Strona główna

Selen i jego właściwości

przez aleeko . 0 Komentarzy

Selen (Se) jest pierwiastkiem śladowym, który pełni ważne funkcje dla naszego organizmu. Po pierwsze, wchodzi w skład tzw. białek enzymatycznych, zwanych selenoenzymami, biorących udział w wielu procesach biochemicznych naszego organizmu. Ponadto bierze udział w reakcjach utleniania i redukcji, jest więc antyutleniaczem. Bezsprzecznie chroni również nasz organizm przed tzw. stresem oksydacyjnym. Dodatkowo pomaga w zatruciu metalami ciężkimi. Ponadto, odpowiada także za prawidłowe funkcjonowanie tarczycy oraz wpływa na zwiększenie odporności organizmu. Uważa się, że może obniżać ryzyko wystąpienia niektórych nowotworów, takich jak rak piersi, rak płuc, rak wątroby, nowotwór jelita grubego i prostaty. Oprócz tego, pierwiastek ten wspomaga również leczenie depresji, jak również łagodzi ból, towarzyszący reumatoiadalnemu zapaleniu stawów, jak również obniża ryzyko chorób serca, poprawia cyrkulację krwi, zwiększa płodność, obniża objawy astmy.

Źródła selenu

W ilościach śladowych pierwiastek ten występuje w wodach oraz glebie i w ten sposób dostaje się do łańcucha pokarmowego. W diecie człowieka podstawowym jego źródłem są: mięso, podroby (zwłaszcza nerki), ryby (łosoś, tuńczyk), owoce morza, produkty zbożowe, nabiał, niektóre warzywa i owoce, orzechy (szczególnie brazylijskie) i grzyby. Natomiast wśród warzyw najwięcej tego pierwiastka mają warzywa kapustne (brokuły i biała kapusta), szparagi, rośliny strączkowe, warzywa czosnkowe.

Wśród ryb dużą zawartość selenu mają ryby morskie takie jak łosoś i tuńczyk

Normy zapotrzebowania

Przedstawiamy normy zapotrzebowania na selen wg Instytutu Żywności i Żywienia (Normy żywienia dla populacji polskiej – nowelizacja, Instytut Żywności i Żywienia, Warszawa 2012).

niemowlęta – 15-20 μg

dzieci: od 1. do 3. roku życia – 20 μg; od 4. do 9. roku życia – 30 μg

chłopcy: od 10. do 12. roku życia – 40 μg; od 13. do 18. roku życia – 55 μg

dziewczęta – od 10. do 12. roku życia – 40 μg; od 13. do 18. roku życia – 55 μg

mężczyźni: 55 μg

kobiety: 55 μg

ciężarne: 60 μg

matki karmiące – 70 μg

Objawy i skutki niedoboru

Do niedoboru selenu może dojść w przypadku słabego wchłaniania pokarmu z przewodu pokarmowego, żywienia pozajelitowego, jak również usunięcia dużych części jelita cienkiego. Ponadto obniżony poziom tego pierwiastka występuje też u chorych na AIDS. Dodatkowo obniżony poziom selenu obserwujemy w chorobach naczyń krwionośnych, ostrym zapaleniu trzustki, fenyloketonurii, mukowiscydozie, reumatoidalnym zapaleniu stawów, retinopatii, niewydolności nerek oraz w chorobach immunologicznych i u chorych z depresją. Jeśli selenu jest za mało, może dojść do niewydolności serca albo problemów z tarczycą. Także dzieci urodzone przez matki z niedoborem selenu i jodu są bardziej narażone na kretynizm. W dodatku niski poziom tego pierwiastka związany jest z chorobami nowotworowymi, dlatego tak ważne jest uzupełnienie niedoborów.

Objawy i skutki nadmiaru

Zatrucie selenem nazywane jest selenozą. Dochodzi do niego gdy ilość dostarczana do organizmu tego pierwiastka przekracza 400 miligramów dziennie. Wskutek tego występują takie objawy, jak: czosnkowy zapach z ust, wypadanie włosów, odbarwienie płytki paznokciowej, biegunka, wymioty, zaburzenia neurologiczne, nerwowość, niestabilność emocjonalna, depresja, pocenie się. W dalszej kolejności może dojść do marskości wątroby, obrzęku płuc i zgonu. Dodatkowo, niekorzystnym skutkiem nadmiernej suplementacji może być także cukrzyca. Selen jest pierwiastkiem o dwóch twarzach – z jednej strony uzupełnienie jego niedoborów może uchronić przed rakiem, jednak u osób, które mają prawidłowe lub podwyższone stężenie selenu we krwi, jego nadmierna podaż może zwiększać zagrożenie wystąpienia choroby nowotworowej. Dlatego powinno się zbadać poziom tego pierwiastka i uzupełniać niedobory po konsultacji z lekarzem. Poziom selenu badamy we krwi w specjalistycznych laboratoriach.

W Delikatesach Ekologicznych „Aleeko” znajdziecie Państwo wiele naturalnych suplementów z selenem. L-selenometionina jest formą selenu 5-krotnie bardziej przyswajalną niż inne formy.

Selen możemy dostarczyć do naszego organizmu w formie naturalnych suplementów

Źródła:

Fairweather-Tait, Susan & Bao, Yongping & Broadley, Martin & Berry, Rachel & Ford, Dianne & E Hesketh, John & Hurst, Rachel. (2011); “Selenium in Human Health and Disease. ”; Antioxidants & redox signaling. 14. 1337-83. 10.1089/ars.2010.3275.

Olesińska E., Tuszkiewicz-Misztal E.; “Przypuszczalna rola selenu w patogenezie reumatoidalnego zapalenia stawów”; „Reumatologia” 2005, 43/1.

Ramaekers VT, Calomme M, Vanden Berghe D, Selenium deficiency triggering intractable seizures, „Neuropediatrics” [online], 1994 Aug; 25(4): 217-23, https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/7824095, [dostęp:] 30.01.2019.

Ratajczak M., Gietka-Czernel M., Rola selenu w organizmie człowieka, „Postępy Nauk Medycznych” [online], 12/2016, http://www.czytelniamedyczna.pl/5868,rola-selenu-w-organizmie-czlowieka.html).

Roman, Marco & Jitaru, Petru & Barbante, Carlo. (2013); “Selenium biochemistry and its role for human health”; Metallomics : integrated biometal science. 6. 25-54. 10.1039/c3mt00185g.

Zagrodzki P., Kryczyk J.; “Znaczenie selenu w leczeniu choroby Hashimoto”; Postepy Hig Med Dosw (online), 2014; 68: 1129-1137.

Zagrodzki P., Łaszczyk P. Selen a choroby układu sercowo-naczyniowego – wybrane zagadnienia, Postępy Hig Med. Dośw. (online) 2006; 60: 624-63.

Zawartość selenu w orzechach brazylijskich, „Dietetycznie i Praktycznie” [online], http://dietetycznieipraktycznie.pl/?p=1280, [dostęp:] 30.01.2019.

Suplementy magnezowe Dr Ann’s

przez aleeko . 0 Komentarzy

Marka Dr Ann’s została założona przez dwójkę farmaceutów, którym na sercu leży wspomaganie zdrowia surowcami pochodzącymi wprost z Natury. Właściciele tworzą suplementy wykorzystując wiedzę i doświadczenie zdobyte podczas pracy w aptece i na uczelni.

Celem firmy jest bezpieczeństwo oraz skuteczność działania stworzonych produktów, a także dbałość o środowisko, dlatego nie stosują plastikowych słoików, zakrętek, folii pakowych oraz folii ochronnych. Suplementy nie zawierają syntetycznych aromatów, konserwantów, barwników, substancji wypełniających oraz surowców GMO. Ponadto nie zawierają one glutenu, laktozy, ani cukru. Są również odpowiednie dla wegetarian.

            Wszystkie suplementy Dr Ann’s są wytwarzane w Polsce.

Dr Ann’s to suplementy zawierające magnez dobrany odpowiednio do potrzeb każdego z nas. O roli magnezu dla naszego organizmu pisaliśmy wielokrotnie na naszym blogu.

Co wpływa na niedobory magnezu w naszym organizmie?

            W organizmie człowieka znajduje się około 25-35 g magnezu, z czego około 53% zmagazynowane jest w kościach, 46% w mięśniach i tkankach miękkich, natomiast we krwi znajduje się tylko 1%. Po 60 roku życia zawartość magnezu ulega zmniejszeniu do 60-80% w porównaniu do ilości w tkankach dzieci.

Czynnikami, które zwiększają ryzyko niedoborów magnezu w organizmie człowieka są:

– mała zawartość magnezu w zbożach, warzywach i owocach wskutek nawożenia i wyjałowienia gleby, czego konsekwencją jest zmniejszona zawartość magnezu w diecie,

– stosowanie środków konserwujących żywność oraz jej przetwarzanie, gdyż obróbka technologiczna powoduje niemal całkowitą utratę magnezu i innych składników mineralnych znajdujących się w nieprzetworzonej żywności,

– niektóre napoje, a szczególnie picie kawy i mocnej herbaty, ponieważ spożywanie tych napojów w dużych ilościach zwiększa wydalanie magnezu,

– nadużywanie alkoholu, co skutkuje zaburzeniami wchłaniania i zwiększeniem zużycia magnezu,

– spożywanie artykułów zawierających fosforany, które zwiększają wydalanie magnezu z organizmu, np. coca-coli,

– spożywanie przez długi okres preparatów wapniowych, ponieważ wapń powoduje zmniejszenie wchłaniania magnezu,

– jedzenie produktów bogatych w błonnik, gdyż absorbuje on magnez oraz inne pierwiastki,

– stres.

Rola magnezu w naszym organizmie

Rola magnezu w naszym organizmie jest nie do przecenienia. Reguluje stężenie glukozy we krwi, bierze udział w homeostazie wapnia i odpowiada za przekształcanie się witaminy D do aktywnej postaci. Jeżeli mamy za niski poziom magnezu wewnątrz komórek, może się to przyczyniać do zaburzenia wydzielania insuliny i skutkować zwiększeniem ryzyka rozwoju zespołu metabolicznego i cukrzycy. Ponadto magnez odpowiada też za działanie wielu enzymów, produkcję ATP, transport błonowy, wzrost i reprodukcję komórek. W dodatku katalizuje wiele reakcji przemiany węglowodanowej, białkowej i tłuszczowej.

Stosuje się go także w leczeniu zaburzeń rytmu serca oraz uczestniczy w regulacji ciśnienia tętniczego. Badania potwierdzają, że suplementy z magnezem mogą zapobiegać rozwojowi zmian miażdżycowych w ścianach naczyń krwionośnych oraz zmniejszać ryzyko rozwoju zmian niedokrwiennych w mięśniu sercowym. Ponadto, u osób poddanych stałej suplementacji magnezem stwierdzono zmniejszone ryzyko wystąpienia udaru mózgu oraz napadów migreny. Dodatkowo stosuje się go w leczeniu chorych z zespołem przewlekłego przemęczenia oraz objawami depresji. Ponadto korzystnie wpływa przy zapaleniach, alergiach, kontaktowym zapaleniu skóry, niedotlenieniu czy w stresie. Stwierdzono również, iż niski poziom magnezu sprzyja powstawaniu złogów u chorych z kamicą nerkową. Ponadto u mężczyzn suplementy magnezu wykazują działanie protekcyjne na czynność spermatozoidów, a u kobiet przeciwskurczowe na mięśnie macicy. Jest także kluczowym minerałem dla funkcji mięśni oraz wpływa na ich wydajność.

Objawy niedoboru magnezu

Poruszaliśmy to zagadnienie na naszym blogu.

Najbardziej charakterystycznymi objawami niedoboru tego pierwiastka są:

– stałe osłabienie i łatwe męczenie się,

– zaburzenia koncentracji i uwagi,

– zmniejszona odporność na stres,

– drżenie i mrowienie rąk,

– nierówne bicie serca, napady szybkiego bicia serca, określane jako kołatanie serca,

– skurcze mięśni,

– nadpobudliwość psychiczna i ruchowa,

– niepokój, stany lękowe, rozdrażnienie.

Jaki magnez wybrać?

Często zadajemy sobie takie właśnie pytanie stojąc przed półką z bogatą ofertą suplementów diety z magnezem. Wchłanianie magnezu u człowieka odbywa się głównie w jelicie cienkim. Czynnikami sprzyjającymi temu są: zakwaszone środowisko, witaminy D i B6. Przy wyborze suplementu kluczowy jest rodzaj soli magnezu oraz wynikające z tego faktu różnorodne wchłanianie jonów magnezu, a tym samym różna skuteczność suplementacji. Zalecane są głównie organiczne związki magnezu, które mają zbliżoną budowę do związków występujących w pożywieniu. Takie suplementy mają lepszą rozpuszczalność w wodzie w porównaniu ze związkami nieorganicznymi, a więc organizm najłatwiej je przyswaja. Badania wykazały, że najlepszą wchłanialność posiada magnez w postaci cytrynianu magnezu.

            W preparatach firmy Dr Ann’s zastosowano także melisę. Znane jest jej działanie uspokajające, pomagające w utrzymaniu dobrego nastroju, zdrowego snu, a także wspomagające relaks oraz fizyczne i psychiczne dobre samopoczucie. Nie wszyscy jednak wiedzą, że melisa wykazuje również działanie przeciwzapalne i przeciwdrobnoustrojowe: przeciwwirusowe (m.in. przeciw wirusowi opryszczki), przeciwbakteryjne (m.in. przeciw P. aeruginosa, E. coli, Shigella), przeciwgrzybicze (m.in. przeciw Candida albicans).

W suplementach Dr Ann’s zastosowano ekstrakt w melisy

W badaniach dowiedziono, że zawarte w melisie związki polifenolowe m. in.: kwas kawowy i niezidentyfikowany glikozyd kwasu kawowego, zatrzymują podział komórek nowotworowych. Dodatkowo, stwierdzono pozytywne efekty stosowania tej rośliny w leczeniu choroby Alzheimera oraz depresji, natomiast w medycynie ludowej melisa stosowana jest w leczeniu nadczynności tarczycy.

Preparaty firmy Dr Ann’s

Firma produkuje trzy preparaty z magnezem.

CalmMag

Przeznaczony jest dla osób żyjących w przewlekłym stresie. Zawiera 838 mg cytrynianu magnezu, 50 mg witaminy C, 2000 j.m. witaminy D3, ekstrakt z melisy 100 mg. Suplement diety ma postać proszku do rozpuszczenia w wodzie o smaku cytrynowo-limonkowym.

Cytrynian magnezu w postaci organicznej jest bardzo dobrze przyswajalną formą  magnezu. Magnez zmniejsza uczucie zmęczenia i znużenia oraz do utrzymuje prawidłowy metabolizm energetyczny, prawidłowe funkcje psychologiczne, zdrowe zęby i kości oraz równowagę elektrolitową. Ekstrakt z melisy pomaga w utrzymaniu zdrowego snu oraz prawidłowych funkcji poznawczych. Melisa wspomaga fizyczne i psychiczne dobre samopoczucie, wspiera trawienie, pomaga w niestrawności, skurczach oraz wzdęciach. Witamina D3 bierze udział w utrzymaniu prawidłowego poziomu wapnia we krwi oraz zdrowych kości i zębów, pomaga w prawidłowym funkcjonowaniu układu odpornościowego, funkcjonowaniu mięśni oraz wykorzystaniu wapnia i fosforu. Witamina C pomaga w prawidłowym funkcjonowaniu układu odpornościowego i nerwowego oraz w utrzymaniu prawidłowych funkcji psychologicznych. Wspomaga produkcję kolagenu, co zapewnia prawidłowe funkcjonowanie naczyń krwionośnych, kości, zębów, chrząstki, skóry oraz dziąseł. Zmniejsza uczucie zmęczenia i znużenia, utrzymuje prawidłowy metabolizm energetyczny oraz zwiększa przyswajanie żelaza.

FamilyMag

To magnez przeznaczony do stosowania przez całą rodzinę. Zawartość cytrynianu magnezu wynosi 838 mg, witaminy C – 50 mg, witaminy D3 – 600 j.m. Można go stosować u dzieci powyżej 4 roku życia. Do uzyskania cytrynowo-limonkowego smaku nie użyto żadnych sztucznych dodatków, jego źródłem są jedynie: naturalny sok cytrynowy, owoce limonki oraz naturalne aromaty cytrusowe. Ponadto produkt nie zawiera też żadnych sztucznych: barwników, aromatów, wypełniaczy, słodzików i konserwantów oraz cukru. W dodatku wszystkie surowce wchodzące w skład FamilyMag zostały wyprodukowane w Europie i USA.

ImmunoMag

Preparat przeznaczony dla osób chcących wzmocnić swoją odporność. Zawartość składników aktywnych jest następująca: cytrynian magnezu – 645 mg, cytrynian cynku – 31,5 mg, witamina C – 750 mg, witamina D3 – 2000 j.m., kurkuma – 100 mg. Wszystkie surowce wchodzące w skład ImmunoMag zostały wyprodukowane w Europie, USA oraz Indiach (kurkuma). Cytrynian cynku to organiczna, dobrze przyswajalna postać cynku. Cynk pomaga w prawidłowym funkcjonowaniu układu odpornościowego oraz utrzymaniu zdrowych włosów, skóry i paznokci. Ponadto pełni rolę w utrzymaniu prawidłowego poziomu testosteronu we krwi oraz utrzymaniu prawidłowych funkcji rozrodczych i płodności. Przyczynia się także do prawidłowego metabolizmu kwasów tłuszczowych. Kurkuma (Curcuma longa), czyli ostryż długi znany jest już od ponad 4000 lat, używana jako roślina przyprawowa, ozdobna, barwiąca oraz lecznicza. Kurkuma pomaga w prawidłowym funkcjonowaniu układu odpornościowego oraz w utrzymaniu odporności na alergie. Wykazuje właściwości antyoksydacyjne. Wspomaga funkcje serca i krążenie krwi, a także działanie układu nerwowego. Ponadto pomaga utrzymać zdrowie płuc i górnych dróg oddechowych.

Źródła:

Szymczyk H. Magnez – pierwiastek niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Farmacja Współczesna 2016; 9:217-223.

Nartowska J. Melisa lekarska – wieki tradycji i nowe możliwości. Panacea Nr 3 (16), lipiec – wrzesień 2006, strony: 8-11.

Shakeri A., Sahebkar A., Javadi B. Melissa officinalis L. A review of its traditional uses, phytochemistry and pharmacology. J Ethnopharmacol. 2016 Jul 21;188:204-28.

https://www.dranns.pl/

Koniczyna łąkowa – pomocna nie tylko w menopauzie

przez aleeko . 0 Komentarzy

Koniczyna łąkowa (Trifolium pratense L.) nazywana jest też koniczyną czerwoną, albo koniczem. Jest wieloletnią rośliną motylkową, należącą do rodziny bobowatych. Posiada zieloną łodygę o wysokości nawet 60 cm, rozgałęziającą się w wielu miejscach. Odchodzą od niej liście podzielone na trzy części o jajowatym kształcie o lekko ząbkowanej powierzchni oraz ciemniejszych plamkach. Korzenie koniczyny łąkowej mogą osiągać nawet 1,5 m długości. Roślina kwitnie od maja do września, jej kwiaty są kuliste – różowo-czerwone, składające się z małych rureczek, mają delikatny zapach, który wabi owady. Owoce to strąki z jednym nasionem, podczas gdy nasiona są rozsiewane przez wiatr.

            W Polsce roślina ta jest traktowana jako chwast. Porasta łąki, pastwiska i trawniki przy drogach. Ponadto uprawiana jest również na paszę dla zwierząt ze względu na wysoką zawartość białka. Na świecie występuje pospolicie na terenie Azji, Europy i Afryki Północnej. Uprawia się ją także w obu Amerykach oraz Australii.

            Surowcem zielarskim są kwiaty i ziele. Zbioru dokonuje się podczas rozkwitania. Ziele ścina się wraz z szypułkami i górnymi liśćmi, a potem suszy w przewiewnych, zacienionych miejscach. Jeśli chodzi o kwiaty, to zbieramy kulę kwiatową, bez liści i szypułek. Ususzoną koniczynę należy przechowywać w chłodnym i suchym miejscu.

Substancje czynne

Koniczyna łąkowa zawiera flawonoidy, barwniki antocyjanowe i fenolokwasy – salicylowy i kumarowy. Ponadto ma w swoim składzie też olejki eteryczne, garbniki, karoten, witaminy – C i E oraz magnez, żelazo, potas.

Łąka z koniczyną

Działanie

1. W leczeniu menopauzy

Najbardziej znane jest działanie koniczyny wspomagające leczenie menopauzy, potwierdzone licznymi badaniami naukowymi. Koniczyna łąkowa zawiera najwyższą zawartość fitoestrogenów ze wszystkich roślin z gatunku Trifolium. Swoje właściwości koniczyna łąkowa zawdzięcza ponad 30 różnym izoflawonom. Ze względu na ten fakt, w odpowiednich dawkach mogą mimo wszystko wykazywać skuteczność zastosowania. Codzienne przyjmowanie 80 mg ekstraktu z czerwonej koniczyny zredukowało ilość występujących uderzeń gorąca. Poza wspomnianą rolą izoflawony oddziałują również na enzymy zaangażowane w metabolizm steroidów. Ponadto wykazują działanie antyoksydacyjne, przeciwzapalne i antyproliferacyjne. Niewątpliwie, w wielu przypadkach można stosować preparaty na bazie koniczyny zamiast hormonalnej terapii zastępczej.

2. Wpływ na układ pokarmowy

Wyciąg z kwiatów koniczyny reguluje apetyt, przyspiesza trawienie, usprawnia pracę jelit, łagodzi zaparcia. Ponadto pozytywnie wpływa na przemianę materii. Pobudza wątrobę i pęcherzyk żółciowy.

3. Działanie na układ krwionośny

Koniczyna wzmacnia naczynia krwionośne, w dodatku działa tonizująco na mięsień sercowy. Ponadto, obniża również ciśnienie krwi i zmniejsza poziom cholesterolu.

4. Wspiera układ nerwowy

Uspokaja, działa przeciwbólowo, jak również antydepresyjnie

Te różowe kwiaty zawierają wiele cennych substancji leczniczych

5. Ma działanie przeciwświądowe, moczopędne i przeciwzapalne

Napary z tego ziela łagodzą objawy zapalenia pęcherza oraz układu moczowego. Dzięki zawartości dużej ilości flawonoidów i antocyjanów działa też antyoksydacyjnie. Ponadto zabija wirusy, grzyby oraz bakterie. Łagodzi również bóle reumatyczne.

6. Leczy choroby dróg oddechowych

Można z niej robić płukanki pomagające w nieżytach gardła, działa wykrztuśnie. Natomiast napary stosuje się przy uporczywym, suchym kaszlu, kokluszu, w bronchicie oraz innych dolegliwościach dróg oddechowych.

7. Stosuje się ją na zmiany skórne, takie jak: rany, zapalenia, łuszczyca i oparzenia

Jest bardzo dobrym lekiem na trądzik. Stosuje się ją jako suplement o działaniu estrogennym oraz stabilizującym działanie hormonów. Dodatkowo wpływa łagodząco i przeciwzapalnie na zmiany skórne. Można ją stosować także wewnętrznie w celu zmniejszenia objawów łojotoku. Z kolei kosmetolodzy polecają kąpiele z kwiatów koniczyny łąkowej, ponieważ mają właściwości odkażające, odtruwające i wzmacniające. Do tego celu garść kwiatów koniczyny zalewamy 2 l wrzątku, całość przykrywamy, odstawiamy na 30 minut, potem odcedzamy, a następnie wlewamy do wanny. Kąpiel powinna trwać 15 minut.

8. Przy leczeniu osteoporozy

Podnosi ilość estrogenów w bezpieczny sposób, ale nie zwiększa ryzyka wystąpienia nowotworów, jak przy hormonalnej terapii zastępczej.

9. Zapobiega łysieniu androgenicznemu, zmniejsza wypadanie włosów, które jest spowodowane zaburzeniami hormonalnymi

Różowe kwiaty koniczyny

Zastosowanie w kuchni

Roślina jest jadalna. W związku z tym można dodawać jej listki do sałatek, albo dusić z dodatkiem świeżych ziół, czosnku i tłuszczu, podobnie jak szpinak. Natomiast kwiaty stosuje się parząc z nich herbatę, dodając do sałatek i zup, albo jako składnik risotto. W dodatku można nimi ozdobić wypieki, albo dodawać do galaretki.

Dawkowanie, skutki uboczne i przeciwskazania

Preparaty z koniczyną dawkuje się w ilość 500 mg, 2 razy w ciągu doby. W naszych Delikatesach znajdziecie Państwo surowiec zielarski w postaci kwiatów, gotowe preparaty w kapsułkach,  tonik rewitalizujący do twarzy oraz również sok z koniczyny. Podczas gdy większość ludzi toleruje ją dobrze, jednak niektóre osoby mogą być na nią uczulone, co objawia się: wysypką, pokrzywką, bólami głowy i mięśni, nudnościami, plamieniami śródcyklowymi, rozregulowaniem cyklu miesiączkowego. Koniczyny nie można stosować w trakcie ciąży i laktacji, w przypadku uczulenia na tą roślinę, w dodatku przy niektórych nowotworach oraz słabej krzepliwości krwi.

Przepisy

Napar z kwiatów koniczyny

Najpierw zalewamy wrzątkiem łyżkę suszonych kwiatów. Napój parzy się pod przykryciem przez 15 minut i pije po szklance 3 razy dziennie. Głównym jego zastosowaniem są nieżyty górnych dróg oddechowych i zaburzenia pokarmowe.

Odwar z ziela koniczyny

Do 0,5 litra wody wrzącej wsypuje się 1,5 łyżki rozdrobnionego ziela koniczyny. Potem wodę dalej gotuje się pod przykryciem przez 15 minut, a następnie odstawia się do wystudzenia. Stosując przy leczeniu nieżytów górnych dróg oddechowych, problemach z zaparciami albo zaburzeniami pokarmowymi  odwar z ziela koniczyny pije się 3 razy dziennie po pół szklanki przed jedzeniem. Odwar można wykorzystać też do płukania jamy ustnej i gardła oraz do sporządzania okładów na swędzącą skórę, oparzenia i stłuczenia.

Nalewka z kwiatów koniczyny

Do sporządzenia nalewki będziemy potrzebować 0,5 litra czystej, 40% wódki i 100g suszonych kwiatów koniczyny łąkowej. Kwiaty zalewamy wódką i odstawiamy do ciemnego pomieszczenia na 2 tygodnie. W tym czasie codziennie wstrząsamy nalewką. Po upłynięciu dwóch tygodni zioła odcedzamy i wyciskamy. Nalewkę rozcieńczamy dwoma szklankami przegotowanej wody i przelewamy do ciemnej butelki i wstawiamy do lodówki. Przy dolegliwościach trawiennych, zapaleniu gardła bądź jamy ustnej nalewkę pije się po 2-6 ml (mała łyżeczka) trzy razy dziennie. Nalewka z koniczyny działa także tonizująco i uspokajająco.

Źródła:

Coon J. T., Pittler M. H., Ernst E., Trifolium pratense isoflavones in the treatment of menopausal hot flushes: a systematic review and meta-analysis. Phytomedicine, 2007, 14: 153–159.

Gryszczyńska A., Gryszczyńska B., Opala B., Łowicki Z., Zastosowanie roślin leczniczych w menopauzie. Cz. II. „Postępy Fitoterapii”, 3/2012, s. 173-183.

Lambert M. N. T., Thybo C. B., Lykkeboe S. i Rasmussen L. M., Combined bioavailable isoflavones and probiotics improve bone status and estrogen metabolism in postmenopausal osteopenic women: a randomized controlled trial, ”The American Journal of Clinical Nutrition”, 106 (3), s. 909–920.

Myers S. P. i Vigar V., Effects of a standardised extract of Trifolium pratense (Promensil) at a dosage of 80mg in the treatment of menopausal hot flushes: A systematic review and meta-analysis, “Phytomedicine”, 2017, 24, s. 141–147.

Ożarowski A., Jaroniewski W., Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie, Instytut Wydawniczy Związków Zawodowych, Warszawa 1987.

Wielgosz T., Wielka księga ziół polskich, Wydawnictwo Elipsa, Poznań.

http://poznajziola.pl/ziola/koniczyna-lakowa-102.html

Właściwości zdrowotne octu

przez aleeko . 0 Komentarzy

Różne rodzaje octów, m.in. ocet jabłkowy

Poznanie właściwości zdrowotnych octu było związane z historią wykorzystania wina. W języku francuskim słowo „vinaigre” oznaczające ocet składa się z dwóch członów „vin” – wino, a „aigre” – kwaśny. Z kolei w zjęzyku włoskim nazwa „aceto” przywołuje na myśl kwas octowy.

            Ocet (łac. acetum) to wodny roztwór kwasu octowego o ostrym zapachu i kwaśnym smaku. Tradycyjnie otrzymywany jest na drodze dwustopniowego procesu: fermentacji alkoholowej, a następnie octowej, czyli utleniania alkoholu przez bakterie kwasu octowego. Zawartość kwasu octowego w produkcie wynosi zwykle od 4-15%. Ma formę przezroczystej, bezbarwnej cieczy. Surowcem, z których jest produkowany może być: wino, cydr, piwo, inne produkty fermentacji alkoholowej zbóż, roztwory sacharydów: melasy, miodu, serwatki oraz owoce i ziemniaki.

            Znany jest ludzkości od około 10 tysięcy lat. Godnym uwagi jest fakt, że jego walory doceniano w starożytnych kulturach – greckiej, chińskiej, rzymskiej, egipskiej i babilońskiej. Ponadto w staropolskiej medycynie był stosowany jako idealny środek do cucenia omdlałych dam. Natomiast lekarze wykorzystywali go do leczenia odmrożeń, ciężko gojących się ran, bólu brzucha, przeziębienia, kaszlu oraz poprawy sił witalnych. Podczas gdy dzisiaj znajduje zastosowanie we wspomaganiu funkcji wątroby, poprawia trawienie i krążenie. W celach leczniczych najczęściej stosuje się ocet jabłkowy.

Skład octu jabłkowego

Zawiera on enzymy, aminokwasy, pektyny, związki polifenolowe (kwas galusowy, katechiny, epikatechiny, kwasy: chlorogenowy, kawowy i kumarowy w łącznej ilości 400 – 1000 mg/l) oraz witaminy i składniki mineralnych, takie jak: witamina B1, B2, B3, B5, B6, biotyna, kwas foliowy i witamina C, sód, fosfor, potas, wapń, żelazo i magnez. Ponadto dobry ocet jabłkowy jest mętny i powinien zawierać tzw. „matkę octu”, czyli substancję złożoną z celulozy i bakterii kwasu octowego. Łyżka octu to ok. 3 kcal.

Zastosowanie lecznicze octu jabłkowego

1. Działanie przeciwbakteryjne

Kwas octowy ma potwierdzone działanie antybakteryjne i antyseptyczne. Stosuje się go do leczenia grzybicy paznokci, wszy, brodawek i infekcji ucha. Za jego pomocą można również odkażać różnego rodzaju narzędzia i powierzchnie. Zaleca się używanie go w rozcieńczonej postaci, np. 2% roztwór kwasu octowego o pH = 2 jest skuteczny w leczeniu zapalenia ucha środkowego, jednak może podrażniać skórę. Z kolei 4% roztwór stosuje się do płukania i mycia warzyw i owoców w celu ochrony przed zakażeniem drobnoustrojami chorobotwórczymi, które mogą bytować na świeżych produktach spożywczych.

2. Pozytywne działanie na układ krążenia

Ocet obniża poziom cholesterolu i trójglicerydów. Ponadto kwas chlorogenowy zawarty w occie hamuje utlenianie cholesterolu LDL, co zmniejsza ryzyko miażdżycy. Badania na szczurach dowodzą, że wzbogacenie diety o ocet jabłkowy powoduje zmniejszenie ciśnienia skurczowego ciśnienia krwi o 20 mm Hg. Dodatkowo, u osób, które regularnie stosowały ocet jabłkowy ponadto występowało niższe ryzyko wystąpienia choroby niedokrwiennej serca.

3. Zmniejsza poziom glukozy we krwi i zwiększa wrażliwość komórek na insulinę

Kwas octowy ma działanie hipoglikemiczne, jest stosowany w diecie osób ze stanem przedcukrzycowym, cukrzycą, insulinoopornością i z zaburzeniami gospodarki węglowodanowej. Przede wszystkim jego działanie jest wielokierunkowe i dlatego można je porównać do działania leków stosowanych w problemach cukrzycowych – spowalnia wchłanianie cukru z pożywienia do krwi oraz rozkład skrobi do cukrów prostych (tak jak lek akarboza), zmniejsza glikemię poposiłkową i zwiększa wrażliwość komórek na insulinę (podobnie jak metformina), a przyjmowany przed snem obniża poziom glukozy na czczo, co sugeruje, że zwiększa wydzielanie insuliny (jak nateglinid).

            Dodanie ok. 20 g octu zmniejsza indeks glikemiczny potrawy o 20-35%, natomiast 2 łyżki octu jabłkowego wypijane przed snem obniżają poziom glukozy na czczo do 4%.

4. Wspomaga odchudzanie

Znane i potwierdzone są właściwości odchudzające octu. Ze względu na regulację poziomu glukozy we krwi i zmniejszenie wydzielania insuliny, może przyczyniać się do utraty tkanki tłuszczowej. Wzmaga też uczucie sytości. Jednak należy pamiętać o kilku zasadach. Octu jabłkowego nie powinno się wypijać bezpośrednio w większych ilościach – najlepiej 1 lub 2 łyżki stołowe rozcieńczyć w szklance wody i wypijać na czczo lub do posiłku 1-2 razy dziennie. Ocet może uszkadzać szkliwo zębów. Ponadto w nadmiernej ilości może tez podrażnić i poparzyć jamę ustną i przełyk. Ostrożnie do stosowania octu jabłkowego powinny podejść osoby przyjmujące leki obniżające poziom glukozy we krwi, ponieważ w połączeniu z lekiem może spowodować hipoglikemię.

Ocet jabłkowy możemy kupić w wygodnej formie liofilizatu.

Pozostałe zastosowania octu jabłkowego

do płukania włosów – jedna łyżka octu jabłkowego wymieszana ze szklanką wody podczas spłukiwania włosów nadaje im połysk

– ponadto picie szklanki wody z 1 łyżką octu jabłkowego łagodzi palenie w przełyku

– ocet jabłkowy stymuluje wydzielanie enzymów trawiennych i pomaga przy niestrawności

– w dodatku woda z octem jabłkowym pita na czczo zapobiega zaparciom

– rozcieńczony ocet jabłkowy może służyć jako naturalny dezodorant i tonik do twarzy

– ocet jabłkowy można dodatkowo stosować jako płukankę na ból gardła – 1/3 szklanki octu uzupełnić wodą i płukać gardło kilka razy dziennie

– ponadto pomaga przy problemach skórnych: zmianach atopowych, łuszczycy czy egzemach – należy zmieszać pół szklanki octu z pół szklanki oleju ze słodkich migdałów aż do uzyskania emulsji i nacierać zmienione chorobowo miejsca na skórze; lepiej nie smarować nim jednak miejsc, gdzie skóra jest popękana, krwawiąca, gdyż może szczypać

– również do sprzątania – usuwa nieprzyjemne zapachy i nawet trudny do usunięcia brud.

Inne rodzaje octów

Ocet spirytusowy

Ma charakterystyczny ostry zapach i kwaśny smak. Powstaje w wyniku fermentacji octowej prowadzonej przez bakterie octowe, wykorzystujące rozcieńczony roztwór alkoholu etylowego. Produkt zawiera 6-10% kwasu octowego. Nadaje się do marynaty i jako przyprawa. Nadmierne jego spożywanie może zaburzać procesy trawienne, prowadzić do odwapnienia kości i niszczyć czerwone krwinki.

Ocet winny

Jest produkowany z czerwonych lub białych win gronowych w krajach śródziemnomorskich (Francji, Włoszech) oraz Europie Środkowej. Zawiera polifenole oraz kwasy fenolowe, takie jak: galusowy, wanilinowy, kawowy, kumarowy, synapowy. Nadaje się do sałatek i mięsa. Bardzo wartościowe są octy dojrzewające w drewnianych beczkach przez dwa lata, a najdroższe są otrzymywane z dobrej jakości win: Champagne, Pinot Grigio, Sherry.

Ocet winny różany

Produkuje się go w wyniku fermentacji owoców dzikiej róży. Dodatkowo dodaje się do niego kwiaty dzikiej róży. Ma łagodny smak i kwiatowy zapach. Bywa stosowany do warzyw, ryb, owoców morza i galaretek.

Ocet balsamiczny

Termin ten odnosi się do octu balsamicznego z Modeny. Nazwa zastrzeżona jest dla octu wytwarzanego z moszczu gronowego odmiany białej Trebbiano lub czerwonej Lambrusco oraz tradycyjnego octu balsamicznego.

Tradycyjny ocet balsamiczny z Modeny

Otrzymuje się go przez gotowanie rozdrobnionego moszczu gronowego z dodatkiem niewielkiej ilości karmelu. Znajduje zastosowanie jako dodatek do lodów, owoców, sera i sałatek. Aby wyprodukować 1 litr tradycyjnego octu balsamicznego potrzeba około 145 kg winogron. Moszcz powstaje w trzech etapach: najpierw cukry są przekształcane w etanol przy pomocy drożdży, drugi etap to utlenienie uzyskanego alkoholu do kwasu octowego przez bakterie octowe, trzeci etap jest długotrwały i polega na kilkunastoletnim dojrzewaniu w beczkach z dębu, kasztanowca, wiśni, morwy lub jałowca. Gotowy produkt powstaje co najmniej po 12 latach. Tradycyjny ocet balsamiczny jest zarejestrowany jako produkt regionalny.

Ocet balsamiczny pasuje do wielu dań, np. mozzarelli i pomidorów

Ocet ryżowy

Produkowany jest ze sfermentowanego ryżu  w krajach azjatyckich – Chinach, Japonii, Korei i Wietnamie. Możemy wyróżnić trzy odmiany octu ryżowego w zależności od barwy, konsystencji, odmiany ryżu: komesu – używany głównie do sushi, kurosu – uważa się, że ma właściwości przeciwnowotworowe, obniżające ciśnienie krwi i poziom cholesterolu LDL, kazusu – uzyskuje się go przez zaszczepienie polerowanego ryżu grzybem o nazwie Monascus purpureus.

Ocet gruszkowy

Możemy kupić go pod postacią wygodnej formy liofilizatu. Jest naturalnym źródłem fosforu, magnezu, potasu i wapnia. Wspomaga trawienie, również trawienie białka i utrzymuje lekko zasadową krew i limfę. Wspomaga oczyszczanie organizmu. Ma działanie bakteriobójcze i grzybobójcze. Ponadto pomaga utrzymać prawidłowy poziom cholesterolu. Gruszka zawiera flawonoidy, które są silnymi przeciwutleniaczami o działaniu przeciwzapalnym i przeciwnowotworowym. Kwercetyna zawarta w skórce zapobiega rozwojowi raka w przewodzie pokarmowym. Gruszki są cennym źródłem wielu mikroelementów i witamin. Miąższ gruszki obfituje w witaminę K, kwas foliowy, jod, bor, potas, miedź. Zawarta w gruszkach epikatechina poprawia ukrwienie mózgu, wzmacnia pamięć i chroni przed udarem mózgu. W tym ostatnim wspiera go także obficie występujące w gruszkach glutation, przeciwutleniacz obniżający wysokie ciśnienie krwi, tym samym zmniejszający ryzyko wystąpienia udaru mózgu. Luteina i zeaksantyna, przeciwdziałają zwyrodnieniu plamki żółtej w oku. Zawiera dużo pektyn i błonnika.

Istnieje wiele odmian octu. Do mniej popularnych należą: ocet kokosowy, ocet Ume (Umeboshi lub Umesu), ocet z granatu. Wszystkie mogą nieść dla naszego zdrowia dużo korzyści. Warto nimi wzbogacić codzienne dania, np. sałatki, warzywa czy dania mięsne.

Źródła:

Budak N.H. et al., Functional properties of vinegar, Journal of Food Science, 2014, 79 (5), 757-764.

Johnston C.S. et al., Vinegar: Medicinal uses and antiglycemic effect, Medscape General Medicine, 2006, 8 (2), 61.

Gotuj w stylu eko.pl Nr 9, lato 2019.

https://ulicaekologiczna.pl/produkty/7-zastosowan-octu-jablkowego

https://authoritynutrition.com/6-proven-health-benefits-of-apple-cider-vinegar/

http://articles.mercola.com/apple-cider-vinegar-benefits-uses.aspx

http://www.webmd.com/vitamins-supplements/ingredientmono-816-APPLE+CIDER+VINEGAR.aspx

https://www.poradnikzdrowie.pl/diety-i-zywienie/co-jesz/ocet-jablkowy-wlasciwosci-lecznicze-aa-Tji8-8x4z-ipim.html

Czym zastąpić mleko?

przez aleeko . 0 Komentarzy

Pamiętamy na pewno kampanię „Pij mleko! Będziesz wielki” organizowaną przez zlecenie Międzynarodowego Stowarzyszenia Reklamy IAA w Polsce w latach 2002–2011. Punktem wyjścia tej akcji były wyniki badań Instytutu Żywności i Żywienia z 2002 roku. Według nich, w 2002 roku ryzyko wystąpienia osteoporozy zagrażało 4 milionom dorosłych Polaków, a na przestrzeni lat 90. spożycie mleka spadło aż o 20%. Z danych wynikało również, że polskie dzieci spożywały zaledwie połowę zalecanej dziennej normy wapnia niezbędnego do prawidłowej budowy kości.

Mleko krowie

Zdaniem niektórych dietetyków, powinniśmy pić dziennie dwie szklanki mleka ze względu na dużą zawartość wapnia, który chroni przed osteoporozą, łagodzi objawy alergii, pomaga w obniżeniu poziomu cholesterolu oraz białko potrzebne do tworzenia komórek i tkanek oraz ich prawidłowego rozwoju. Mleko zawiera również witaminy: A – chroniącą skórę i wzrok, D – niezbędną dla kości i zębów oraz z grupy B. Ma w składzie także kwasy tłuszczowe, m.in. z rodziny omega-3, potas (wspomagające nasz układ krążenia), fosfor (wzmacniający nerwy i mięśnie), magnez (regulujący działanie układu nerwowego), cynk (wspomagający nasz układ odpornościowy).

Mleko – nie takie zdrowe

Te wszystkie właściwości ma oczywiście tylko mleko ekologiczne – pełne, świeże i od krów żyjących na wolności i w naturalnym środowisku. Ilość antybiotyków i różnego rodzaju chemii, które zawiera serwowany krowom pokarm, ma swoje przełożenie na skład produkowanego na masową skalę mleka. Szczególnie szkodliwe jest mleko przegotowane i ogrzewane, czyli pasteryzowane oraz UHT. Ponadto istnieje coraz więcej dowodów na to, że mleko wcale nie jest tak zdrowe jak myśleliśmy (choćby opisanych w książce „Pij mleko, będziesz chory. Cała prawda o nabiale, przyswajaniu wapnia i chorobach, które może spowodować jedzenie produktów mlecznych” Alissy Hamilton, Wydawnictwo Vivante).

Wady mleka

W związku z tym, że mleko krowie jest z natury pokarmem dla cielaków i ma w składzie trzykrotnie więcej białka niż w mleku ludzkim. To naturalne, ponieważ cielę rozwija się szybciej niż człowiek i potrzebuje do tego więcej białka. Ponadto zawiera też zbyt mało dla dziecka węglowodanów, które są paliwem stymulującym rozwój i sprawne funkcjonowanie mózgu. Rola wapnia pochodzącego z mleka wydaje się wyolbrzymiona i mimo wielu zadań, jakie spełnia on w naszym organizmie, potrzeba go niewiele. Wapń znajduje się również w pokarmie pochodzenia roślinnego. Główną przyczyną niedoboru wapnia jest wysokokwasowa dieta.

Zakwaszają organizm m.in. produkty mleczne, które przyczyniają się do takich chorób jak osteoporoza i próchnica. Pogląd ten podziela m.in. Dr Peter Jentschura i wielu innych. Według Medycyny Chińskiej nadmierne spożywanie produktów mlecznych sprzyja gromadzeniu się w organizmie śluzu. Godny uwagi jest fakt, że zalegający śluz jest przyczyną wielu przewlekłych schorzeń, a jego najczęstszymi objawami są: zapalenie zatok, częste przeziębienia, astma, alergie, zaparcia, nadwaga, nalot na języku.

Problemy z trawieniem mleka

Ponadto w mleku znajdują się dwa składniki, do trawienia których potrzebne są enzymy – laktoza (która wymaga laktazy) i kazeina (trawiona przez reninę). Organizm dziecka zaprzestaje wytwarzania laktazy po odstawieniu od piersi matki. W związku z tym poziom tych enzymów zmniejsza się w wieku dwóch, do czterech lat życia. Fermentowane produkty mleczne jak jogurty, kefiry i zsiadłe mleko są zdrowsze niż samo mleko – są lżej strawne i spożywane sporadycznie przyczyniają się do prawidłowego metabolizmu w naszym organizmie. Jednymi z najczęstszych powodów, dla których ludzie rezygnują z picia mleka są alergie na białka zawarte w mleku, nietolerancje laktozy oraz weganizm.

Alergia na mleko

Jest to reakcja autoimmunologiczna organizmu pojawiająca się w chwili kontaktu z alergenem, którym może być np. kazeina, albumina, globulina. Najczęściej występuje u niemowląt i starszych dzieci z częstotliwością 3-6 dzieci na 100, które po 5 roku życia z niej wyrastają. U dorosłych występuje dość rzadko. Oznakami alergii są:

– wymioty zaraz po zjedzeniu mleka

– pokrzywka

– świszczący oddech lub kaszel

– katar

– luźne stolce (czasem z krwią)

– biegunka

– skurcze żołądka

– nadmierne łzawienie oczu

– swędząca wysypka skórna wokół ust

– kolka u niemowlaków.

Nietolerancja laktozy

To inne schorzenie niż alergia. Dlatego nie ma w nim udziału układu odpornościowego. Organizm nie trawi cukru zawartego w mleku, czyli laktozy, ponieważ brakuje w nim specjalnego enzymu – laktazy, trawiącego laktozę. Ponadto u ludzi wytwarzanie laktazy zmniejsza się, kiedy niemowlę przestaje pić mleko matki. Ten rodzaj nietolerancji ma aż 75% populacji i dotyczy najczęściej nieprzetworzonego mleka. Podczas gdy produkty sfermentowane takie jak: kefir, maślanka, jogurt, masło są zazwyczaj dobrze tolerowane i nie powodują nieprzyjemnych objawów. Nietolerancja laktozy objawia się:

– wzdęciami

– bólem brzucha

– nudnościami

– biegunką

– gazami

– kolkami

– uczuciem „przelewania się” w jelitach.

Istnieje wiele metod diagnozowania nietolerancji laktozy: oddechowy test wodorowy, badanie pH stolca oraz doustne obciążenie laktozą.

Zamienniki mleka

Mleko kokosowe

Gdy rezygnujemy z mleka krowiego, a możemy jeść przetwory mleczne, spożywajmy więcej kefirów, maślanki, jedzmy sery. Ponadto na rynku są już produkty bez laktozy, będące zamiennikami tradycyjnych produktów mlecznych, np. śmietanka z migdałów bez laktozy, albo śmietanka kokosowa, śmietanka bez laktozy, czekolada biała bez laktozy i wiele innych. Z związku z tym możemy ich używać tak samo jak ich mlecznych odpowiedników, np. do zabielania zup, sosów. Mamy produkty bez laktozy przypominające sery żółte, serki do smarowania. Dodatkowo tofu jest bogatym źródłem wapnia i białka, bez laktozy, zawiera również witaminy z grupy B. Jednak długotrwałe spożywanie może prowadzić do problemów z tarczycą. W związku z tym, że produkty sojowe zawierają tioglikozydy, mogą upośledzać pracę tego gruczołu. Niektóre osoby są też uczulone na soję.

            Można również bez problemu dziś kupić mleko bez laktozy. Zdrowsze od mleka krowiego jest mleko kozie, którego zaletą jest lekkostrawność. Ponadto mogą je pić osoby uczulone na krowie mleko, ponieważ białko w nim zawarte nie ma w sobie frakcji globulin odpowiedzialnych za reakcje uczuleniowe. Kuleczki tłuszczu są w nim mniejsze niż w krowim, co przyspiesza działanie enzymów i trawienie. W dodatku zawiera sporą ilość wapnia.

            W asortymencie Delikatesów Ekologicznych „Aleeko” znajdziecie Państwo szeroki wybór napojów roślinnych, zwanych potocznie „mlekiem”.

Mleko sojowe

Jest najpopularniejszym zamiennikiem mleka, produkowanym z ziaren soi. Są dostępne napoje naturalne, bez cukru, słodzone i smakowe (np. czekoladowe, waniliowe). Są wzbogacone dodatkowo wapniem, witaminą D, A i ryboflawiną. Napój ten zawiera 8-10 g białka na porcję. W dodatku zawartość składników odżywczych jest podobna jak w mleku krowim. Jego spożywanie pozytywnie wpływa na kobiety w okresie menopauzy, ze względu na fitoestrogeny, które pomagają złagodzić jej objawy, np. uderzenia gorąca. Dzienne spożycie soi nie powinno jednak przekraczać 50 g.

Napój migdałowy dobrze sprawdzi się jako składnik owsianki

Mleko migdałowe

Zawiera mniej białka niż mleko sojowe, ale jest smaczniejsze. Nadaje się do przygotowania koktajli, ma w składzie dużo witaminy E. W jednej szklance znajdziemy zawartość aż 50% zapotrzebowania na ten antyoksydant. Trzeba uważnie czytać składy, ponieważ dodawane są słodziki i emulgatory dodawane w celu poprawienia konsystencji. Powstaje przez zmieszanie zmiażdżonych migdałów z wodą. Jest naturalnie słodkie.

Mleko ryżowe

Powstaje przez zmieszanie ugotowanego ryżu z wodą i dodanie enzymów zamieniających skrobię w cukry. Ten produkt jest odpowiedni dla osób uczulonych na mleko, orzechy i soję, ponieważ ryż jest hypoalergiczny. Często napój ten jest wzbogacany wapniem oraz witaminą D. Jest bardziej kaloryczne niż inne napoje.

Mleko kokosowe

Napój ten powstaje przez oddzielenie miąższu kokosa i połączenie go z wodą. W składzie zazwyczaj jest też skrobia, lecytyna i aromat kokosowy. Zawiera małe ilości białka, ale jest bogate w cenne minerały: mangan, selen, miedź, cynk oraz żelazo.

Mleko owsiane

Produkowane jest z kaszy owsianej i zawiera połowę zawartości białka znajdującego się w mleku krowim. Jest bogate w naturalny błonnik i żelazo, zawiera małe ilości tłuszczów i cukrów. Dostarcza organizmowi wiele cennych witamin (z grupy B, witaminę E i A) oraz minerałów, takich jak mangan, potas, fosfor.

Mleko z orzechów laskowych

Nie jest tak popularne jak sojowe czy kokosowe, ale jest niskokaloryczne, nie zawiera cholesterolu i nasyconych kwasów tłuszczowych, jest dobrym źródłem witamin B1, B2 oraz B6, E. Orzechy laskowe zapobiegają anemii, rakowi i chorobom serca. Jest źródłem kwasu foliowego wspomagającego produkcję czerwonych krwinek i transport tlenu w organizmie, zawiera kwas ALA.

Mleko gryczane

Jest produkowane z ziarna gryki i soi. Nie zawiera laktozy, cukru, glutenu, kazeiny.  Ma kremową konsystencję i charakterystyczny smak gryki. Produkt jest źródłem białka roślinnego, ma także niską zawartość tłuszczów nasyconych.

Mleko orkiszowe

Napój produkowany z pełnoziarnistego orkiszu. Jest w 100% roślinny, bez dodatków sztucznych substancji aromatycznych, nie zawiera cholesterolu ani laktozy.

Mleko jaglane

Napój nie zawierający laktozy, ani kazeiny. Spokojnie mogą go spożywać alergicy, osoby z nietolerancją na te składniki czy weganie. Zawiera naturalnie występujące cukry.

Poniżej przedstawiamy tabelę, która ułatwi Państwu zastąpienie produktów mlecznych:

Produkt Zamiennik
Mleko Napoje roślinne: ryżowe, migdałowe, sojowe, kokosowe i inne. Wybierając napój roślinny, należy uważnie czytać skład i kupować te bez cukru oraz chemicznych dodatków, np. smakowych, stabilizatorów. Dobrze jest sięgnąć po napoje wzbogacane wapniem, najlepiej z alg. Mleko roślinne można również wykonać samodzielnie w domu.
Jogurt i kefir Gotowe jogurty na bazie mleka kokosowego lub sojowego. Jogurt i kefir można również wykonać samodzielnie, dodając do napoju roślinnego odpowiedni rodzaj bakterii fermentujących https://www.aleeko.pl/znajdz?query=bakterie.
Śmietana Śmietana roślinna; dobrym zamiennikiem jest gęste mleko kokosowe z kartonu lub puszki.
Ser żółty Sery wegańskie; zamiennikiem sera np. w zapiekance i na pizzy może być bezmleczny, bezglutenowy beszamel.
Masło Oleje roślinne dobrej jakości, np. kokosowy, oliwa z oliwek, masło klarowane, awokado. Masło to ze względu na znikomą ilość białek mleka krowiego może być spożywane podczas stosowania diety eliminacyjnej.

Źródła:

Przyjemska B. 2015. „Z daleka od mleka. Cała prawda o szkodliwości mleka zwierzęcego i jego przetworów”, Vital. Białystok.

Rujner J., Cichańska B. 2002. „Dieta bezglutenowa i bezmleczna”, PZWL, Warszawa.

Nadolna I., Kunachowicz H., Przygoda B., Iwanow K. 2001. Mleko a zdrowie. IŻŻ, Warszawa.

https://dziecisawazne.pl/10-powodow-dlaczego-nie-warto-pic-mleka

https://www.dietaeliminacyjna.pl/zamienniki-mleka-czym-zastapic-nabial/

http://www.alergiapokarmowa.pl/dieta-eliminacyjna-bez-mleka-czym-zastapic-nabial/

https://www.dietaeliminacyjna.pl/nietolerancja-laktozy-objawy-nietolerancji-laktozy-dieta-leczenie/

https://bodbam.pl/sluz-nierozpoznana-przyczyna-przewleklych-schorzen/

Dlaczego nie powinniśmy pić wody z plastikowych butelek?

przez aleeko . 0 Komentarzy

W trakcie panujących upałów coraz więcej się mówi o konieczności picia dużych ilości wody. Chociaż, korzyści z jej picia są niezaprzeczalne, jednak powinniśmy zwrócić uwagę w jakiej formie ją spożywamy. Picie wody z plastikowych butelek może powodować negatywne skutki dla naszego zdrowia.

            Apel przygotowany przez międzynarodowy zespół naukowców, opublikowany na łamach czasopisma „Journal of Epidemiology and Community Health” nie pozostawia wątpliwości, że ponad 4 tysięcy chemicznych związków zawartych w plastikowych opakowaniach ma wpływ na rozwój embrionalny człowieka. Ponadto, autorzy uważają, że istnieją przesłanki, że niektóre z nich mogą bardzo negatywne wpływać na nasze zdrowie – mogą przyczyniać się do otyłości, cukrzycy, zaburzeń neurologicznych, a nawet powstawania nowotworów. Dlatego naukowcy zaapelowali o szersze badania w tym zakresie.

Międzynarodowe badania

            Największe na świecie międzynarodowe badania przeprowadzone zostały przez naukowców z Nowego Jorku w 9 krajach świata (w Stanach Zjednoczonych, Chinach, Indiach, Brazylii, Meksyku, Indonezji, Kenii, Tajlandii i Kenii). Badania zostały podjęte przez naukowców z Fredonia State University of New York na zlecenie dziennikarzy zrzeszonych w ramach projektu OrbMedia. Wyniki można przeczytać i obejrzeć w całości pod linkiem. Dowiodły one, że pozostałości tworzyw sztucznych mogą przedostawać się do wody w butelkach PET. Godnym uwagi jest fakt, że naukowcy przebadali 259 butelek wody 11 popularnych marek (m.in. Evian/Danone, Nestlé Pure Life/Nestlé, San Pellegrino/Nestlé, Dasani/Coca-cola, Aquafina/PepsoCo, Aqua/Danone czy Gerolsteiner/Gerolsteiner Brunnen).

Wyniki badań

Okazuje się, że drobiny tworzyw sztucznych, z których są wykonane plastikowe butelki, mogą przenikać do wody, którą pijemy i jest ich aż dwa razy więcej niż w zwykłej kranówce. Ponadto mikrocząsteczki plastiku są obecne w 90 proc. butelkowanej wody. W dodatku, w każdym litrze butelkowanej wody było średnio 325 mikrocząsteczek plastiku. Najgorzej wypadła woda Nestlé Pure Life – zidentyfikowano w niej ich aż 10 tysięcy na litr wody cząsteczek mikoplastiku. Do identyfikacji pozostałości tworzyw sztucznych wykorzystano barwnik Nile Red, który wiąże się z mikrocząsteczkami plastiku powodując, że świecą one na fluorescencyjny kolor. W związku z tym, jakie pozostałości tworzyw sztucznych zidentyfikowano w plastikowych butelkach? Były to: pozostałości polipropylenu, z którego są produkowane zakrętki (54% badanych wód), cząsteczki nylonu, polistyrenu, polietylenu, poli (tereftalan etylenu) PET oraz innych polimerów.

Wody w plastikowych butelkach mogą zagrażać naszemu zdrowiu

Prof. Sherri Mason kierująca badaniami wyjaśniła, że pozostałości plastiku były wszechobecne w butelkowanej wodzie. Uzasadniła, że nie chodzi o wytykanie palcami producentów, a podkreślenie, że plastik jest z pewnością wszechobecnym materiałem w naszym społeczeństwie i przenika do produktów spożywczych i wody, którą konsumujemy. Ze względu na szokujące wyniki badań, skontaktowano się z firmami stojącymi za markami badanych wód. Kilku respondentów zakwestionowało wyniki i wskazało na duże rozbieżności w porównaniu z ich wewnętrznymi badaniami, a także powoływano się na wysoką jakość produktów i brak norm do spełnienia, w związku z zawartością mikroplastików w wodzie butelkowanej.

Stanowisko WHO i zagrożenia

            Natomiast Światowa Organizacja Zdrowia zajęła stanowisko w tej sprawie. Rzecznik WHO powiedział, że choć nie ma jeszcze wystarczających dowodów wpływu na zdrowie mikrocząsteczek, to jest to tak ważny problem, że podjęto dalsze kontrole i badania w celu oceny ryzyka dla ludzi oraz zaplanowano program prowadzący do ograniczenia tych drobin plastiku m.in. w butelkowanej wodzie.

            Jeśli pijemy wodę w butelkach plastikowych, możemy spożywać średnio 90 000 mikrocząteczek plastiku rocznie. Raport opublikowany przez World Wildlife Fund podaje, że jemy około 5 g plastiku na tydzień – to tyle ile waży nasza karta kredytowa. Ponadto, drobinki plastiku wdychamy również z kurzem. W dodatku, są dodawane do kosmetyków, najczęściej peelingów i ścierających past do zębów. W związku z tym, wraz ze ściekami dostają się do rzek, mórz i oceanów, a tam są zjadane przez ryby i inne zwierzęta.  Reasumując, jemy plastik wraz z mięsem ryb czy owoców morza.

Co nam jeszcze grozi jeśli pijemy wodę z plastikowych butelek?

1. Inne szkodliwe związki chemiczne

Jeśli zostawiasz butelkę z wodą w rozgrzanym samochodzie lub na słońcu, promieniowanie UV może spowodować zniszczenie wewnętrznych warstw plastiku. W związku z tym, uwalniają się wtedy takie związki jak bisfenol A i S, co ma negatywny wpływ na funkcjonowanie układu hormonalnego. Ponadto mają one związek z rozwijaniem się chorób przewlekłych, takich jak cukrzyca, astma i nowotwory. Szerzej pisaliśmy o tym na naszym blogu.

2. Związki chemiczne nagromadzone w butelce zwiększają ryzyko chorób serca i układu krążenia

Godne uwagi jest, że u osób, które mają w swoich organizmach podwyższony poziom bisfenolu A, zwiększa się ryzyko występowania chorób serca. Ma to z związek z podwyższaniem przez ten związek ciśnienia krwi. Dowodzi tego faktu jedno z badań, które wykazało, że osoby, które wypiły napój z puszek zawierających tę substancję, od razu wzrosło ciśnienie krwi. Ponadto, bisfenol A może powodować zakrzepy krwi, a te z kolei zawał serca i udar.

3. Trudności z zajściem ciążę

Okazuje się, że kobiety i mężczyźni korzystający z zabiegów in vitro, mający duże stężenie bisfenolu A w krwi i moczu, mają w związku z tym mniejsze szanse na zapłodnienie. W badaniach stwierdzono, że bisfenol A naśladuje estrogen, który koliduje z różnymi etapami ciąży, między innymi już na samym etapie zapłodnienia. Dlatego tacy potencjalni rodzice mają mniejsze szanse na sukces.

4. Szkodliwe bakterie przy ponownym napełnianiu

Ze względu na to, że plastikowe butelki szybko się zużywają, przez mikrouszkodzenia łatwiej mogą się do nich dostawać bakterie. Chociaż większość bakterii jest nieszkodliwa, według Charles’a Gerba z Uniwersytetu w Arizonie, plastikowe butelki mogą przechowywać wirusa noro, wywołującego grypę. Ponadto badania przeprowadzone przez grupę naukowców Treadmill Reviews dowiodły, że plastikowe butelki wielokrotnego użycia, które przez tydzień służyły sportowcom były źródłem bakterii. Okazało się, że liczba zawartych w nich bakterii osiągnęła średnio około 900 000 jednostek na centymetr kwadratowy. Co więcej, ponad 60% z odkrytych szczepów, były bakteriami chorobotwórczymi.

5. Są szkodliwe dla środowiska

Chociaż większość butelek nadaje się do recyklingu, zużywamy ich ogromną ilość. W związku z tym, większość ląduje w koszu lub może dostawać się do środowiska, będąc zagrożeniem dla przyrody. Dlatego Unia Europejska wobec rosnącego zagrożenia środowiska naturalnego planuje do 2021 roku wprowadzić uchwałę zakazującą stosowania jednorazowych opakowań plastikowych, a zamiast tego zastępowania ich opakowaniami biodegradowalnymi.

Ponadto butelkowanie wody przyczynia się do tzw. odcisku węglowego. Jest to całkowita suma emisji dwutlenku węgla, który został wyemitowany do atmosfery. Do butelkowania wody potrzebna jest energia, aby napełnić butelki wodą w fabryce, przetransportować je ciężarówkami, pociągami, albo statkami do użytkownika, schłodzić w sklepach spożywczych lub lodówkach domowych, a puste butelki wyrzucić lub oddać do recyklingu. To niepotrzebny koszt energetyczny. Butelkowanie wody powoduje wyprodukowanie ponad 2,5 mln ton CO2. Do wyprodukowania litra wody butelkowanej potrzeba aż 3 litrów wody.

6. Często producenci oszukują nas i pijemy butelkowaną wodę z kranu

Badania przeprowadzone na Uniwersytecie w Glasgow pokazują, że nawet 40% wód butelkowanych pochodzi w rzeczywistości z kranu. Są one sztucznie uzupełniane minerałami. Okazuje się, że woda z wodociągów miejskich nadaje się do picia. Skład i zawartość minerałów: magnezu, potasu, wapnia, sodu jest zbliżony do wody sprzedawanej w sklepach.

7. Koszty

Warto wiedzieć, że jedynie 3,5% ceny wody stanowi koszt produkcji (7 groszy z ceny 2 zł). Reszta to transport, reklama i marketing (1,97 zł z 2 zł). W konsekwencji woda w plastikowych butelkach jest droga.

Statystyki i fakty

Co minutę sprzedaje się 1 000 000 plastikowych butelek na świecie. To 20 000 butelek co sekundę.

Mniej niż 50% plastikowych butelek jest poddawana recyklingowi.

Tylko 7% plastikowych butelek jest przetwarzane na nowe butelki.

W 2016 r. sprzedano 480 bilionów plastikowych butelek, z czego 110 bilionów sprzedał koncern Coca Cola.

5 000 000 – tyle butelek i puszek produkuje się codziennie w Stanach Zjednoczonych.

1 500 000 – tyle ton rocznie dostarczają na świecie odpady z plastikowych butelek. Dla porównania stalowa wieża Eiffla waży 200 razy mniej!

1500 – tyle butelek plastikowych rocznie zużywa czteroosobowa rodzina.

23 – jedynie tyle procent odpadów z plastikowych butelek zostaje ponownie przetworzonych.

450 – tyle lat trwa rozkład plastikowej butelki PET.

24 – tyle procent rynku wody butelkowanej w Stanach Zjednoczonych mają dwaj najwięksi jej producenci (Pepsi z wodą Aquafina oraz Coca-Cola z wodą Dasani). Obaj producenci filtrują i butelkują wodę miejską.

            Opakowania plastikowe to nie tylko butelki. W foliach do pakowania posiłków obecne są również ftalany, które mogą zakłócać gospodarkę hormonalną organizmu wpływając na wydzielanie testosteronu odpowiedzialnego za kształtowanie cech męskich, mogą wpływać także na płodność – szczególnie u chłopców, zakłócać rozwój narządów rozrodczych, powodować przedwczesny poród i wady wrodzone płodu. Do naszego jedzenia wraz z plastikiem może się dostawać rakotwórczy formaldehyd. Częsta ekspozycja na ten związek zwiększa ryzyko jamy nosowo-gardłowej, ostrej białaczki szpikowej i innych rodzajów nowotworów.  

Co możemy zrobić?

1. Pić wodę z kranu – istnieje jednak niebezpieczeństwo, że w przypadku spożywania wody kranowej, pozostaną tam śladowe ilości chloru, który chroni ją przed rozwojem bakterii. Polskie wodociągi oferują zakup testu online, który wykrywa, jakie związki znajdują się w kranówce.

2. Picie wody filtrowanej – możemy stosować specjalne filtry na kran lub dzbanek z wymiennymi wkładami.

3. Gdy wychodzimy używajmy szklanych lub stalowych butelek. Możecie Państwo zakupić takie w naszym sklepie. W dodatku niektóre butelki ze stali są termiczne, co pozwala na utrzymanie dłużej chłodnej wody w naczyniu.

4. Pijmy wodę z jonizatora – więcej o tym urządzeniu pisaliśmy na naszym blogu.

5. Kupujmy wodę w szklanych butelkach.

6. Pijmy wodę z odpowiednich naczyń w domu – najlepiej sprawdzą się szklanki lub kubki z porcelany.

Źródła:

https://zdrowie.radiozet.pl/Medycyna/Wiadomosci/Plastik-w-wodzie-Naukowcy-twierdza-ze-ma-go-90-proc.-butelek-wody

https://ekologia.pl/

www.bbc.co.uk/news/health-26254989 „Scientist query health risk of food package chemicals” Pippa Stephens

www.theguardian.com/lifeandstyle/2014/feb/19/chemicals-food-packing-scientist?INTCMP=ILCNETTXT3487 “Concerns over chemicals in food packaging misplaced, say scientist” Sarah Boseley

https://ecowater.pl/blog/niepokojace-zjawisko-czy-pijac-wode-z-butelki-pijesz-tez-plastik/

https://dziecisawazne.pl/woda-mineralna-naprawde-najzdrowsza/

Jak latem uzupełniać elektrolity w organizmie?

przez aleeko . 0 Komentarzy

Elektrolity to jony soli rozpuszczalne w wodzie i przewodzące w organizmie prąd elektryczny, niezbędny do regulowania czynności życiowych. Znajdują się one w płynach naszego ciała – w krwi, w osoczu i płynach tkankowych. Są to jony soli sodu, potasu, wapnia i magnezu.

Arbuz jest dobrym źródłem wody i elektrolitów

            Latem, podczas upałów pocimy się obficie i oprócz wody, wypacamy również elektrolity, które pełnią w organizmie bardzo ważną funkcję – odpowiadają za równowagę kwasowo-zasadową, a także dystrybucję i wchłanianie wody. Co więcej, elektrolity przewodzą impulsy elektryczne pomiędzy komórkami. Dzięki nim działają także nasze połączenia nerwowe, a serce i mięśnie mogą pracować. Ponadto wpływają na dotlenienie i odżywienie każdej komórki organizmu i utrzymanie prawidłowego pH, usprawniają przepływ krwi. W dodatku, możemy je tracić także podczas intensywnych treningów, chorób wirusowych, biegunek.

Objawy niedoboru elektrolitów

Są to:

– ogólne osłabienie, zmęczenie i senność,

– zaburzenia rytmu serca,

– drżenie i skurcze mięśni,

– obrzęk nóg,

– zawroty i ból głowy,

– spowolniony lub przyspieszony oddech,

– nadciśnienie, wzrost ciśnienia tętniczego krwi,

– brak apetytu,

– nudności, mdłości,

– omdlenia,

– zaparcia.

Jak zapobiec utracie elektrolitów?


Woda kokosowa to naturalny napój izotoniczny

– pij dużo wody wysoko zmineralizowanej,

– jedz produkty bogate w sód, potas, takie jak np. pomidory, banany, morele suszone oraz magnez np. kakao, migdały, orzechy włoskie, pestki dyni,

– pij naturalne napoje izotoniczne, np. wodę kokosową oraz napoje bogate w potas, np. sok pomidorowy,

– podczas upałów ogranicz wysiłek fizyczny i treningi,

– stosuj minerały w formie naturalnych suplementów,

– wysypiaj się – śpij 8 godzin,

– podczas infekcji przebiegającej z gorączką i biegunką, przyjmuj duże ilości płynów (co najmniej 3 litry wody dziennie),

– nie zmieniaj drastycznie swojej diety.

Prawidłowe wartości elektrolitów w organizmie:

  • sód: 3250 mg/L; 142 mmol/L,
  • potas: 156 mg/L; 4 mmol/L,
  • magnez: 24 mg/L; 1 mmol/L,
  • wapń: 100 mg/L; 2,5 mmol/L.

W jakich produktach znajdziemy elektrolity?

Potas

Dzienne zapotrzebowanie dorosłej osoby to 2000-3000 mg. Dobrym źródłem tego pierwiastka są buraki, w których możemy go znaleźć od 100 g to 325 mg, natomiast w botwince – 548 mg potasu w 100 g. Z kolei pieczone bataty w 100 g zawierają 542 mg potasu, natomiast jeden średniej wielkości pieczony ziemniak aż 941 mg. Szklanka soku pomidorowego ma w sobie 728 mg potasu, podobnie jak arbuz – w dwóch plastrach znajdziemy 641 mg potasu. Z owoców najwięcej go zawierają suszone morele (aż 1666 mg), na drugim miejscu są figi, 938 mg i awokado 600 mg, następnie banany mają go 358 mg. W 100 g szpinaku znajduje się natomiast 580 mg potasu. Fasola (filiżanka) zawiera 739 mg potasu, podobnie jak soja, której szklanka dostarcza aż 676 mg potasu. Podczas gdy w łososiu atlantyckim mieści się 390 mg potasu, jogurt z kolei zawiera go mniej, bo 141. Możemy też spożywać suplementy z potasem.

Magnez

Zapotrzebowanie na magnez u kobiet wynosi 310-320 mg, a u mężczyzn – 400-420 mg. Produkty szczególnie bogate w magnez to pestki dyni (zawierają aż 540 mg magnezu w 100 g produktu) oraz kakao (100 g naturalnego kakao zawiera 420 mg magnezu). Otręby pszenne zawierają 490 mg magnezu. Ponadto orzechy są dobrym źródłem tego pierwiastka – migdały zawierają go 296 mg w 100 g produktu. Z kolei orzechy laskowe zawierają 140 mg magnezu w 100 g. Podobnie jak kasza gryczana ma w składzie 218 mg magnezu w 100 g, natomiast płatki owsiane – 129 mg magnezu w 100 gramach. Groch również stanowi źródło tego pierwiastka – w 100 gramach znajdziemy 124 mg magnezu. Magnez znajdziemy także w kiełkach, np. słonecznika. Pisaliśmy o tym na naszym blogu. Suplementy z magnezem są powszechnie dostępne. Warto pamiętać, aby były naturalne i zawierały dobrze wchłanialną formę magnezu, czyli cytrynian magnezu.

Wapń

Dla dorosłych zalecaną ilością wapnia na dobę jest 1000 mg, natomiast zwiększone zapotrzebowanie występuje w okresie intensywnego wzrastania u dzieci i młodzieży (800 – 1200 mg wapnia/doba), ciąży i karmienia piersią (1500 mg), około- i pomenopauzalnym u kobiet (1500 mg) oraz w podeszłym wieku (1500 mg). Najbogatszym źródłem wapnia są mleko i produkty mleczne –  jogurty, ser półtłusty. Ponadto wapń znajdziemy też w rybach w konserwach zjadanymi z ośćmi, roślinach strączkowych, zielonych warzywach – pokrzywie, brokułach, natce pietruszki, szpinaku, kapuście, marchwi, kukurydzy i orzechach. Prócz tego, wapń możemy także suplementować, najlepiej w towarzystwie magnezu.

Sód

Dzienne zapotrzebowanie na sód dla dorosłego człowieka wynosi 1500 mg. Znajdziemy go nie tylko w soli, czy napojach izotonicznych, ale również w kiszonych ogórkach, rybach morskich, oliwkach czy żółtym serze. Ponadto możemy spożywać ten pierwiastek w postaci sody lub suplementów.

Źródła

Allison S.: Fluid, electrolytes and nutrition. Clin. Med.; 2004. 4, 6, 573-578.

Dzieniszewski J.: Biegunki. W: Dietetyka. Żywność, żywienie w prewencji i leczeniu. Red. nauk. M. Jarosz. Instytut Żywności i Żywienia. Warszawa; 2016, 2017. 252-265,

Kokot F., Franek E.: Zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej i kwasowo-zasadowej. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL; 2013.

Kunachowicz H., Przygoda B., Nadolna I., Iwanow K.: Tabele składu i wartości odżywczej żywności. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL; 2017.

WHO Model Formulary 2008. Red. M.C. Stuart, M. Kouimtzi, S.R. Hill. World Health Organization; 2009.

Berberyna – nie tylko dla cukrzyków

przez aleeko . 0 Komentarzy

Berberyna to naturalny, izochinolinowy alkaloid pochodzenia roślinnego, występujący m.in. w berberysie zwyczajnym (Berberis vulgaris), gorzkniku kanadyjskim (Hydrastis candensis), cynowodzie chińskim (Coptis chinensis), rutawce żółtej (Thalictrum flavum), czy mahoni pospolitej (Mahonia aquifolium). Zawartość tego związku w berberysie wynosi ok. 1,24 %.

Berberys zwyczajny – opis rośliny i właściwości

            Berberys zwyczajny jest krzewem należącym do rodziny berberysowatych, o wysokości do 3 m, z kanciastymi gałązkami i trójdzielnymi cierniami o kwiatach barwy żółtej. Liście u tego krzewu są kształtu odwrotnie jajowatego do podłużno-eliptycznych.

Kwiaty berberysu

Natomiast owoce są jajowate, są lśniąco czerwoną jagodą, kwaskowatą w smaku i dość twardą. Krzew ten kwitnie w maju i czerwcu.

Owoce berberysu

         Roślina ta zawiera kwasy owocowe – jabłkowy i cytrynowy, ponadto duże ilości witaminy C i E, a także rutynę, flawonoidy, garbniki, pektyny i alkaloidy. W 100 g owoców berberysu znajdziemy aż 80 mg witaminy C. Surowcem zielarskim z tej rośliny jest korzeń, liść, owoc, kora.

            Godny uwagi jest fakt, że do celów leczniczych krzew był stosowany już przez mieszkańców starożytnego Babilonu i Indii. Jeszcze bardziej działanie tego krzewu doceniała także Hildegarda z Bingen. Natomiast w XVII w. zaczął być powszechnie stosowany w Anglii jako środek przeciw schorzeniom wątroby.

           Podczas gdy napary i odwary z liści pobudzają wydzielanie soków trawiennych i są skuteczne w chorobach dróg żółciowych i wątroby, kora i korzenie mają właściwości antybiotyczne, ze względu na fakt, że zawierają alkaloidy izochinolinowe, głównie berberynę, berbaminę, palmatynę i magnoflorynę.

         Ponadto stosowanie berberysu zalecano w przypadku braku apetytu, w kamicy żółciowej, w przewlekłym zapaleniu wątroby, nieżycie pęcherzyka żółciowego, a także jako środek rozkurczowy również w kamicy nerkowej i w wielu innych przypadłościach.

Berberyna wykazuje działanie przeciwbakteryjne, przeciwpierwotniakowe, przeciwbiegunkowe, przeciwrakowe, przeciwcukrzycowe, obniżające ciśnienie, antydepresyjne i przeciwzapalne, a ponadto obniża poziom cholesterolu.

            Ze względu na fakt, że owoce zawierają dużo witamin, są dietetyczne i działają przeciwgorączkowo, warto je stosować. Skuteczność działania ekstraktu z owoców berberysa potwierdzona została w leczeniu trądziku młodzieńczego.

Zastosowanie berberyny w leczeniu cukrzycy

            Cukrzyca typu 2 to niewątpliwie jedna z chorób cywilizacyjnych, występująca powszechnie w XXI wieku. Jej objawem jest podwyższenie stężenia glukozy (hiperglikemia) we krwi, ściśle związane z występowaniem insulinooporności.

Insulina jest hormonem odpowiedzialnym za utrzymanie właściwego stężenia glukozy we krwi, wytwarzanym przez komórki ß trzustki. Jeżeli tkanki i narządy stają się mało wrażliwe na działanie insuliny, w konsekwencji nie pobierają one właściwej ilości glukozy. Z kolei trzustka, aby utrzymać prawidłowe stężenie cukru, produkuje coraz więcej insuliny. Po kilku latach ogólnie rzecz biorąc, w konsekwencji jej komórki ulegają wyczerpaniu. Ponadto zbyt wysokie stężenie glukozy prowadzi do uszkodzenia naczyń krwionośnych i wielu zaburzeń metabolicznych. Aczkolwiek insulinooporność można zniwelować zmieniając nawyki żywieniowe, zwiększając aktywność fizyczną, stosując odpowiednią suplementację.

Działanie berberyny polega przede wszystkim na stymulacji produkcji insuliny przez organizm. Dodatkowo obniża także stężenie glukozy we krwi na czczo oraz glikemii poposiłkowej stabilizując poziom cukru. Ponadto wykazuje działanie regenerujące komórki trzustkowe i redukuje uszkodzenia komórek działając ochronnie. Wspomaga dodatkowo proces glikolizy, czyli rozkładu cukru w komórkach. Co więcej, wpływa korzystnie na mikroflorę jelitową i wspiera namnażanie się pozytywnych bakterii w przewodzie pokarmowym.

Zastosowanie berberyny w leczeniu insulinooporności

Insulina jest hormonem odpowiedzialnym za utrzymanie właściwego stężenia glukozy we krwi, wytwarzanym przez komórki ß trzustki. Jeżeli tkanki i narządy stają się mało wrażliwe na działanie insuliny, nie pobierają one właściwej ilości glukozy. Trzustka, aby utrzymać prawidłowe stężenie cukru, produkuje coraz więcej insuliny. Po kilku latach jej komórki ulegają wyczerpaniu. Zbyt wysokie stężenie glukozy prowadzi do uszkodzenia naczyń krwionośnych i wielu zaburzeń metabolicznych. Insulinooporność można zniwelować zmieniając nawyki żywieniowe, zwiększając aktywność fizyczną, stosując odpowiednią suplementację. Działanie berberyny polega na stymulacji produkcji insuliny przez organizm. Obniża także stężenie glukozy we krwi na czczo oraz glikemii poposiłkowej stabilizując poziom cukru. Wykazuje działanie regenerujące komórki trzustkowe i redukuje uszkodzenia komórek działając ochronnie. Wspomaga proces glikolizy, czyli rozkładu cukru w komórkach. Wpływa korzystnie na mikroflorę jelitową i wspiera namnażanie się pozytywnych bakterii w przewodzie pokarmowym.

            Berberyna zapobiega gwałtownym skokom poziomu glukozy we krwi, ponieważ spowalnia proces rozkładu węglowodanów do cukrów prostych. Skuteczność działania tego naturalnego suplementu jest porównywalna do leku – metforminy, który redukuje poziom glukozy u cukrzyków. Substancja ta stanowi naturalną alternatywę dla leków przeciwcukrzycowych.

Inne właściwości prozdrowotne berberyny

            Podobnie berberyna działa pozytywnie na układ sercowo-naczyniowy – reguluje ciśnienie krwi, rozszerza naczynia krwionośne i stabilizuje pracę serca. Ponadto redukuje poziom cholesterolu całkowitego, cholesterolu LDL i trójglicerydów, natomiast podnosi stężenie cholesterolu HDL, który oczyszcza naczynia krwionośne ze złogów tłuszczu i transportuje do wątroby. Dlatego skuteczność berberyny jest porównywana nawet do działania statyn.

            Równocześnie, korzystnie wpływa na procesy metabolizmu – aktywuje enzym AMPK, który pełni ważną rolę w regulowaniu procesów metabolicznych i lipidów. Dodatkowo przyspiesza procesy spalania nadmiaru tkanki tłuszczowej, pobudza aktywność adioponektyn (hormonów regulujących gospodarkę lipidową). Ponadto berberyna przyspiesza utlenianie kwasów tłuszczowych w procesach metabolicznych i pobudza wydzielanie soków trawiennych. Jendocześnie redukuje poziom leptyny – hormonu pobudzającego apetyt.

            Co więcej, związek ten ma działanie przeciwstarzeniowe, ponieważ hamuje aktywność czynników odpowiedzialnych za rozkład kolagenu. Dzięki zawartości witaminy C i flawonoidów, likwiduje przebarwienia skórne, chroni przed szkodliwym działaniem promieniowania UV.

            Prócz tego, dzięki działaniu antybakteryjnemu i przeciwzapalnemu, pomaga w zmniejszaniu zmian trądzikowych.

            Badania potwierdzają, że suplement ten ma pozytywny wpływ na pamięć – głównie przez wpływ na szlaki cholinergiczne oraz działanie ochronne w stosunku do komórek nerwowych. Ma zdolność przywracania odpowiedniego poziomu czynnika odpowiedzialnego za polepszenie pracy już istniejących neuronów oraz powstawanie nowych. Berberyna zapobiega również uszkodzeniu komórek nerwowych na skutek zbyt małej podaży krwi, np. w wyniku zakrzepów.

            Wykazuje silne działanie antynowotworowe – blokuje mechanizmy proliferacji, czyli dzielenia się komórek nowotworowych. Blokuje także tworzenie się przerzutów i nasila apoptozę (obumieranie) zmienionych patologicznie komórek.

Przeciwwskazania

Ze względu na silne uwalnianie bilirubiny z jej nierozpuszczalnego kompleksu z albuminą, obecnego we krwi, nie należy stosować berberyny u kobiet w ciąży, karmiących i noworodków z żółtaczką. Należy skonsultować wszelkie interakcje syntetycznych leków z berberyną – nie można jej stosować np. z cyklosporyną.

Dawkowanie

W naszych Delikatesach znajdziecie Państwo wiele suplementów z berberyną różnych firm.

Suplement z berberyną
Herbatka berberysowa

Berberyna wykazuje niską biodostępność w układzie pokarmowym i ma niski okres półtrwania. Dlatego należy ją przyjmować regularnie w równych proporcjach – 3 porcje po 300-500 mg dziennie, czyli od 1200 do 1500 mg berberyny na dobę. Możemy też przygotować napar lub odwar z kory lub korzeni. W pierwszym przypadku łyżeczkę surowca należy zalać szklanką wrzątku i trzymać pod przykryciem 10 minut. Pić 1–2 razy dziennie szklankę naparu przed jedzeniem. Napar z owoców można pić kilka razy dziennie. W celu uzyskania odwaru, 1 łyżkę rozdrobnionych owoców berberysu zalać 1 szklanką wody, gotować pod przykryciem ok. 3 minuty, odstawić na ok. 15 minut. Pić po ¼ do ½ szklanki odwaru, 2 –3 razy dziennie po jedzeniu, można osłodzić miodem.

Źródła:

Kong W., Wei J., Abidi P., Lin M. et al. Berberine is a novel cholesterol-lowering drug working through a unique mechanism distinct from statins. Nature Medicine, 2004, 10(12):1344-51.

Li M., Zhang M., Zhang Z. et al. Induction of Apoptosis by Berberine in Hepatocellular Carcinoma HepG2 Cells via Downregulation of NF-κB. Oncol Res. 2017 Jan 26;25(2):233-239.

Mohsen Imanshahidi, Hossein Hosseinzadeh. Pharmacological and therapeutic effects of Berberis vulgaris and its active constituent, berberine. Phytotherapy Research. 2008. 22. s. 999-1012.

Zhu X., Bian H., Gao X. The Potential Mechanisms of Berberine in the Treatment of Nonalcoholic Fatty Liver Disease. Molecules. 2016 Oct 14;21(10).

Zhang Q., Bian H., Guo L., Zhu H. Berberine Preconditioning Protects Neurons Against Ischemia via Sphingosine-1-Phosphate and Hypoxia-Inducible Factor-1. Am J Chin Med. 2016;44(5):927-41.

https://bonavita.pl/berberyna-zrodla-dzialanie-suplementacja

www. harmoniatwojezdrowie.com/artykuly/berberyna-nowa-bron-walce-cukrzyca/

Klarowane masło ghee – co warto wiedzieć?

przez aleeko . 0 Komentarzy

Masło ghee (ghi) wywodzi się z krajów azjatyckich, Bliskiego Wschodu i Afryki. Metodę jego klarowania wynaleziono w Indiach ponad 4 tysięcy lat temu. Dlatego jest tam traktowane jako produkt magiczny, zwany „boskim darem”. Hindusi nazywają go „najdoskonalszym tłuszczem świata”. W tradycyjnej medycynie ajurwedyjskiej używane jest jako lek. Natomiast w kuchni Indii, Pakistanu, Bangladeszu wykorzystywane prawie do wszystkiego. Wytwarza się je z mleka bawolego i krowiego. Wraz z jogurtem, cukrem trzcinowym, miodem i mlekiem uważane jest za święte.

Indie – ojczyzna masła klarowanego ghee

Co to jest masło ghee?

            Ghee jest tłuszczem pochodzenia zwierzęcego powstałym przez długotrwałe podgrzewanie masła na niedużym ogniu, odparowaniem z niego wody i oddzieleniem tłuszczu od innych cząstek stałych. Dzięki temu pozbywamy się tzw. szumowin – zanieczyszczeń białkowych, które wytrącają się w postaci piany na powierzchni tłuszczu lub osadów na dnie naczynia. Masło klarowane po wystudzeniu jest gęste, ma orzechowy zapach i smak oraz bursztynowożółty kolor. Natomiast w postaci płynnej jest przezroczyste i ma żółtą barwę. Jest pozbawione soli. Powstały produkt to czysty tłuszcz nasycony. Z 1 kg masła o zawartości 82% tłuszczu powstaje ok. 700-800 g masła klarowanego.

            W Indiach masło ghee produkuje się inaczej – do podgrzanego, surowego mleka dodaje się indyjski jogurt z kulturami bakteryjnymi. Mieszanka dojrzewa przez 12 godzin, a powstałe masło przetapia się na oryginalne ghee. W tym kraju z mleka bawolego produkuje się też masło makhan.

            Masło klarowane ghee kupicie Państwo w Delikatesach Ekologicznych „Aleeko”.

Inne rodzaje masła klarowanego

            W innych krajach powstają także inne odmiany masła klarowanego, np.:

Samna – wytwarzane w Egipcie, zawiera sól;

Mesho – asyryjski tłuszcz mleczny na bazie masła zebdo wytwarzanego z jogurtu, poza tym nie ulega zepsuciu;

Etiopskie ghee – produkowane z dodatkiem mąki kukurydzianej lub sorgo oraz ziołami i solą;

Samin – powstaje w Sudanie z mleka fermentowanego we wnętrzu uwędzonego wcześniej owocu gurda, dzięki czemu ma charakterystyczny aromat.

Zastosowanie masła klarowanego

            Masło ghee świetnie nadaje się do smażenia, ponieważ dzięki odparowaniu wody i usunięciu zanieczyszczeń, jego temperatura dymienia jest o 100 stopni Celsjusza wyższa niż masła i wynosi 252 stopnie Celsjusza. Ponadto nie zmienia smaku potraw. Podczas podgrzewania nie powstają szkodliwe związki, w przeciwieństwie do procesu smażenia na zwykłym maśle. Dlatego nadaje się nawet do długotrwałego smażenia w głębokim tłuszczu. Jedna łyżka odpowiada czterem łyżkom oleju roślinnego. Dodatkowo można na nim smażyć, dusić i piec mięso, warzywa, ryż, pączki, naleśniki, kasze, curry. Na jego bazie można też robić sosy i ciasto francuskie. Nadaje się również do wypieków. Nie wsiąka w potrawy tak mocno jak inne tłuszcze.

            Zaletą masła ghee jest długi okres przydatności do spożycia – kilkanaście miesięcy (15 miesięcy w lodówce, 9 miesięcy w temperaturze pokojowej). Możliwe jest to dzięki gotowaniu, które pozbawia masło bakterii. Ponadto można je przechowywać przez jakiś czas poza lodówką, ale szczelnie zamknięte.

Bez obaw mogą je spożywać alergicy i osoby uczulone na produkty mleczne, kazeinę i z nietolerancją laktozy. Nie należy jednak przesadzać z jego ilością. Jednak dietetycy zalecają aby spożywać nie więcej niż dwie łyżki dziennie. W konsekwencji dostarcza ok. 900 kcal w 110 g – w jego skład wchodzi 62,7 % nasyconych kwasów tłuszczowych, 2,3 wielonienasyconych oraz 26,9% jednonienasyconych kwasów tłuszczowych.

Działanie na organizm masła klarowanego

            Zawarte w maśle klarowanym krótko- i średniołańcuchowe kwasy tłuszczowe są inaczej metabolizowane niż długołańcuchowe. Dlatego nie wpływają na ryzyko chorób serca, przyspieszają metabolizm i lepsze spalanie tkanki tłuszczowej. Masło klarowane zawiera także kwas masłowy, pozytywnie wpływający na zdrowie jelit. Odżywia on komórki jelitowe i ułatwia wydalanie toksyn. Redukuje także stany zapalne przewodu pokarmowego i wpływa na wyciszenie długotrwałych stanów procesów zapalnych toczących się w organizmie. Powoduje zmniejszenie wydzielania prostaglandyn i leukotrienów – mediatorów stanów zapalnych w organizmie. Zmniejsza objawy łuszczycy, która jest chorobą autoimmunologiczną o podłożu zapalnym.

            Jest źródłem witamin rozpuszczalnych w tłuszczach – A, D, E i K. Jedna łyżka masła ghee pokrywa w 9% dzienne zapotrzebowanie na witaminę A.

Z najnowszych badań wynika, że pomimo powszechnej opinii, że wpływa niekorzystnie na pracę serca, nie stanowi istotnego czynnika chorób układu krążenia. Dziś coraz szersze grono naukowców wycofuje się z przekonania, że tłuszcze nasycone i poziom cholesterolu we krwi mają wpływ na podwyższone ryzyko zawału i miażdżycy. O kwasach tłuszczowych pisaliśmy na naszym blogu.

Chociaż jedzenie dużych ilości masła klarowanego podnosi poziom cholesterolu, to dwukrotne wzrasta poziom „dobrego” cholesterolu HDL (o ok. 110%), natomiast „złego” (LDL) tylko o ok. 40%. Dane te uzyskano z badań na szczurach.

Masło ghee w medycynie ajurwedyjskiej

            Według medycyny ajurwedyjskiej spożywanie masła ghee leczy choroby serca. Uważa się, że kwas masłowy ma właściwości przeciwnowotworowe i przeciwwirusowe. Masło klarowane równoważy gospodarkę hormonalną, redukuje nadmiar kwasów żołądkowych, a także jest pomocne w leczeniu choroby Alzheimera. Podobnie jak aloes w ajurwedzie, pomaga w gojeniu się ran, np. powstałych po oparzeniach. Hindusi wierzą, że wpływa korzystnie na mózg – na naukę, zapamiętywanie i przypominanie. Zapewnia długowieczność. Zgodnie z zasadami ajurwedy może być stosowane podczas medytacji. Masło ghee używane było wraz z szafranem do rozjaśniania cery, a do dzisiaj uważa się, że natłuszczanie twarzy masłem klarowanym pomaga zachować piękną, zdrową skórę.

Źródła:

Manohar Reddy A., Satish V., Nagamounica M., Manoj Kumar M. Myths and facts about consumption of ghee in relation to heart problems – a comparative research study. International Journal of Pharmacy and Pharmaceutical Sciences, Vol 5, Suppl 2, 2013: 560-563.

Sserunjogi M.L. i in., A review paper: current knowledge of ghee and related products, International Dairy Journal, 1998, 8, 677-688.

Sharma H. i in., The effect of ghee (clarified butter) on serum lipid levels and microsomal lipid peroxidation, An International Quarterly Journal of Research in Ayurveda, 2010, 31(2), 134-140.

https://draxe.com/ghee-benefits/.
https://kuchnia.wp.pl/wspaniale-wlasciwosci-masla-ghee-niezastapione-do-smazenia-6223527441323649a.
https://biokurier.pl/jedzenie/maslo-klarowane-ghee/.

Czarny bez – właściwości lecznicze i kosmetyczne

przez aleeko . 0 Komentarzy

Czarny bez (Sambucus nigra) to krzew, który możemy dość powszechnie spotkać w naszym kraju przy drogach, na skraju lasu, przydrożach, rumowiskach. Osiąga nawet 10 m wysokości. Czarny bez jest rośliną synantropijną, czyli towarzyszącą człowiekowi. Nasiona bzu są znajdowane w wykopaliskach i znaleziska te sięgają epoki kamiennej. Właśnie nadchodzi czas kwitnięcia tej rośliny – kwiatostany są rozwinięte na przełomie maja i czerwca. Surowcem leczniczym są kwiaty i owoce. Jakie mają właściwości? Jak możemy je wykorzystać w celach zdrowotnych i kosmetycznych?

Kwiaty i owoce czarnego bzu

Kwiaty są białe lub kremowe, zebrane w baldachokształtne kwiatostany o średnicy 10-20 cm. Mają przyjemny zapach. Zawierają duże ilości flawonoidów, kwasów fenolowych i organicznych, a także olejki, śluzy, triterpeny, sterole, sole mineralne. Zbiera się je wczesnym rankiem, w słoneczną pogodę. Ponadto większość kwiatów przy zbieraniu powinna być rozwinięta. Ścinamy całe baldachy, pamiętając, żeby część zostawić aby mogły się z nich rozwinąć owoce. Baldachy suszymy w cieniu na wolnym powietrzu, lub w suszarkach.

            Czarny bez ma owoce zwane jagodami – są ciemnofioletowe, błyszczące, mięsiste, o średnicy od 6-8 mm. Owoce zbieramy gdy są w pełni dojrzałe (sierpień-wrzesień). Suszymy je początkowo w temperaturze 30 st. C, a potem dosuszamy w 60 st. Znajdziemy w nich sporo glikozydów antocyjanowych, cukrów, pektyn, garbników, kwasów organicznych, które rzadko występują u roślin – np. kwas szikimowy. Ponadto są cennym źródłem witaminy C, witamin z grupy B, prowitaminy A.

Właściwości lecznicze czarnego bzu

Napar z kwiatów lub sok z owoców to wszechstronny lek na przeziębienie – działa napotnie, obniża gorączkę, ma właściwości wykrztuśne, więc ułatwia oczyszczenie oskrzeli z zalegającej wydzieliny. Ponadto roślina ta wzmacnia naszą odporność. Czarny bez uszczelnia także naczynka krwionośne i wzmacnia błony śluzowe dróg oddechowych. Pektyny obecne w owocach mają działanie przeczyszczające i przeciwbólowe – stosuje się je przy bolesnym miesiączkowaniu i migrenie. Jagody czarnego bzu oczyszczają organizm z toksyn i szkodliwych produktów przemiany materii. Poleca się ich spożywanie osobom cierpiącym na reumatyzm oraz stany zapalne skóry, żołądka i jelit, a także w rwie kulszowej i nerwobólach.

            Owoce są surowcem antocyjanowym, wykazują właściwości antyoksydacyjne, czyli mają zdolność do wiązania wolnych rodników. Przeprowadzono badania ze standaryzowanymi ekstraktami z owoców czarnego bzu, które wykazały zdolność wiązania się flawonoidów zawartych w ekstrakcie z wirusem grypy, co uniemożliwia jego wniknięcie do komórki gospodarza. Ponadto ekstrakty mają także działanie bakteriobójcze.  

            Czarny bez ma kwiaty i owoce, które zawierają związki pozytywnie wpływające na układ moczowy i trawienny. Działają lekko przeczyszczająco i regulują trawienie, łagodzą wzdęcia i zgagę. Mają działanie moczopędne. Zaleca się picie naparu z owoców czy kwiatów przy zaparciach, problemach z nerkami, obrzękach.

            Sok z owoców czarnego bzu służy do aromatyzowania produktów spożywczych i jest stosowany jako naturalny barwnik w przemyśle spożywczym.

            Czarny bez jest często składnikiem preparatów aptecznych i zielarskich, np. syropów na uporczywy kaszel, leków o działaniu napotnym, preparatów na zaparcia.

Zastosowanie w kosmetyce

Owoce bzu i napary z kory wykorzystywane są do przemywania skóry z wysypką, owrzodzeniami, przy trudno gojących się ranach. Świeży napar stosuje się w stanach zapalnych oczu, przy obrzękach i cieniach pod powiekami. Kwiaty czarnego bzu zawierają flawonoidy, działają przeciwzapalnie i przeciwobrzękowo, zaś kwasy organiczne (m.in. kwas szikimowy) wybielają skórę.

            Olejek z czarnego bzu wygładza cellulit. Zawiera dużo witaminy C, która wzmacnia tkankę łączną i wspomaga produkcję włókien kolagenowych. Przeciwzapalne flawonoidy i rutyna uszczelnią naczynka włosowate i zwiększają elastyczność ich ścianek. Olejek należy wmasowywać regularnie w ciało, a najlepiej wspomagać walkę z cellulitem piciem naparu z kwiatów i stosować kąpiele z dodatkiem odwaru z owoców.

            Napary i odwary z czarnego bzu mają właściwości przeciwzapalne i dobrze nadają się do pielęgnacji skóry podrażnionej i zanieczyszczonej, z wągrami. Możemy z nich przygotować oczyszczające parówki lub łagodzące napary.

Uwagi i przeciwwskazania

Surowe owoce czarnego bzu są trujące – zawierają sambunigrynę i prunazynę, które mogą wywoływać zatrucie pokarmowe. W celach leczniczych stosujemy napary oraz kwiaty, które nie zawierają tych związków. W wyniku obróbki termicznej, suszenia lub gotowania szkodliwe substancje się ulatniają.

            Nie przekraczajmy zalecanych dawek, ponieważ może to prowadzić do biegunek, bólu brzucha i zatrucia. W przypadku syropu zalecana dawka to 15 ml trzy razy dziennie. Sok z jagód bzu ma mniejsze stężenie, dlatego można go pić kilka razy dziennie.

Co możemy zrobić z czarnego bzu?

Oprócz naparów z kwiatów i owoców, możemy zrobić powidła, syropy. Świeże kwiaty można dodawać do sałatek i placuszków. Powidła są pomocne przy wrzodach i zaparciach. Jeśli nie zbieramy sami owoców i kwiatostanów, możemy również kupić preparaty z tego krzewu. W Delikatesach Ekologicznych Aleeko znajdziecie Państwo np. sok z czarnego bzu, syrop z czarnego bzu, dżem, mus, suszone owoce czarnego bzu, kwiatostany. Jeśli chcecie poszerzyć swoją wiedzę o właściwościach tej rośliny, możecie Państwo zakupić książkę.

Powidła z owoców czarnego bzu

1 kg owoców

400 g cukru

odrobina wody

sok z cytryny

Składniki zagotować do otrzymania odpowiedniej konsystencji i przełożyć do słoiczków.

Sok z owoców czarnego bzu

Najpierw owoce ogrzewamy w garnku, aż puszczą sok. Następnie rozcieramy na miazgę i przeciskamy przez gazę. Potem uzyskany sok gotujemy z niewielką ilością miodu i rozlewamy do ciemnych butelek. Pijemy 2-3 razy dziennie po szklance, rozcieńczony wodą. Możemy go stosować przy przeziębieniach, nerwobólach, zaburzeniach trawienia.

Syrop z kwiatów czarnego bzu

Potrzebujemy kwiatów z około 40 baldachów. Zalewamy je syropem otrzymanym przez zagotowanie 1 kg cukru z 1 l wody i plastrami cytryny. Następnie pozostawiamy na 2 dni, filtrujemy i gotujemy. Na końcu sok przelewamy do wyparzonych butelek.

Kwiaty czarnego bzu w cieście naleśnikowym (16 sztuk)

ok. 16 dużych baldachów kwiatów czarnego bzu

150 g mąki pszennej

200 ml mleka

2 jajka

szczypta soli

2 łyżeczki cukru waniliowego

olej rzepakowy do smażenia

syrop klonowy

Najpierw baldachy potrząsnąć, aby usunąć owady i zanieczyszczenia, delikatnie przepłukać wodą. Potem do miski wsypać mąkę i cukier waniliowy.

Następnie należy wlewać mleko i energicznie mieszać trzepaczką, aby nie powstały grudki. Potem oddzielić żółtka od białek. Żółtka dodać do ciasta i ponownie wymieszać. Można również ciasto zmiksować mikserem. Następnie ciasto odstawić na ok. 10 minut, aby odpoczęło. Potem białka ubić ze szczyptą soli na sztywną pianę. Pianę wmieszać delikatnie szpatułką do ciasta. W garnku lub na patelni rozgrzać sporą ilość oleju, tak aby kwiaty mogły w nim swobodnie pływać.

Później trzymając za łodygę, zanurzać pojedynczo kwiaty w cieście. Pomagając sobie łopatką lub łyżką, pokryć wszystkie kwiatki ciastem. Podnieść łodygę do góry i potrząsnąć, aby nadmiar ciasta spłynął z powrotem do miski. Następnie włożyć do rozgrzanego oleju, wciskając łodygę do dna patelni, aby kwiaty się rozłożyły. Potem smażyć na złoty kolor z dwóch stron. Na końcu wyciągać na ręcznik papierowy, aby tłuszcz ociekł. Teraz można wyciąć grube łodyżki lub podawać w całości. Na końcu podawać najlepiej od razu po przygotowaniu polane syropem klonowym.

Odwar z kwiatów czarnego bzu

Po pierwsze łyżkę kwiatów czarnego bzu zalewamy szklanką zimnej wody, doprowadzamy do wrzenia i gotujemy na małym ogniu przez 5 minut. Następnie odstawiamy na 15 minut i cedzimy.

Wywar powinniśmy pić 2-3 razy dziennie, w ilości 1/3 szklanki. Stosujemy go jako środek przeciwgorączkowy, moczopędny i napotny.

Nalewka z owoców czarnego bzu

1 kg świeżych owoców czarnego bzu

pół litra wody

25 dag cukru

1 l spirytusu 96%

Owoce płuczemy na sicie, odsączamy, przesypujemy do słoja. Następnie zalewamy spirytusem, odstawiamy w ciemnym, ciepłym miejscu na miesiąc. Po miesiącu przefiltrowujemy. Z wody i cukru gotujemy syrop, studzimy i łączymy ze spirytusem. Po tygodniu filtrujemy, zlewamy do butelek, zakręcamy i odstawiamy w średnio chłodne, ciemne miejsce. Nalewka jest gotowa po 6 miesiącach.

Źródła:

Dawidowicz A.L., Wianowska D., Baraniak B. The antioxidant properties of alcoholic extracts from Sambucus nigra L.(antioxidant properties of extracts). LWT – Food Science and Technology, Volume 39, Issue 3, April 2006, Pages 308-315.

Veberic R., Jakopic J., Stampar F., Schmitzer V. European elderberry (Sambucus nigra L.) rich in sugars, organic acids, anthocyanins and selected polyphenols. Food Chemistry, Volume 114, Issue 2, 15 May 2009, Pages 511-515.

Atkinson M.D., Atkinson E. Sambucus nigra L. Blackwell Science, Ltd Biological Flora of the British Isles* No. 225. Journal of Ecology 2002 90, 895–923.