczą z następującymi bakteriami chorobotwórczymi:

Bordetella pertussis (patogen powodujący krztusiec)

– szczepy bakterii E. coli

Helicobacter pylori

Streptococcus pneumoniae.

Niedobór polisacharydów może prowadzić także do choroby Leśniowskiego-Crohna.

Badania prowadzone na gryzoniach pokazują, że aloes na właściwości znacznie hamujące rozwój zapalenia stawów, obrzęków i innych stanów zapalnych. Łagodzi on również skutki choroby popromiennej u zwierząt. Również badania osób chorych na nowotwory piersi, układu trawiennego, mózgu i płuc pokazują, że nalewka alkoholowa z aloesu spowodowała stabilizację oraz u niektórych poprawę ich stanu.

Udowodniono, że żel z aloesu w surowej formie pomaga złagodzić objawy cukrzycy. Okazuje się, że przez 24 godziny po spożyciu utrzymuje on na stałym poziomie ilość witamin E i C (przeciwutleniaczy), co oznacza łagodne i długotrwałe ich działanie w organizmie.

Polisacharydy zawarte w aloesie mają w swoim składzie wodór, który zwiększa nawodnienie tkanki nabłonkowej. Siarka zawarta w aloesie ma powstać przypominającą DMSO (dimetylosulfotlenek) i MSM (metylosulfonylometan). Te formy skutecznie nawadniają szorstką, wysuszoną tkankę przywracając jej gładkość i elastyczność. Zawarte w aloesie polisacharydy są nośnikiem dla minerałów Ormus, które przyspieszają rekonwalescencję, opóźniają procesy starzenia i ułatwiają regenerację stawów, skóry, mózgu, układu nerwowego, trzustki, wątroby i włosów. Potrafią pobudzić produkcję kolagenu.

Aloes jest adaptogenem – substancją zapewniającą prawidłowe funkcjonowanie naszych głównych narządów, głównie nerek.

Zastosowanie miejscowe w leczeniu skóry

Od dawna są znane właściwości aloesu w dolegliwościach takich jak:

– otarcia

– trądzik

– artretyzm

– grzybica stóp

– krosty

– znamiona

– oparzenia

– egzema

– hemoroidy

– ugryzienia i użądlenia owadów

– poparzenia przez meduzy

– zatrucie bluszczem trującym, roślinami z rodzaju Toxicodendron

– łuszczyca

– wysypki

– blizny

– alergie skórne

– rak skóry

– infekcje skóry

– zakażenie gronkowcem

– rozstępy

– poparzenia pokrzywą

– oparzenia słoneczne

– żylaki

– rany

Produkty z aloesem

Najlepiej wybierać świeże liście aloesu i uprawiać go samodzielnie. Świeży aloes najlepiej zachowuje swoje właściwości. Aloes butelkowany powinien być przynajmniej enzymatycznie „ustabilizowany”, ponieważ leczniczy polisacharyd mannoza ulega zniszczeniu w wyniku przetwarzania tej rośliny. Liście filetuje się wybierając żel znajdujący się w środku, a pozostałą i niewykorzystaną część można przechowywać w temperaturze pokojowej, a nie w lodówce.

W sklepie Aleeko znajdziemy szeroki wybór produktów z aloesem, zarówno spożywczych jak i kosmetycznych.

Uwaga! Ze względu na silne działanie oczyszczające wątrobę, kobiety w ciąży i małe dzieci nie powinny spożywać aloesu.

 

Literatura:

David Wolfe. 2015. Superżywność. Jedzenie i Medycyna Przyszłości. Vivante, Białystok.

 

Jak nawodnić organizm na wiosnę?

przez aleeko . 0 Komentarzy

Po długim okresie zimy, braku słońca i zimnych dni, temperatury wzrastają a wraz z nimi zapotrzebowanie organizmu na większe ilości płynów.

Konsekwencją niedostatecznej ilości wody jest odwodnienie organizmu. Krew wtedy ulega zagęszczeniu, mocz przybiera ciemną barwę, pojawia się zmęczenie, pogorszenie samopoczucia. Organizm się broni przez zmniejszone wydalanie moczu. Dochodzi wtedy do zatrucia organizmu przez produkty metabolizmu białek, głównie mocznik i kreatyninę. Homeostaza organizmu, a zwłaszcza gospodarka wodno-elektrolitowa, kwasowo-zasadowa oraz termoregulacja są zaburzone. Pierwsze objawy odwodnienia pojawiają się już przy 2 – 3% niedoborze wody. Są to: problemy z koncentracją, obniżona wydolność fizyczna, wydłużony czas reakcji na bodziec, bóle głowy, uczucie zmęczenia i znużenia, osłabienie apetytu, zaburzenie procesów warunkujących utrzymanie prawidłowej temperatury ciała. W dalszej kolejności pojawiają się skurcze mięśni, zaczerwienienie skóry, wysychanie spojówek, błon śluzowych oraz skóry, dyskomfort w jamie brzusznej oraz zaparcia. Długotrwałe odwodnienie zwiększa ryzyko rozwoju kamicy dróg moczowych, raka pęcherza moczowego, gruczołu piersiowego i jelita grubego oraz infekcji dróg moczowych, a spadek  całkowitej zawartości wody w ustroju poniżej 10% może być bezpośrednią przyczyną śmierci.

Jak nawodnić nasz organizm?

Choć najbardziej oczywistym wyborem jest woda, mamy do dyspozycji również inne napoje i możliwości, które dostarczą naszemu organizmowi nie tylko wody i elektrolitów, ale również energii.

Picie wody jest szczególnie ważne, gdy prowadzisz aktywny tryb życia. Standardowo zaleca się picie 8 szklanek wody dziennie (ok. 2 litrów), w tym wypijanie szklanki wody z cytryną każdego dnia, tuż po przebudzeniu. Nastraja nas to pozytywnie do życia. Dobrym sposobem na zatrzymanie wody w organizmie, zwłaszcza podczas upałów jest dodanie do wody szczypty soli himalajskiej lub kłodawskiej. W niektórych okresach życia zapotrzebowanie na wodę jest większe, np. podczas ciąży, intensywnego wysiłku fizycznego, upałów i podczas przeziębienia. Jeśli nie lubisz czystej wody, dodaj sok z cytryny lub limonki, przekrojone truskawki, pomarańcze lub miętę.

Warto pamiętać o odpowiednim przechowywaniu wody do picia – najlepsze są szklane butelki. Natomiast butelki z plastiku często bywają toksyczne.

Woda kokosowa bogata jest w niezbędne dla organizmu składniki, takie jak magnez, potas, wapń, fosfor oraz witaminy B1, B2, B3, B5, B6 i C. Poziom elektrolitów jest w niej niemal identyczny jak w osoczu ludzkiej krwi. Dzięki zawartości witamin i minerałów napój ten jest polecany po treningu. Warto zastąpić nią popularne napoje izotoniczne, które zawierają wiele sztucznych i szkodliwych substancji.

Owocowe smoothie – wybierz ulubione owoce, zmiksuj z kostkami lodu, dodaj wodę lub jogurt i…gotowe.

Owoce i warzywa – one też zawierają duże ilości wody. Owoce cytrusowe zawierają też witaminę C i witaminy z grupy B, E, P czy potas, wapno, sód, żelazo, cynk, fosfor, kwas foliowy. Można pić świeżo wyciśnięte z nich soki, oczywiście nie słodzone.

Arbuz na przykład w 92 proc. składa się z wody i zawiera sód, wapń, potas i magnez oraz jest źródłem witamin A i C.

Wśród warzyw wysoką zawartością wody (96 proc.) oraz związków o charakterze zasadowym wyróżnia się ogórek, spożywany wraz ze skórką. Ma w swoim składzie sporo witaminy K, a także potas, fosfor, miedź czy mangan. W warzywach znajduje się aż 95% wody, w owocach aż do 87%.

Herbata – odnośnie tego napoju zdania są podzielone. Długo istniało przekonanie, że napoje zawierające kofeinę są moczopędne i mogą doprowadzić do odwodnienia organizmu. Badania profesorów Ron’a Maughan i Jane Graffen prowadzone wraz z Brytyjskim Towarzystwem Dietetycznym potwierdziły, że herbata może być traktowana jako napój nawadniający, pod warunkiem, że zawiera mniej niż 300 mg kofeiny, co  odpowiada sześciu lub siedmiu wypitym filiżankom napoju w ciągu około jednej godziny. Trzeba być ostrożnym z moczopędnymi ziołami, takimi jak na przykład pietruszka czy mniszek lekarski.

 

Literatura

Grandjean AC., Reimers KJ., Bannick KE., Haven MC.: The effect of caffeinated, non-caffeinated, caloric and non-caloric beverages on hydration. J Am Coll Nutr. 2000; 19(5): 591-600.

Jarosz M.: Normy żywienia dla populacji polskiej – nowelizacja. Wyd.: Instytut Żywności i Żywienia 2012.

Jarosz M., Szponar L., Rychlik E.: Znaczenie wody w żywieniu człowieka i jej wpływ na ogólną kondycję organizmu. Ekspertyza Instytutu Żywności i Żywienia. Warszawa 2007.

Maughan RJ., Griffin J.: Caffeine ingestion and fluid balance: a review. J Hum Nutr Diet. 2003; 16(6): 411-420.

Popkin BM., D’Anci KE., Rosenberg IH.: Water, hydration, and health. Nutr Rev. 2010; 68(8): 439-58.

Valtin H.: “Drink at least eight glasses of water a day. ”Really? Is there scientific evidence for “8×8”? Am J Physiol Regul Integr Comp Physiol 2002; 283(5): 993-1004.

Woś H., Weker H., Jackowska T., Socha P., Chybicka A. i wsp.: Stanowisko Grupy Ekspertów w sprawie zaleceń dotyczących spożycia wody i innych napojów przez niemowlęta, dzieci i młodzież. Pediatr. Pol. 2011, 86(1): 54-61.

 

Krzem pierwiastek życia i urody! Suplement Silor+B – krzem z borem Invex Remedies

przez aleeko . 0 Komentarzy

Aby zrozumieć sposób działania i funkcjonowania naszego organizmu warto byłoby się przyjrzeć, z czego nasz organizm jest zbudowany. W oparciu o tę wiedzę należałoby zrewidować, jakie substancje i w jakich proporcjach powinniśmy mu dostarczać, aby cieszyć się jak najdłużej zdrowiem. Biorąc pod uwagę skład chemiczny człowieka, najwięcej jest w ludzkim organizmie tlenu, a następnie krzemu, podczas gdy pozostałe pierwiastki występują już w wielokrotnie mniejszych ilościach. Krzem jest pierwiastkiem kluczowym dla wszystkich miękkich tkanek (ścięgna, naczynia krwionośne, układ trawienny, okostna, chrząstki, mazie stawowe).
Krzem ma szczególne znaczenie dla życia i zdrowia ludzi, a także dla świata zwierząt i roślin. Rośliny pobierają krzem w postaci roztworów kwasów krzemu, krzemianu i koloidalnej krzemionki.
Największą koncentrację krzemu w ludzkim organizmie zaobserwowano we włosach i paznokciach. Krzem wchodzi też w skład kolagenu – podstawowego białka tkanki łącznej. Jego główna rola to udział w reakcji chemicznej spajającej oddzielne włókna kolagenu i elastyny, co zapewnia tkance łącznej wytrzymałość i sprężystość.
Niedobór krzemu jest niebezpieczny dla zdrowia i życia człowieka. Powoduje opóźnienie wzrostu u dzieci, pogorszenie stanu skóry, włosów i paznokci, odkładanie się płytek miażdżycowych w naczyniach krwionośnych (zwłaszcza w aorcie), choroby kości, więzadeł i inne uszkodzenia tkanki łącznej. Niski poziom krzemu utrudnia też zrastanie się złamanych kości. Krzem hamuje wchłanianie się aluminium w mózgu, więc jego niedobór przy jednoczesnym częstym kontakcie z aluminium może być jednym z czynników warunkujących rozwój choroby Alzheimera. Wykazano, że krzem bierze udział w obiegu fluoru, magnezu, glinu i innych związków mineralnych, ale szczególnie mocno oddziałuje ze strontem i wapniem. Jeden z mechanizmów oddziaływania krzemu polega na tym, że dzięki swym chemicznym właściwościom tworzy elektrycznie naładowane układy koloidalne, które mają zdolność absorbowania wirusów i mikroorganizmów chorobotwórczych groźnych dla człowieka.
Z warzywami, owocami, mlekiem, mięsem i innymi produktami człowiek powinien codziennie otrzymywać 10-20mg krzemu. Ta dawka jest konieczna do normalnej aktywności życiowej, wzrostu i rozwoju organizmu. Tymczasem obecnie, spożywając wysoko przetworzoną żywność, w ciągu doby otrzymujemy z wodą i jedzeniem średnio 3,5mg krzemu, a tracimy około 9mg!
Niedobór krzemu prowadzi do: osteomalacji (rozmiękania kości); chorób oczu, zębów, paznokci, skóry i włosów; przyspieszonego zużywania się chrząstek stawowych; zapaleń skóry; kamieni w wątrobie i nerkach; problemów naczyniowych; dysbakteriozy.
Objawy niedoboru krzemu: zaburzenia stanu tkanki łącznej – choroby kości, więzadeł, rozwój osteoporozy, paradontozy, artrozy; odkładanie się płytek miażdżycowych w naczyniach krwionośnych; podwyższony poziom cholesterolu; skóra sucha, nadwrażliwa; łamliwość i spowolniony wzrost paznokci; obniżenie odporności organizmu na infekcje, choroby płuc i górnych dróg oddechowych.
Przyczyny niedoboru krzemu: niedostateczne spożycie błonnika i wody mineralnej;
nadmiar aluminium (np. na skutek przygotowywania jedzenia w aluminiowych naczyniach);
okres intensywnego wzrostu u dzieci; przeciążenia fizyczne.
Niedobór krzemu związany jest zwykle z ogólnym niedoborem minerałów. Nadmierne spożycie antagonistów krzemu – magnezu, potasu, chromu, witamin B2, B5 i B6, tłuszczy nasyconych i kwasów tłuszczowych trans – wpływa hamująco na wchłanianie się krzemu (z kolei większe spożywanie kwasu tłuszczowego omega-6 wpływa na zwiększenie zawartości krzemu w organizmie).
Naturalne źródła krzemu to warzywa i bogate w ten pierwiastek wody mineralne. Duże ilości krzemu można znaleźć w otrębach ryżowych, pszennych i owsianych, a także w ogórkach, burakach cukrowych, białej cebuli, kapuście, pasternaku, rzodkiewkach, owsie, mączce sojowej i brązowym ryżu.
Krzem to świetny kosmetyk. Oczyszcza skórę z wyprysków ropnych. Szczególnie dobrze działa mycie się wodą krzemową, a przy trądziku młodzieńczym, także jej picie. Podczas badań uczeni opracowali nową klasę organicznych związków krzemu, które pobudzają procesy regeneracji zachodzące w skórze, a biorąc udział w syntezie białek tkanki łącznej, kolagenu i elastyny, ujędrniają skórę i likwidują już utworzone zmarszczki.
Krzem to wyjątkowo ważny półprzewodnik, który pozwala zamienić energię słoneczną na elektryczną. Ma właściwości piezoelektryczne. Może zmieniać jeden typ energii na inny. Krzem odpowiada za obieg energii. Około 40% naszego zdrowia jest uzależniona od zawartości krzemu w organizmie.
W przypadku jego niedoboru, zaburzeniu ulega wchłanianie innych pierwiastków, ok. 70 z nich bez krzemu nie jest przyswajana. Na bazie krzemu tworzone są chlorofil i hemoglobina, niezbędne do życia zarówno dla roślin, zwierząt, jak i człowieka. Prawidłowa zawartość krzemu w organizmie to naturalny klucz do zdrowia. Jeśli we krwi brakuje krzemu, zmniejsza się jego zawartość w ścianach naczyń krwionośnych, co powoduje utracenie komunikacji i połączenia z mózgiem. Niedobór krzemu w naczyniach jest uzupełniany wapniem, co powoduje ich twardnienie i brak elastyczności niezbędnej do prawidłowego funkcjonowania. Zwapnienia naczyń krwionośnych są wstępem do poważnych schorzeń układu krwionośnego (tworzenie blaszek miażdżycowych). Na twardych wypustkach wapnia z łatwością osiada cholesterol, który ze względu na niedobór krzemu nie jest przyswajany, a jedynie odkładany. Niedobór krzemu w organizmie jest przyczyną wielu poważnych chorób.
Wylew, gdy zawartość krzemu spada do 1,2%. Zawał mięśnia sercowego, gdy zawartość krzemu spada do 1,2%;
Cukrzyca, gdy zawartość krzemu spada do 1,4 %. Żółtaczka, gdy zawartość krzemu spada do 1,6%;
Nowotwory, gdy zawartość krzemu spada do 1,3%.

Kilka słów o dodatkowym pierwiastku jakim jest Bor w suplemencie Silor+B

Bor- Bor jest niezbędny dla zachowania właściwej gospodarki wapniowej organizmu i zapobiega utracie kośćca związanej z osteoporozą i reumatoidalnym zapaleniem stawów. Wchłanialność wapnia bez obecności boru i krzemu nie jest możliwa. Bor ponadto podnosi poziom hormonów sterydowych człowieka i ma wpływ na aktywność komórek mózgowych. Niedobór boru pociąga za sobą zmiany w układzie kostnym i zahamowaniem tempa wzrostu. Posiada właściwości antyseptyczne ,przeciwgrzybicze i ściągające , wykazuje synergizm z krzemem potęgując jego działanie , stymuluje powstawanie witaminy D3 , odpowiada za utrzymanie prawidłowej gospodarki wapniowo-magnezowej organizmu.

Warto też zaznaczyć iż preparat Silor+B to skuteczna chemioprewencji! O właściwościach tego  pierwiastka szeroko piszą naukowcy czy lekarze (Dr. Sedlak, Dr. Rybczyński, Prof. Wiernadski).

Zmieniający się świat wymusza zmiany w sposobie żywienia. W nieustannym pośpiechu spożywamy produkty wielokrotnie przetwarzane i rafinowane, pozbawione właściwości odżywczych, mamy stały kontakt z chlorowaną wodą oraz spożywany produkty mleczne, które obecnie ze względu na zanieczyszczenie środowiska zawierają duże ilości radionuklidów , dlatego tak ważna staję się suplementacja.

Dlaczego suplement Silor+B krzem z borem ?

-innowacyjna technologia monojonowa proponowana przez firmę Invex Remedies zapewnia niebywałą wchłanialność i przyswajalność minerałów na poziomie 80% !

-płynna forma produktu gwarantująca dobrą wchłanialność w całym przewodzie pokarmowym

-świetna rozpuszczalność w wodzie , dzięki zaawansowanej technologii

-składniki aktywne w postaci monojonów o wielkości 0,3 nanometra

-rozmiar cząstki krzemu i boru, formuła chemiczna gwarantują dobrą przenikalność przez błony komórkowe oraz rozpuszczalność we krwi

-alkaiczne pH preparatu umożliwia jednocześnie odkwaszanie organizmu

-wysokie stężenie krzemu

-w suplemencie brak parabenów, konserwantów, zbędnej chemii, substancji zbrylających, zapachowych, słodzących, barwiących

Zalecane stosowanie :  3 x dziennie po 15 ml

Jarmuż – zapomniane warzywo wracające do łask

przez aleeko . 0 Komentarzy

Jarmuż był warzywem znanym już w starożytnej Grecji i Rzymie, do Polski dotarł dopiero pod koniec XIV. Jego japońska historia związana jest z lekarzem, Niro Endo, który w czasach II wojny światowej, gdy ludność zmagała się z głodem, urozmaicał dietę swojej rodziny sokami własnej produkcji. Tak narodził się aojiru – japoński napój roślinny z zielonych liści warzyw, traktowanych wtedy jako odpadki. Okazało się, że najcenniejszym składnikiem soku był jarmuż. Lekarz opublikował około 40 książek na ten temat i zmarł w wieku 92 lat. Dziś te tradycje kontynuuje jego syn.

Jarmuż (Brassica oleracea subsp. acephala var. sabellica) to pododmiana kapusty warzywnej bezgłowej. Niektóre odmiany wytwarzają łodygi wysokości ponad 1 m. Jadalną częścią jarmużu są duże pierzastodzielne liście, zawierające wiele składników pokarmowych, takich jak np. błonnik, potas, beta-karoten, żelazo, wapń, niacyna, witaminy A, B1, B2, E i C oraz chlorofil. Jest cenioną rośliną m.in. w Skandynawii. Sezon na tą roślinę trwa od września do początku zimy. Zbiera się go po pierwszych przymrozkach, ponieważ ujemna temperatura wpływa na pozbycie się goryczki i wytworzenie w roślinie cukrów nadających jej słodkiego posmaku.

Kontynuuj czytanie

Ogródek ziołowy – sposób na własne, ekologiczne i świeże zioła

przez aleeko . 0 Komentarzy

Większość ziół to rośliny łatwe w uprawie, nie wymagające dużo uwagi, poza odchwaszczaniem i podlewaniem. Samodzielnie wyhodowane rośliny różnią się nieporównywalnie od tych kupionych w doniczkach w supermarkecie. Ogródek taki można założyć nawet w bardzo małym ogrodzie.

Rabatki z ziołami powinny być usytuowane blisko domu, najlepiej położone w pobliżu kuchni. Po wyborze miejsca należy przemyśleć ułożenie grządek, wyznaczyć ich kształt i przygotować specjalne podłoże. Gleba powinna być żyzna, z dużą zawartością próchnicy i przepuszczalna. Większość ziół lubi gleby zawierające wapń. Jeśli gleba jest za kwaśna (pH poniżej 6), należy ją zwapnować, najlepiej dolomitem albo kredą. Niektóre zioła dobrze znoszą suszę i mogą rosnąć nawet w piaszczystej glebie. Są to: chaber, dziewanna, dziurawiec, fiołek trójbarwny, hyzop, kocanka piaskowa, krwawnik pospolity, lawenda, lebiodka, macierzanka, tymianek, wiesiołek dwuletni. Do uprawy ziół nie nadają się ciężkie i podmokłe gleby gliniaste. Należy ją dobrze przekopać, spulchnić i usunąć chwasty trwałe. Zamiast nawozów mineralnych, warto raz na kilka lat zasilić glebę kompostem lub obornikiem (na jesieni). Doskonałym rozwiązaniem jest zastosowanie preparatów firmy Probiotics. Większość ziół wymaga słońca, dlatego też ogródek ziołowy najlepiej założyć na stanowisku nasłonecznionym. Bez dostatecznej ilości światła zioła w ogrodzie nadmiernie wyrastają, wytwarzają mniejsze liście, które są żółte, mniej aromatyczne i gorzkie.

Zioła możemy kupić w formie nasion, rozsady i w doniczkach. Najlepiej kupić ekologiczne zioła rosnące w doniczkach. Nasiona możemy kupić bezpośrednio od rolników ekologicznych, podobnie jak rozsady, gotowe do rozsadzenia.

Rośliny sadzimy w grupach po kilka sztuk jednego gatunku, najlepiej w rzędach. Niektóre zioła silnie się rozrastają, np. mięta, oregano, szałwia, dlatego trzeba pamiętać, aby zapewnić im dużo miejsca. Nie powinny rosnąć w pobliżu ziół wolniej rosnących, takich jak bazylia, majeranek, rozmaryn, gdyż mogłyby je zagłuszyć.

Niektóre gatunki ziół pochodzą z cieplejszych rejonów świata, dlatego w naszym klimacie mogą przemarzać. Jesienią, po pierwszych przymrozkach, należy je okryć gałązkami świerkowymi. Okrywane powinny być lawenda, melisa i szałwia. Zioła, które są krzewinkami (np. lawenda i hyzop), powinno się przycinać co roku wczesną wiosną, ucinając około dwóch trzecich ich pędów. Przycinane rośliny mają kształtniejszą i gęstszą koronę.

Zioła jednoroczne musimy dosadzać każdego roku, gdyż nie przetrwają zimowych mrozów. Warto posadzić je razem w jednym miejscu (w rzędzie). Są to:

– bazylia,

– cząber,

– koper,

– kolendra,

– majeranek,

– ogórecznik,

– trybula

Zioła wieloletnie mogą rosnąć wiele lat na tym samym miejscu. Te zioła wymagają przycinania gdy przekwitną lub zaczną się nadmiernie rozrastać. Są to:

– estragon,

– koper włoski,

– lawenda,

– lubczyk,

– mięta,

– rozmaryn – często przemarza w zimie,

– rumianek,

– szałwia,

– szczypiorek,

– tymianek.

Na stronie NaturaRzeczy.com znajdziecie Państwo wymagania wybranych ziół w formie graficznej.

Na stronie http://www.thegardenglove.com/creative-outdoor-herb-gardens/ znajdziecie Państwo wiele pomysłów na zorganizowanie ogródka.

Zamieszczamy kilka przykładów:

Miód i produkty pszczele

przez aleeko . 0 Komentarzy

Historia współczesnego pszczelarstwa sięga czasów starożytnego Egiptu. Znane są malowidła na   ścianach świątyń oraz hieroglify zapisane na papirusach. Symbol ula i pszczoły często pojawia się w kulturze Egiptu – w biżuterii, ścianach świątyń, grobowców, na tkaninach, słynnym kamieniu z Rosetty oraz obok podpisu faraona na oficjalnych dokumentach. Egipcjanie składali swoim bogom ofiary w postaci miodu i pierzgi.

O produktach pszczelich wspominano już w Iliadzie i Odysei, w cywilizacji grecko-rzymskiej. Pitagoras był wegetarianinem i jadał miód codziennie, podobnie jak jego uczniowie.

Miód był pożywieniem i kosmetykiem.

Kontynuuj czytanie