Posts tagged “chlorella”

Oczyszczanie organizmu z toksyn metali ciężkich

przez aleeko . 0 Komentarzy

Co to są metale ciężkie?

Chociaż metale ciężkie nie posiadają jednoznacznej i precyzyjnej definicji, przyjmuje się, że termin ten jest używany w odniesieniu do pierwiastków używanych w przemyśle i jednocześnie odznaczających się toksycznością dla człowieka lub środowiska. Do metali ciężkich zaliczane bywają metale (np. rtęć, ołów, kadm, chrom, nikiel, miedź, cynk, bizmut), półmetale (np. arsen, tellur), a nawet niemetale (selen). Ich szkodliwość jest związana przede wszystkim ze zdolnością do kumulacji w organizmie – w kościach, nerkach i mózgu. Sole oraz tlenki tych pierwiastków mogą być przyczyną groźnych zatruć ostrych i przewlekłych, chorób układu krążenia, układu nerwowego, nerek, chorób nowotworowych. Część metali ciężkich nie wchłania się do organizmu w postaci pierwiastkowej.

Zatrucia ostre powodują takie pierwiastki, jak: arsen, cynk, kadm, miedź i rtęć. Najczęściej są spowodowane narażeniem organizmu na duże dawki tych pierwiastków. Zatrucie przewlekłe jest wynikiem powtarzalnego lub ciągłego kontaktu z niskimi stężeniami  metali ciężkich, prowadzącego do gromadzenia się toksycznej substancji w organizmie człowieka. Powodują je takie pierwiastki, jak: chrom, ołów, cyna, kobalt, nikiel, mangan, selen, żelazo, srebro.

Kto jest szczególnie narażony na zatrucia? W jaki sposób możemy się zatruć?

Przyczyną zatrucia toksycznymi metalami ciężkimi jest zawodowy kontakt z tymi związkami. Narażeni są pracownicy przemysłu chemicznego  (garbarstwo,  produkcja  chemii  gospodarczej,  preparatów  ochrony roślin,  tworzyw sztucznych oraz wyrobów gumowych), nawozów sztucznych, celulozowo-papierniczego, elektrotechnicznego, a także pracownicy rafinerii ropy naftowej, elektrowni węglowych i przemysłu koksowniczego, hutnictwa i metalurgia żelaza, przemysłu szklarskiego, ceramicznego, cementowego i azbestowego. W grupie ryzyka znajdują się również osoby zajmujące się produkcją farb, rozpuszczalników i lakierów, lamp i urządzeń pomiarowych. Inną możliwością zatruć jest zanieczyszczenie środowiska (gleby, wody, powietrza), z którego przez układ oddechowy, pokarmowy i skórę toksyczne pierwiastki dostają się do naszego organizmu. Z zanieczyszczonego środowiska toksyczne związki dostają się do żywności – głównie ryb, grzybów i roślin. Wśród warzyw najbardziej narażone na zanieczyszczenia metalami ciężkimi są warzywa liściowe i korzeniowe (np. ziemniaki). Mniej szkodliwych dla zdrowia pierwiastków znajduje się w warzywach, których części użytkową są owoce, np. w pomidorach, warzywach strączkowych i dyniowatych. W warzywach takich jak kapusta czy kalafior, występuje naturalna ochrona przed pyłami w postaci osłaniających liści. Wśród ryb szczególnie zanieczyszczone metalami ciężkimi (zwłaszcza rtęcią) są marlin, miecznik, rekin i tuńczyk. Grzyby rosnące w miastach, np. pieczarki posiadają dużą zdolność kumulacji metali ciężkich, dlatego nie powinny być zbierane w takich miejscach. Jesteśmy narażeni na kontakt z metalami ciężkimi w życiu codziennym – występują w wodzie z kranu, pożywieniu, plombach dentystycznych (amalgamatowych), w starej farbie, szczepionkach, lekach, sprzęcie kuchennym, kosmetykach i przyborach toaletowych.

Już jednorazowa ekspozycja na metale ciężkie w dużej ilości może spowodować wystąpienie objawów toksyczności – mdłości, wymioty, bóle głowy i drgawki. Niektóre objawy zatrucia są niespecyficzne i trudne do stwierdzenia.

Objawy zatrucia


źródło: poradnikzdrowie.pl

Metale ciężkie nie podlegają degradacji biologicznej. Organizmy radzą sobie z nimi przez „ukrywanie” aktywnych jonów metali w obrębie białek, takich jak metalotioneiny, albo przez odkładanie ich w formie nierozpuszczalnej w granulach międzykomórkowych w celu długotrwałego składowania lub wydalenia wraz z odchodami. Pierwiastki te gromadzą się w organizmie, zwłaszcza w wątrobie i nerkach, doprowadzając do ich uszkodzenia. Mają też toksyczny wpływ na mózg, stąd często objawy ze strony układu nerwowego, takie jak, np. zaburzenia snu, upośledzenie koncentracji i pamięci, niedowłady, a nawet objawy przypominające choroby psychiczne. Mogą też doprowadzić do odwapnienia kości zmiany w układzie kostnym, niepłodności, niekorzystnych zmian w układzie sercowo-naczyniowym, uszkodzenia płodu, a także do rozwoju nowotworów, np. kadm zwiększa ryzyko rozwoju zwłaszcza raka nerek i gruczołu  krokowego, a arsen – skóry, płuc i wątroby.

Jakimi metalami ciężkimi najczęściej się zatruwamy?

Najczęściej dochodzi do zatrucia takimi metalami ciężkimi jak kadm, ołów, rtęć, aluminium i arsen.

Kadm

Kadm występuje w wodzie, glebie, powietrzu, tkankach roślin i zwierząt, produktach zbożowych, warzywach, owocach oraz nawozach sztucznych (superfosfatach), a także w rybach hodowlanych i papierosach. Pierwiastek ten powoduje: zaburzenia cykli metabolicznych, zaburzenia metabolizmu białek, zakłóca przemianę witaminy B1, wpływa na metabolizm związków wapnia i fosforu, upośledza prawidłową mineralizację kości, a tym samym zwiększa ich łamliwość. Kadm został zaliczony do pierwiastków o działaniu rakotwórczym, potwierdzone jest również działanie embriotoksyczne i teratogenne. Prowadzi do uszkodzenia: wątroby, nerek, trzustki, jelit, różnych gruczołów i płuc. W moczu pojawia się dopiero po uszkodzeniu nerek.

Ołów

Ołów wchłaniany jest przez drogi oddechowe i skórę, w niższym stopniu przez układ pokarmowy, zatrucia występują u pracowników drukarń, fabryk akumulatorów i fabryk farb ołowiowych. Zatrucia przewlekłe tym pierwiastkiem dotyczą przede wszystkim układu pokarmowego i nerwowego, a także układu krwionośnego, sercowo-naczyniowego i  oddechowego, a także nerek i wątroby. Powoduje zaburzenia funkcji rozrodczych i metabolizmu wapnia, przez co jego nadmiar w organizmie jest przyczyną deformacji kości.

Rtęć

Rtęć jest substancją, która nie wchłania się z przewodu pokarmowego. Najsilniejsze działanie trujące wśród soli nieorganicznych mają: sublimat (chlorek rtęciowy), oksycyjanek, azotan rtęciowy, cyjanek. Działanie toksycznych związków rtęci polega na wiązaniu się jonów rtęci z białkami i blokowaniu ważnych dla życia enzymów. Mechanizm ten dotyczy wszystkich tkanek i narządów. Organiczne związki rtęci prowadzą do zmian zwyrodnieniowych, zwłaszcza w ośrodkowym układzie nerwowym. U małych dzieci może dojść do przypadkowego zatrucia rtęcią, np. w wyniku uszkodzenia termometru rtęciowego. Duże ilości oparów rtęci pochodzą z plomb amalgamatowych. Ważny jest sposób usuwania plomb – wiertła wysokoobrotowe uwalniają rtęć, co prowadzi do zatrucia. Do innych źródeł zatrucia rtęcią możemy również zaliczyć: owoce morza; ryby (łosoś, tuńczyk, miecznik); dym z fabryk, które spalają węgiel; wybrane rodzaje farb; przedmioty służące do mierzenia ciśnienia krwi; żarówki fluorescencyjne; rtęć znajdują się w organizmie matki może przechodzić na dziecko przez łożysko; również kobiety karmiące piersią, które mają w organizmie rtęć mogą ją przekazać dziecku przez pokarm. Rtęć występowała kiedyś w szczepionkach podawanych niemowlętom, która w swoim składzie zawierała dawkę rtęci przekraczającą normy bezpieczeństwa (organiczny związek rtęci i thimerosal).

Aluminium

Aluminium (glin) nie jest metalem ciężkim, ale zalicza się do pierwiastków groźnych dla zdrowia. Znajduje się w garnkach kuchennych, folii aluminiowej, napojach i żywności puszkowanej, proszku do pieczenia, soli warzonej, wybielanej mące, serach procesowanych, wodzie kranowej, preparatach na nadkwasotę, szczepionkach, niektórych lekach, spalarniach śmieci, dezodorantach i szamponach. Powszechnie jego występowanie sprawia, że oczyszczanie organizmu z aluminium nie jest łatwe.  Objawami nadmiaru aluminium są: anemia, schorzenia krwi, chroniczne zmęczenie, próchnica zębów, zaburzenia pracy: tarczycy, wątroby, nerek, problemy neurologiczne, krzywica, skolioza, zanik pamięci, choroba Parkinsona i Alzheimera, ALS, leukocytoza, osteomalacja i wrzody.

Arsen

Arsen do organizmu może przedostać się poprzez układ pokarmowy, oddechowy oraz bezpośrednio przez skórę. Pierwiastek ten występuje w owocach morza, drobiu i grzybach. Nieorganiczne formy arsenu są obecne w winach. Nieorganiczny związek arsenu to arszenik – dawka śmiertelna to 0,1-0,3 g. Ostre zatrucie występuje u osób, które spożyły związek w celu popełnienia samobójstwa lub chcących kogoś śmiertelnie otruć. Działanie arszeniku polega na uszkadzaniu naczyń włosowatych oraz enzymów tkankowych. W dalszej kolejności dochodzi do uszkodzenia wątroby i nerek. Przewlekłe zatrucie arsenem najczęściej występuje u osób, które pracują np. w odlewni, przemyśle chemicznym, ceramicznym lub szklanym.

Diagnostyka

Jednym ze sposobów zbadania ilości metali ciężkich w naszym organizmie jest analiza pierwiastkowa włosa, która pozwala na ocenę stężenia pierwiastków i ich wzajemne proporcje. Stan mineralny organizmu jest odzwierciedleniem nie tylko stanu odżywienia, ale także kondycji neuroendokrynnej organizmu ludzkiego. Wykonuje się również test poziomu pierwiastków w moczu (badanie Toxic). Test ten mierzy poziom 18 pierwiastków odżywczych i 20 pierwiastków toksycznych. Pełny test poziomu pierwiastków w moczu oraz test klirensu pierwiastków toksycznych określa stopień wydalania pierwiastków z moczem, zaabsorbowanych podczas długotrwałej bądź ostrej ekspozycji. Jest to idealny test dla pacjentów, u których podejrzewa się ekspozycję na metale ciężkie oraz niedobory minerałów. Badanie to można wykonać również z prowokacją przyjmując wcześniej np. EDTA, DMSA, DMP. Dla niektórych pierwiastków wykonuje się także badanie stężenia we krwi, np. dla rtęci.

Leczenie

Leczenie zatrucia metalami ciężkimi nie jest łatwe i zależy od rodzaju metalu ciężkiego. W przypadku zatrucia ołowiem stosuje się doustną lub dożylną chelację przy użyciu EDTA. EDTA to związek, który “wychwytuje” i usuwa z organizmu szkodliwe metale. Metoda ta, choć niedoskonała, stała się standardem w detoksykacji. Można wykonać płukanie żołądka 3% siarczanem sodowym z dużą  ilością węgla aktywowanego. Aby pomóc osobie, u której doszło do zatrucia solami rtęciowymi, należy podać jej jak najszybciej do wypicia mleko z białkiem kurzym, sprowokować wymioty i przewieźć do szpitala. Odtrutką w zatruciu rtęcią metaliczną oraz solami rtęci stosowany jest BAL, czyli dimerkaptopropanol, który podaje się domięśniowo. Rtęć odkłada się w tkankach tłuszczowych i ciężko ją z nich uwolnić. Jest najtrudniejszym do usunięcia z organizmu metalem ciężkim. Amalgamatowe wypełnienia zębów odpowiadają za większość zatruć.

Co usuwa toksyny z organizmu? Naturalne sposoby

Dużą skuteczność mają naturalne substancje chelatujące: chlorella (alga), czosnek, kolendra, N-acetylocysteina (pochodna białka), glutation (antyoksydant wytwarzany przez nasz organizm), kwas alfa-liponowy (jak glutation), selen (pierwiastek śladowy), glinka bentonitowa i produkty pszczele.

Chlorella

Chlorella jest jednokomórkowym, słodkowodnym glonem bogatym w chlorofil, który ma zdolność wiązania metali ciężkich (kadmu, ołowiu i rtęci). Zawiera też glutation, ważny dla naturalnej detoksykacji naszego organizmu. Bardzo ważne, aby chlorella pochodziła z ekologicznej hodowli. Alga ta już w ciągu 3 tygodni może obniżyć poziom metylortęci w mózgu i w nerkach. Chlorofil wiąże się z metalami ciężkimi w jelitach i zapobiega ich rozprzestrzenianiu się do innych części ciała. Jednocześnie wprowadza ponownie do obiegu metalotioneinę – białko produkowane przez wątrobę, które przenosi metale ciężkie z głębi narządów wewnętrznych do układu wydalniczego. Sugerowana dawka dzienna: 0,25-1 g z posiłkami (dla związania metali ciężkich w żywności), dawka mobilizująca: 3-9 g jednorazowo lub w dawkach podzielonych z posiłkami, dawka chelatacyjna: dwu- lub trzykrotna dawka mobilizująca. Temat chlorelli i innych glonów był poruszany na naszym blogu.

Czosnek

Czosnek działa jak naturalny antybiotyk. Z powodzeniem był stosowany do usuwania u dzieci ołowiu znajdującego się w farbach. Usuwa też inne metale ciężkie z organizmu.

Kolendra

Świeża kolendra ma znane od dawna właściwości usuwania toksyn z narządów. Jest niezawodnym naturalnym lekiem, skuteczniejszym niż najdroższe leki chelatujące. Najlepsza jest organiczna, świeżo posiekana. Dobry będzie również sok lub pesto, albo koktajle. Nie wolno dopuścić do kontaktu kolendry z metalowymi naczyniami i przyborami kuchennymi. Kolendra wyciąga z przestrzeni międzykomórkowej i komórek, więcej toksyn niż jest możliwe do usunięcia z organizmu, dlatego może się zdarzyć, że tkanka łączna zostanie zalana metalami, które znajdowały się wcześniej w bezpieczniejszych miejscach w naszym organizmie. Dlatego należy ją stosować z czynnikiem wchłaniającym metale ciężkie, np. z chlorellą.

N-acetylocysteina

N-acetylocysteina jest to syntetyczna forma aminokwasu cysteiny. Uważa się, że skuteczniej podnosi glutation aniżeli suplementacja glutationu doustnie. Stosowana przez dłuższy czas eliminuje z organizmu metale ciężkie, takie jak ołów, rtęć, kadm.

Glutation

Glutation jest naturalnym przeciwutleniaczem, występującym w naszym organizmie, który wiąże się z metalami ciężkimi i pomaga wypłukiwać je z ustroju. Występuje wewnątrz komórek i jest zbudowany z trzech kluczowych aminokwasów: kwasu glutaminowego, cysteiny i glicyny. Jego zadaniem jest ochrona komórek i mitochondriów przed uszkodzeniem oksydacyjnym. Zawiera siarkę, która działa jak lep na wolne rodnik, a także rtęć i inne metale ciężkie.

Kwas alfa-liponowy

Kwas alfa-liponowy (ALA) jest przeciwutleniaczem, który koordynuje inne antyoksydanty, takie jak witamina C czy glutation. Jego funkcją jest wspieranie metabolizmu, przekształcanie pokarmu w energię. Nadwyżka tego związku jest odpowiedzialna za procesy antyoksydacyjne, umożliwia regenerację uszkodzonych struktur DNA, lipidów i protein oraz wiąże toksyczne związki. Usuwa ołów, rtęć, kadm i zmniejsza poziom żelaza w mózgu. Wspomaga działanie innych przeciwutleniaczy.

Selen

Selen przyspiesza eliminację rtęci i redukuje stres oksydacyjny. Przy silnym zatruciu zaleca się dawkę rzędu 200 mikrogramów.

Zeolit

Glinka bentonitowa i zeolity (mikroporowate minerały glinokrzemianowe), mają ładunek ujemny, dzięki czemu łatwo wiążą się z metalami ciężkimi i toksynami.

Za działanie usuwania metali ciężkich w produktach pszczelich (miodzie, propolisie i pyłku kwiatowym) odpowiedzialne są przede wszystkim związki flawonoidowe występujące w tych produktach, które tworzą z metalami połączenia rozpuszczalne w wodzie (chelaty) i w ten sposób usuwają je z organizmu.

Usuwanie metali ciężkich przez skórę mogą wspomóc także kąpiele w soli gorzkiej (siarczan magnezu, sól angielska, sól z Epsom). Dawka zalecana to kubeczek na wannę, w razy w tygodniu. Pozytywny wpływ w odtruwaniu ma także sauna, należy jednak zachować ostrożność u osób z Hashimoto, problemami z sercem. Nie każdy może z niej korzystać.

Bibliografia:

Brodowiak A. Naturalne techniki detoksykacji wielonarządowej z metali ciężkich. Oczyszczanie mózgu, płuc, nerek, jelit i trzustki. Materiały z III Narodowego Kongresu Naturoterapii – Warszawa, 18 listopada 2018.

Czeczot H., Majewska M. Kadm – zagrożenie i skutki zdrowotne, „Farmacja Polska” 66(2).

Duffus J.H. „Heavy metals” a meaningless term? (IUPAC Technical Report). „Pure Applied Chemistry”. 74 (5), s. 793-807, 2002. DOI: doi:10.1351/pac200274050793 (ang.).

Kłys M., Z rtęcią (i …) przez stulecia, Archiwum Medycyny Sądowej i Kryminologii 2010.

Kondej D., Metale ciężkie – korzyści i zagrożenia dla zdrowia i środowiska, „Bezpieczeństwo Pracy” 2007, nr 2.

poradnikzdrowie.pl

Algi w kuchni

przez aleeko . 0 Komentarzy

Poprawiają samopoczucie, stymulują układ odpornościowy, oczyszczają z toksyn, zawierają cenne składniki odżywcze….mowa o algach – glonach, zaliczanych do tzw. superfoods, czyli żywności przyszłości.

Superżywność to zarówno żywność, jak i lekarstwo. Są to bardzo skoncentrowane i odżywcze produkty – zapewniają nam o wiele więcej korzyści niż jedzenie, które spożywamy na co dzień.

Jest kilka gatunków glonów, które mają te cenne właściwości. Przy wyborze należy zwrócić uwagę by produkcja odbywała się pod kontrolą, aby zachować najwyższe standardy. Algi mają zdolność do pochłaniania metali ciężkich i innych zanieczyszczeń, dlatego do celów spożywczych nie można jej pozyskiwać z naturalnych zbiorników. Upewnijmy się, że sięgamy po takie, które nie zawierają zbędnych dodatków. Niektóre firmy oszukują klientów wypełniaczami. Warto wybrać glony, które posiadają certyfikat ekologicznego rolnictwa i mają na opakowaniu tzw. euroliść.

Spirulina

Nazwy łacińskie: Spirulina pacifica, S. platensis, S. maxima, S. fusiformis

Nazwy zwyczajowe: spirulina, Tecuitlatl (aztecka), Dihe (afrykańska)

Postać: proszek, płatki, kostki, ekstarkty z niebieskiego pigmentu spiruliny, batony czekoladowe i energetyczne z surową spiruliną

Jest jednokomórkową, niebieskozieloną algą. Zielony pigment pochodzi od chlorofilu, a niebieski od fikocyjaniny. Na świecie występuje około 35 gatunków tego glonu, żyjących w wodach słodkowodnych o odczynie zasadowym. Są źródłem pożywienia dla wszelkich form życia, jako plankton. Spirulina jest tak wytrzymała, że niektóre gatunki są w stanie przeżyć w uśpieniu, nawet po odparowaniu wody i utrzymać się przy życiu, wegetując na rozgrzanych kamieniach o temperaturze dochodzącej do 70 stopni Celsjusza. Dlatego zachowują swoje właściwości nawet podczas transportu.

Glon ten był spożywany przez ludność Meksyku w Ameryce Środkowej oraz plemiona z obszarów wokół afrykańskiego jeziora Czad. Współcześnie pozyskiwanie spiruliny na skalę przemysłową rozpoczęło się w latach 70. XX wieku. Pierwsze zbiory dochodziły do stu ton rocznie, a szacuje się, że w roku 2020 roczna produkcja spiruliny wyniesie 220 tysięcy ton.

Korzyści zdrowotne:

W glonach tych znajdują się ogromne ilości składników odżywczych, w tym chlorofil, białko, witaminy, główne minerały, pierwiastki śladowe, niezbędne kwasy tłuszczowe, kwasy nukleinowe (RNA i DNA), polisacharydy oraz szerokie spektrum przeciwutleniaczy. Zawierają najwyższą ilość białka spośród wszystkich pokarmów (składają się w 65-71% z białka), w tym osiemnaście aminokwasów, w tym osiem niezbędnych do życia. Jest bogata w witaminy A (beta-karoten), B1, B2, B6, E oraz K. Zawiera w sobie tyle żelaza, co czerwone mięso. Jest najlepszym źródłem kwasu gamma-linolenowego (GLA), niezbędnego kwasu o działaniu przeciwzapalnym, który jest potrzebny do prawidłowego funkcjonowania układu nerwowego. Fikocyjanina zawarta w spirulinie wzmacnia odporność i wspomaga produkcję komórek macierzystych w szpiku kostnym.

Na co zwrócić uwagę…

Spirulina w smaku przypomina połączenie chlorofilu i ryby, z lekką domieszką siarki. Kupując suszoną spirulinę, zwróć uwagę czy ma certyfikat organicznej żywności. Wybieraj spirulinę o świeżym zapachu – psująca się spirulina wydziela kwaśną, zjełczałą woń. Unikaj produktów, w których wykorzystano substancje wiążące, zapobiegającą rozpadaniu się tabletek. Spirulina klei się w sposób naturalny i można z niej zrobić tabletki bez domieszki dodatków wiążących.

Sposób spożywania:

Spirulinę można spożywać na sucho, lub w postaci napoju. Można dodawać ją do koktajli z superżywnością, łączyć ze świeżymi sokami, miksturami z kakaowcem, sosami do sałatek, jako posypkę do sałatek.

Rekomendowane dawki:

– osoba początkująca lub dziecko (wiek 2-9 lat): 3-5 g dziennie

– dawka normalna lub dziecięca (wiek 10-18 lat): 6-10 g dziennie

– dawka terapeutyczna: 11-20 g dziennie

– dawka dla sportowców: do 30 g dziennie

Niebieskozielone algi AFA

Nazwa łacińska: Aphanizomenon flos-aquae

Nazwy zwyczajowe: niebieskozielone algi z jeziora Klamath, niebieskozielone algi AFA, algi, algi niebieskozielone, AFA

Postać: proszek, świeże algi w płynnej postaci, batony czekoladowe i energetyczne, koncentraty z fikocyjaniny i PEA, probiotyki z niebieskozielonych alg AFA

 

Niebieskowzielone algi z jeziora Klamath mają postać fitoplanktonu żyjącego w wodach słodkich, od brachicznych do słonych. Mają strukturę przypominającą bakterie z chlorofilem, fikocyjaniną i innymi pigmentami. Podobnie jak bakterie, są prokariontami – nie posiadają jądra komórkowego. Informacje genetyczne w algach niebieskozielonych (DNA i RNA) są łatwo wchłanialne przez naszą florę jelitową. Ułatwia to strawienie bytującym tam pożytecznym bakteriom strawienie alg i uzyskanie dostępu do zawartych tam informacji. Dzięki temu możemy wzmocnić nasz układ odpornościowy i lepiej dostosować się do zmieniających się warunków środowiskowych. AFA to szczególny typ dzikich glonów, które żyją w naturalnym środowisku – jeziorze Klamath w stanie Oregon. Pobierają z atmosfery azot, tworząc najlepszej jakości białko.

Korzyści dla organizmu:

Zawierają białka i polisacharydy łatwo trawione przez nasze bakterie jelitowe, które następnie odżywiają krew i komórki. AFA są bogate w chlorofil i fikocyjaninę oraz składają się z czterdziestu pierwiastków głównych i śladowych. Są doskonałym źródłem witamin z grupy B, takich jak B1, B2, B3, B5, B6, B9 i B12, które zwalczają stres, ułatwiają skuteczną przemianę polisacharydów i innych węglowodanów w glukozę, co przynosi korzyści w postaci natychmiast dostępnej energii, wytrzymałości i odporności. Są bogatym źródłem witaminy C i kwasów omega-3, co korzystnie wpływa na mózg i układ nerwowy. Przyczyniają się do detoksykacji organizmu wiążąc jony toksycznych metali ciężkich, takich jak kadm, ołów i rtęć. W glonach tych można znaleźć duże stężenie fenyloetyloetyloaminy (PEA), substancji zwiększającej aktywność neuroprzekaźników, pomagającej odczuwać pożądanie, ekscytację i euforię. Algi są zasobne w biodostępne żelazo i surowe DNA i RNA, które mają właściwości antywirusowe, antybakteryjne i przeciwgrzybicze. Pomagają w odtwarzaniu uszkodzonych nowych, genetycznie zdrowych komórek i naprawiania uszkodzonych.

Na co zwrócić uwagę…

Najlepsze artykuły z algami AFA są produkowane za pomocą metody tzw. okna refrakcyjnego (Refractance Window) i takiego oznaczenia warto szukać na produktach. Choć wydawać by się mogło, że algi te są o wiele lepsze od spiruliny (mają więcej minerałów, chlorofilu, fikocyjaniny, witaminy C i kwasów tłuszczowych), to spirulina jest bardziej przyjazna dla ludzkiego metabolizmu i układu trawienia. Warto spróbować obu produktów i wybrać lepszy dla siebie.

Sposób spożywania:

Trzeba je spożywać zaczynając od małych dawek, bo mogą wywoływać reakcję detoksyfikacyjną. Tak jak spirulinę i inne glony, można dodawać je do wody, koktajli, shake’ów i innych napojów.

Rekomendowane dawki:

– dawka normalna lub dziecięca (2-9 lat): 1-2 g dziennie (1-2 łyżeczki)

– dawka normalna (10-18 lat): 2-4 g dziennie (2-4 łyżeczki)

– dawka terapeutyczna: 8-10 g dziennie (8-10 łyżeczek)

– dawka dla sportowców: nawet 8-12 g dziennie (8-12 łyżeczek)

Fitoplankton morski

Nazwa łacińska: Nannochloropsis

Nazwy zwyczajowe: fitoplankton morski, fitoplanton, plankton, mikroalgi, Worfuhlun

Postać: płyn, proszek lub pasta

 

Fitoplankton morski, którego składnikiem są mikroalgi wytwarza więcej tlenu niż wszystkie lasy na Ziemi. Morski fitoplanton zawiera niepowtarzalną kombinację składników odżywczych, w tym niezbędnych kwasów omega-3, nukleotydów. DNA, RNA, białka, chlorofilu, witamin, głównych minerałów, pierwiastków śladowych i polisacharydów. Obecnie glony te uprawiane są w ogromnych bioreaktorach.

Korzyści dla zdrowia:

W składzie fitoplanktonu morskiego jest dokładnie to, czego potrzeba ludzkiej błonie komórkowej do przeprowadzenia reakcji metabolicznych. Zawarte są tam wszystkie składniki niezbędne do produkcji i konserwacji nowych komórek. Jest najlepszym źródłem długołańcuchowych kwasów tłuszczowych (DHA, EPA), naturalnym źródłem witamin, minerałów, przeciwutleniaczy, polisacharydów i białka. Jest w 100% biodostępny dla ludzkiego organizmu. Spożywając fitoplankton odnosimy następujące korzyści:

– energię bez stymulacji – dostarcza nam energię na poziomie mitochondrialnym, chociaż nie zawiera żadnych środków pobudzających

– wzmocniony układ odpornościowy

– łagodzenie bólu

– poprawa tempa i bezpieczeństwa procesu detoksykacji – wpływa na to wysoka zawartość pierwiastków zasadowych i zasób energii w morskim fitoplanktonie

– utrata wagi – ze względu na zawarte tam minerały i składniki odżywcze

– poprawa pamięci – fosfolipidy i kwasy tłuszczowe omega-3 potrafią przeniknąć przez barierę krew-mózg odżywiając mózg i obecne w nim gruczoły

– siły i wysportowanie – duża zawartość chlorofilu zwiększa ilość tlenu pobieranego przez nasz organizm, oznacza to też więcej paliwa dla naszych mięśni

– likwidowanie zaburzeń poziomu cukru we krwi

– mniej zachcianek żywieniowych

– poprawa koncentracji – ze względu na lepsze odżywienie mózgu

– szybsza rekonwalescencja

– regeneracja układu nerwowego

– spokój i dobre samopoczucie, lepszy sen

– poprawa wzroku – dzięki obecności długołańcuchowych kwasów tłuszczowych omega-3 oraz przeciwutleniaczy

– poprawa jakości skóry

Na co zwrócić uwagę…

W Polsce fitoplankton morski jest raczej trudno dostępny. Uważa się, że najlepszą jego marką jest produkt Ocean’s Alive, który w trakcie procesu przygotowania nie jest podgrzewany, pieczony, pasteryzowany czy suszony, co powoduje, że jest całkowicie wchłanialny.

Sposób spożywania:

Płynny lub suszony fitoplanton można dodawać do źródlanej wody, koktajli z superżywnością, świeżych soków, eliksirów i wywarów z kakaowca.

Uwaga: morski fitoplankton zawiera znaczne ilości witaminy K. Niektóre badania wykazały, ze witamina ta niweluje działanie leków rozrzedzających krew.

Najlepiej przechowywać otwarte opakowanie w lodówce.

Rekomendowane dawki:

W przypadku płynnego fitoplanktonu zaczynamy od jednej kropli, a u osób stosujących ten produkt przez 3 miesiące – po 1 pipecie. W przypadku stosowania artykułu sproszkowanego – dawki podobnie jak w przypadku innych glonów.

Chlorella

Nazwa łacińska: Chlorella

Nazwa zwyczajowa: chlorella

Postać: proszek, tabletki, batony czekoladowe

 

Chlorella to jednokomórkowe glony składające się głównie z jądra i dużych ilości chlorofilu. Zawiera bardzo duże ilości witamin, minerałów, aminokwasów, niezbędnych kwasów tłuszczowych, polisacharydów i białka. Wpływa korzystnie na czynności mózgu i wątroby, wspomaga trawienie i wydalanie, pomaga zregenerować nasz organizm, ma działanie detoksykacyjne, chroni przed promieniowaniem, łagodzi stany zapalne, pomaga zdrowo schudnąć, wspiera układ odpornościowy i efektywnie przyspiesza proces leczenia.

Chlorella zawdzięcza swoją nazwę wysokiej zawartości chlorofilu, który ułatwia regenerację krwi, oczyszczanie jelit i innych narządów, wspomaga proces detoksykacji. Skutecznie usuwa z wątroby alkohol (udowodniono, że spożycie 4-6 g chlorelli przed spożyciem nawet dużej ilości alkoholu w 96% przypadków zapobiega kacowi), metale ciężkie, pestycydy, herbicydy oraz polichlorowane bifenyle.

Glon ten wspomaga działanie układu immunologicznego. Po spożyciu przez człowieka chlorella błyskawicznie przyspiesza tempo regeneracji tkanek oraz tempo rozwoju przyjaznej bakterii Lactobacillus w jelitach. Sprawdza się w leczeniu chorób zwyrodnieniowych mózgu i nerwów. Ten gatunek algi wykorzystuje się przy leczeniu pacjentów cierpiących na choroby Alzheimera i Parkinsona.

Spożywanie powoduje wzrost poziomu serotoniny (hormonu szczęścia). Wieczorem wspomoże wytwarzanie melatoniny, dzięki czemu lepiej się wyśpimy.

Sposób spożywania i dawkowanie:

Nie ma możliwości przedawkowania chlorelli, ale lepiej wprowadzać ją do diety stopniowo, by organizm mógł się przyzwyczaić do jej regeneracyjnego działania, zwłaszcza w odniesieniu do jelit i układu trawiennego. U osób nadwrażliwych może na początku pojawić się trądzik, opryszczka lub wysypka. Jest to spowodowane wzmożonym oczyszczaniem organizmu.

Optymalna dawka to 3 g chlorelli dziennie. W celu wyleczenia zatrucia rtęcią powinno się przyjmować dawkę 5-7 g dziennie (1 łyżeczka to 5 g). Przy takiej ilości możemy zauważyć już zmiany w trawieniu, poziomie energii i ogólnym stanie zdrowia.

Niektóre osoby nie tolerują chlorelli ze względu na niedobór celulazy. Należy w takim przypadku spożywać inne glony lub zastosować suplement w postaci enzymu trawiennego z celulazą.

 

Źródła:

Dawid Wolfe – Superżywność. Jedzenie i Medycyna Przyszłości. Vivante, Białystok 2015.

Obrazy: internet, google-obrazy, pixabay